Περίτεχνο ψηφιδωτό αποκαλύφθηκε στον τάφο της Αμφίπολης

Στο φως ήλθε το μεγαλύτερο τμήμα του ψηφιδωτού δαπέδου το οποίο καλύπτει όλη την επιφάνεια του δεύτερου χώρου του αρχαίου τάφου στην Αμφίπολη. 

Το ψηφιδωτό αποκαλύφθηκε κατά την αφαίρεση μέρους της επίχωσης, που είναι σε εξέλιξη. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού, καλύπτει όλη την επιφάνεια του χώρου δηλαδή 4,5μ. πλάτος επί 3 μ. μήκος. Είναι κατασκευασμένο από μικρά βότσαλα, λευκού, μαύρου, γκριζωπού, μπλε, κόκκινου και κίτρινου χρώματος.

Στα νότια του ψηφιδωτού δαπέδου και ανάμεσα στα βάθρα των Καρυάτιδων αποκαλύφθηκε πώρινο κατώφλι, καλυμμένο με λευκό κονίαμα. Στα βόρεια του δαπέδου αποκαλύφθηκε το μαρμάρινο κατώφλι της θύρας, που οδηγεί στον τρίτο χώρο, διακοσμημένο με ιωνικό κυμάτιο, στο κάτω μέρος του.

Επίσης, εντοπίστηκαν, ακριβώς κάτω από το θύρωμα, προς το εσωτερικό του τρίτου χώρου, δύο ακόμη τμήματα από τα μαρμάρινα θυρόφυλλα.

Απαράμιλλης τέχνης ψηφιδωτό

Την κεντρική παράσταση του ψηφιδωτού περιβάλλει διακοσμητικό πλαίσιο, πλάτους 0,60μ.,το οποίο συντίθεται από διπλό μαίανδρο, τετράγωνα και τρέχουσα σπείρα, ενώ το φόντο της παράστασης είναι σε αποχρώσεις γκρί-μπλέ.

Η κεντρική παράσταση απεικονίζει άρμα σε κίνηση, που σύρεται από δύο λευκά άλογα, το οποίο οδηγεί γενειοφόρος άνδρας, με στεφάνι δάφνης στο κεφάλι. Μπροστά από το άρμα απεικονίζεται ο θεός Ερμής ως ψυχοπομπός, ο οποίος φορά πέτασο, μανδύα, φτερωτά σανδάλια και κρατά κηρύκειο. Η σύνθεση έχει κατεύθυνση από ανατολικά προς τα δυτικά.

Η παράσταση διακρίνεται για την εξαίρετη τέχνη στην απόδοση των λεπτομερειών των χαρακτηριστικών, τόσο των μορφών, όσο και των αλόγων, όπως και για την αρμονία των χρωμάτων. Η σύνθεση είναι σύγχρονη του ταφικού συγκροτήματος και χρονολογείται στο τελευταίο τέταρτο του 4ου αιώνα π.Χ.

Το ψηφιδωτό έχει υποστεί φθορά στο κέντρο, σε σχήμα κύκλου, διαμέτρου 0,80μ. Ωστόσο, πολλά μέρη από το φθαρμένο τμήμα έχουν βρεθεί στην αμμώδη επίχωση. Τις επόμενες μέρες θα γίνει προσπάθεια συγκόλλησης και αποκατάστασής του, προκειμένου να συντεθεί, στο μέτρο του δυνατού, η συνολική εικόνα της παράστασης.

Το ψηφιδωτό δάπεδο, ανατολικά και δυτικά, δεν έχει αποκαλυφθεί στο σύνολό του, καθώς η ανασκαφή είναι ακόμη σε εξέλιξη στα τμήματα αυτά.

Η Αρχαία Λάππα

Σπουδαία και ισχυρή κρητική πόλη που κατά τις μυκηναϊκές παραδόσεις ιδρύθηκε από τον Αγαμέμνονα. Ο επισκέπτης την συναντά νοτιοδυτικά της πόλης του Ρεθύμνου και σε απόσταση 27 χλμ.από αυτήν. 
Σχεδόν πάνω στην αρχαία πόλη είναι σήμερα χτισμένη αμφιθεατρικά, η πλούσια σε βλάστηση και πηγές, Αργυρούπολη στην οποία παρατηρεί κανείς αρχαίο και ενετικό αρχιτεκτονικό υλικό να αποτελεί τμήμα πολλών σπιτιών σε όλη την έκταση της. 
Σήμερα, στο άνω και κάτω χωριό, διασώζονται αρκετά από τα υπέροχα βενετσιάνικα αρχοντικά που αποτελούν ακόμα τόπο κατοικίας. 
Οι αρχαιολογικές έρευνες έφεραν στο φως πολλά και εντυπωσιακά ευρήματα, με παλαιότερα αυτά της Ύστερης Γεωμετρικής Περιόδου.

Η αρχαία Λάππα εκτείνονταν σε μεγάλο μέρος του Νομού Ρεθύμνου, από το Κρητικό ως το Λυβικό πέλαγος καθως και σε τμήματα του σημερινού Νομού Ρεθύμνου. Κατά τον 2ο αιώνα π.Χ. συμμάχησε με την Λύττο και με άλλες πόλεις εναντίον της Κνωσού. 
Σε αυτήν κατέφυγαν για φιλοξενία πολλοί Λύττιοι μετά τον ολοκληρωτικό αφανισμό της Λύττου από τους Κνωσίους. Αργότερα η Λάππα σύναψε συμμαχία και την Τέω της Ιωνίας (193 π.Χ.) καθώς και με την Πέργαμο (183 π.Χ.).

Κατά τον Ρωμαικό εμφύλιο τάχθηκε με τον Οκτάβιο εναντίον του Αντώνιου. Η νίκη του

Οκτάβιου της έδωσε τη δυνατότητα ειδικών προνομίων και αυτοδυναμίας. Αυτή είναι και η καλύτερη και σε ευρύτερη έκταση βεβαιωμένη περίοδος. 
Ετσι κατά την Υστερη Ρωμαική περίοδο (2ος έως 4ος αιώνας), η ευημερία της κρητικής πόλης γίνεται φανερή μέσα απο τα τα πλούσια και εντυπωσιακά αρχιτεκτονικά οικοδομήματα, που εκτείνονται σε ολόκληρη την επιφάνεια του λόφου μεταξύ των ποταμών Μουσέλα και Πετρέ, καθώς από την ύπαρξη θερμών και την κοπή νομισμάτων.

Τα πρώτα 24 νομίσματα που έκοψε εμφανίζουν αναπαραστάσεις του Απόλλωνα, του Ποσειδώνα, της Άρτεμής και της Αθηνάς ενώ τα νομίσματα της ρωμαιοκρατίας, 12 σε αριθμό, έφεραν αναπαραστάσεις Ρωμαίων αυτοκρατόρων. Παράλληλα η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φώς θραύσματα γλυπτών, αγάλματα, οστείνα αντικείμενα, ψηφιδωτά, κεραμικά αντικείμενα, επιγραφέ.ς κ.α.

Από τις παλαιότερες της Κρήτης θεωρείται η επισκοπή της Λάππας, γιατί ιδρύθηκε από τον Απόστολο Τίτο. Η πόλη καταστράφηκε από τους Σαρακηνούς, όταν κατέκτησαν την Κρήτη. Κατά τις επαναστάσεις του 13ου και 14ου αιώνα το χωριό χρησιμοποιήθηκε σαν ορμητήριο και καταφύγιο. 
Πιο συγκεκριμένα, κατά τη Β΄ Βυζαντινή περίοδο αποτελούσε φέουδο της οικογένειας Χορτάτση. Στην συνέχεια όμως, κατά την επανάσταση των Χορτάτσηδων ενάντια στους Ενετούς, πέρασε στα χέρια του Αλέξιου Καλλέργη πού είχε συνάψει συμμαχία με αυτούς.

Αργότερα, κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας το χωριό ονομάζονταν Γαϊδουρόπολη ή Σαμαρόπολη, ενώ την σημερινή της ονομασία η Αργυρούπολη απέκτησε το 1822 από την επαναστατική επιτροπή.
 Η γεωγραφική θέση της πόλης την κατέστησε σημαντική έδρα για τις επαναστάσεις του 19ου αιώνα. Εκεί πραγματοποιήθηκε η Γενική Συνέλευση των Κρητικών το 1867 και το 1878, χρονιά κατά την οποία αποφασίστηκε η ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα.

Στα βοριοδυτικά του σημερινού χωριού Αργυρούπολη είναι πλουσιότερη η βλάστηση, η οποία συνοδεύεται απο μικρούς αλλα γραφικούς καταρράκτες. Οι πηγές αυτές παλαιότερα κινούσαν νερόμυλους για την άλεση των σιτηρών, γεγονός που δικαιολογεί και την ύπαρξη νερόμυλων στην περιοχή.

Η χλωρίδα της περιοχής είναι πραγματικά μοναδική και αξίζει να την ανακαλύψει κανέις, μέσα απο ένα περίπατο σε πλακόστρωτο μονοπάτι. Εκεί μπορεί να επισκεφθεί κανείς και το μεγάλο σπήλαιο από όπου πηγάζει ο Μουσέλας ποταμός, στο εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννου ή αλλιώς Αγία Δύναμις.

Μάλιστα, το νερό που ρέει μέσα στο εκκλησάκι λέγεται πως είναι θαυματουργό. Παράλληλα η περιοχή φημίζεται, γιατι ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να γευτεί εκεί παραδοσιακή κρητική κουζίνα, στις εξαιρετικές ταβέρνες του χωριού. 

Πολλοί τουρίστες αλλά και ντόπιοι που επισκέπτονται την Αργυρούπολη για το μοναδικό περιβάλλον και τις ταβέρνες της, συνδυάζουν την περιήγηση τους με ένα απολαυστικό μπάνιο στην παραλία της Επισκοπής που βρίσκεται μόλις λίγα λεπτά από τη χωριό.

Κοντά στο χωριό συναντά κανείς και τον ναό των Πέντε Παρθένων με ενσωματωμένο στο εσωτερικό του θαλαμοειδή Ρωμαικό τάφο. Η εκκλησία αφιερώθηκε στις Πέντε Άγιες Παρθένες, Θέκλα, Μαριάννα, Αιθανά ή Αθηνά, Μάρθα και Μαρία που πιστεύεται ότι πέθαναν εκεί.

Mπροστά στη μεγαλύτερη αρχαιολογική ανακάλυψη όλων των εποχών !!!

Και τρίτος θάλαμος  φαίνεται πως υπάρχει στον τεράστιο τάφο της Αμφίπολης και αυτό πυροδότησε νέα σενάρια.

 Ότι είναι βασιλικός ο τάφος, αυτό πλέον δεν χωρεί καμιά αμφισβήτηση, δοθέντων των μέχρι στιγμής ευρημάτων αλλά και του μεγέθους του τάφου, μοναδικού σε ολόκληρη την Ελλάδα. 

Τώρα, με τον τρίτο νεκρικό θάλαμο, ενισχύεται το ενδεχόμενο να βρισκόμαστε μπροστά στη μεγαλύτερη αρχαιολογική ανακάλυψη όλων των εποχών. 

Ο Μέγας Αλέξανδρος, η Ρωξάνη και ο μικρός Αλέξανδρος, είναι πολύ πιθανό να «ξαναζωντανέψουν» μετά από 2.300 χρόνια και να πάρει έτσι την οριστική της απάντηση η γοργόνα που εναγωνίως ρωτά τους ταξιδιώτες: 

Ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος;

Έτσι ήταν η αρχαία Αθήνα…(Βίντεο) !!!

Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί μία συναρπαστική απεικόνιση της χρυσής Αθήνας και του Ιερού Βράχου της Ακρόπολης.

Για το εν λόγω… τεχνολογικό θαύμα εργάστηκαν για πέντε εβδομάδες 14 καλλιτέχνες, γραφίστες και ειδικοί στα σχεδιαστικά προγράμματα, ώστε να πετύχουν αυτό το αποτέλεσμα.

Παράξενες αρχαίες ελληνικές εφευρέσεις!

Oι μηχανές των προγόνων μας αποτελούν σίγουρα τις πιο αινιγματικές και σε αρκετές περιπτώσεις παράδοξες εφευρέσεις. Kαι αυτό γιατί πριν από 2.500 χρόνια, οι αρχαίοι Έλληνες ανακάλυψαν τον τηλέγραφο, κατάφεραν να αποξηράνουν εκτάσεις, κατασκεύασαν πτητικές μηχανές,, υπολογιστές, τσιμέντο ακόμη και ρομπότ!

Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν λαός τόσο πολύ στραμμένος στην τεχνολογία , ώστε από τα βάθη των αιώνων να υπάρχει η έννοια της τεχνολογίας στο μυθοθρησκευτικό επίπεδο του πολιτισμού τους. Ο Προμηθεϊκός μύθος (Πλάτωνος «Πρωταγόρας» 321c) αναφέρει τον Προμηθέα να παρατηρεί το νεοδημιούργητο άνθρωπο γυμνό, άοπλο και άστεγο και να σπεύδει να δώσει στους ανθρώπους την «έντεχνον σοφίαν» (δηλαδή Τεχνογνωσία). Έτσι κατά την ελληνική μυθολογία γεννήθηκε η Τεχνολογία την επόμενη κιόλας μέρα της Δημιουργίας.

Άλλωστε οι αρχαίοι Έλληνες είχαν θεό Τεχνολόγο (τον Ήφαιστο ) και μυθικά ρομπότ, όπως ο Τάλως που διέσχιζε ταχύτατα όλη την Κρήτη και έριχνε βράχους στα πλοία των εχθρών. Ίσως να θεωρηθεί υπερβολή αν κάποιος υποστηρίξει ότι τίποτα δεν ήταν αδύνατο για τους αρχαίους Έλληνες. Mνημεία, έργα, φιλοσοφία, διανόηση, ιατρική είναι μερικοί από τους τομείς που καταπιάστηκαν οι πρόγονοί μας και μεγαλούργησαν.

H μόνη απάντηση που δεν μπορούμε να πάρουμε ακόμη είναι από πού προήλθε τόση γνώση. Σημαντικό πλήγμα έφερε η επικράτηση των Ρωμαίων, όχι μόνον επειδή στέρησαν από την τεχνολογία τον πλούτο και τις ιδέες των ελληνικών πόλεων, αλλά γιατί οι Ρωμαίοι στην τεχνολογική τους προσφορά, αντίθετα με τους Έλληνες, παρέβλεψαν το ζωογόνο ρόλο της επιστήμης.

Ο βασικότερος όμως ανασταλτικός παράγοντας της τεχνολογικής δυναμικής των αρχαίων Ελλήνων είναι η καταστροφή της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας ( Ιούλιος Καίσαρ 47 π.Χ. , Αυρηλιανός 270 μ.Χ. καταστροφή του Σεραπείου 391 μ.Χ. Χαλίφης Ομάρ 641 μ.Χ. ). Ένα τέτοιο γεγονός είναι μείζονος σημασίας αν λάβουμε υπόψη την απουσία της τυπογραφίας και, επομένως, την αναπόφευκτη συγκέντρωση της πληροφορίας σε μεγάλες βιβλιοθήκες.


Πτήσεις

Πολλοί απ’ τους Θεούς των Ελλήνων πετούσανε με τη βοήθεια ή όχι των οχημάτων. Η Αθηνά και η Ήρα αναφέρονται στην Ιλιάδα να πετάνε με τα οχήματά τους, τα οποία γίνονταν κατά βούληση τους ορατά ή αόρατα για τους κοινούς θνητούς. O Ερμής είναι ο διασημότερος ιπτάμενος Θεός μια και εκτελούσε και χρέη θεϊκού αγγελιοφόρου.

Ο Απόλλωνας λέγεται ότι κάποιους χειμωνιάτικους μήνες άφηνε το Μαντείο των Δελφών και ταξίδευε σε κάποια χώρα πολύ πιο βόρεια με το άρμα του που το έσερναν κύκνοι. Πιθανόν να μην είναι τυχαίο το γεγονός ότι ευθυγραμμισμένα με το Μαντείο των Δελφών είναι τέσσερα αρχαία μνημεία της Δανίας…. Σήμερα, θεωρούμε δεδομένο ότι για να ταξιδέψει κανείς στο φεγγάρι χρειάζεται έναν πύραυλο.

Σ’ αυτόν τα αέρια της καύσης εκτονώνονται προς μία κατεύθυνση, ωθώντας τον πύραυλο προς την αντίθετη. Αυτή η ώθηση λέγεται ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ. Την αρχή της αντίδρασης πρωτοχρησιμοποίησαν στις μηχανές τους οι αρχαίοι Έλληνες.

Ο Αρχύτας ο Ταραντινος (4ος αιώνας π.X.) κατασκεύασε ένα αιωρούμενο αεριοπροωθούμενο περιστέρι και ο Ήρωνας ο Αλεξανδρινός (1ος αιώνας π.X.) ένα καζάνι με ατμοστρόβιλο.
Ο Αρχύτας, μαθητής του Πυθαγόρα που ασχολήθηκε μεταξύ πολλών άλλων και με πτήσεις, κατασκεύασε γύρω στο 420 π.Χ. ένα τεχνητό περιστέρι. Με κάποιο μηχανισμό κι ένα βάρος που κρεμόταν από τροχαλία το ομοίωμα περιστεριού κουνούσε τα φτερά του. Όταν πια βρισκόταν στον αέρα για την προώθησή του χρησιμοποιούσε ένα μπαλόνι που ξεφούσκωνε αργά αλλά με δύναμη από μία μικρή τρύπα. Για μπαλόνι χρησιμοποίησε την ουροδόχο κύστη ενός γουρουνιού.

Έτσι το πανάλαφρο ομοίωμα περιστεριού που είχε κατασκευάσει μπορούσε να πετάει σχεδόν 200 μέτρα μέχρι να ξεφουσκώσει εντελώς το μπαλόνι! Δεν ξέρουμε αν τελικά πέταξε ο ίδιος ο Αρχύτας. Πάντως, κάποιο παράξενο κείμενο που λέγεται ότι είναι γραμμένο από εκείνον περιγράφει ένα ταξίδι γύρω από τη γη μέσα σε μια αεροστεγώς κλεισμένη σφαίρα! Τι είδους ιπτάμενη σφαίρα ήταν αυτή που ταξίδευε γύρω απ’ τη γη και γιατί ήταν αεροστεγώς κλειστή; Τι ήξερε ο Αρχύτας που για κάποιον λόγο δεν μπόρεσε να φτάσει μέχρι τις μέρες μας; Κείμενα του Αρχύτα λέγεται ότι μελετούσε αρκετούς αιώνες αργότερα ο Γαλιλαίος…

Kάποιες περιγραφές ιπτάμενων μηχανών παρόμοιες με την κατασκευή του Ήρωνα και μάλιστα με αρκετές λεπτομέρειες υπάρχουν στα Ινδικά έπη «Μαχαμπαράτα». Μάλιστα στο κομμάτι «Σαμαρανγκάνα Σουτραδάρα» υπάρχουν οδηγίες κατασκευής ενός «βιμάνα» (ιπτάμενου οχήματος).

Για την προώθηση των Vimanas λέγεται ότι χρησιμοποιούταν υδράργυρος. Αυτό φαινόταν εντελώς αλλόκοτο και εξωπραγματικό μέχρι που ο Μ.Λ.Ζεραρντέν στο διεθνές συνέδριο διαστήματος που έγινε το 1959 στο Παρίσι πρότεινε κινητήρα ιόντων υδραργύρου για την προώθηση των διαστημικών πυραύλων! Στην Οδύσσεια έχουμε εντυπωσιακή αναφορά στα χωρίς κυβερνήτες πλοία των Φαιάκων που γνώριζαν τα πάντα. Επίσης, η «Αργώ», το πλοίο της Αργοναυτικής εκστρατείας, λέγεται ότι είχε παρόμοιες ιδιότητες.

Υπάρχουν ιστορικές αναφορές ότι όταν ο Μεγάλος Αλέξανδρος πέρασε από την Ινδία, 2300 χρόνια πριν, ο στρατός του κατατρομοκρατήθηκε σε ένα σημείο από «ιπτάμενες ασπίδες που πέταγαν μανιασμένα». Αυτοί οι ιπτάμενοι δίσκοι πάντως δεν χρησιμοποίησαν πυρηνικά όπλα εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος προχώρησε μετέπειτα στην «κατάκτηση» της Ινδίας.

Kαι, φυσικά, δε μπορούμε να μην αναφέρουμε τις θεωρίες για την αντιβαρύτητα. Δεν είναι λίγες οι μαρτυρίες για αιώρηση αντικειμένων και προσώπων, αντίθετα με γνωστούς νόμους της φυσικής και της βαρύτητας και οι περισσότεροι λαοί περιλαμβάνουν στις παραδόσεις τους σχετικά φαινόμενα. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι με χρήση αντιβαρύτητας μεταφέρθηκαν οι ογκόλιθοι πολλών μεγαλιθικών μνημείων. Αρχαιοελληνικές μαρτυρίες αναφέρουν ότι ένα σιδερένιο άγαλμα αιωρούταν στο ναό της Αρτέμιδος.


Pομποτικές Kατασκευές

Mηχανικοί σκύλοι και κινούμενες κούκλες είναι μερικές από τις ρομποτικές μηχανές των αρχαίων, οι οποίες όμως, αναφέρονται στη μυθοπλασία. Οι θεοί ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι με το βασιλιά Αλκίνοο και μέσω της τέχνης του Ηφαίστου του χάρισαν χρυσούς και ασημένιους αθάνατους και πανίσχυρους μηχανικούς σκύλους για την προστασία του παλατιού του.

Αν και οι κούκλες που μιλάνε και κινούνται θεωρούνται καινούργια σχετικά εφαρμογή, τις συναντάμε και στην εποχή του Μίνωα στην Κρήτη. Ο Δαίδαλος ανάμεσα στις άλλες εντυπωσιακές του κατασκευές έφτιαξε και κούκλες για τα παιδιά του Μίνωα, που μπορούσαν να μιλάνε και να κινούνται.

Λέγεται μάλιστα ότι αναγκαζόταν να τις δένουν για να μην τους φεύγουν μακριά και τις χάνουν. Το ίδιο λέγεται και για τους μηχανικούς ανθρωπόμορφους φύλακες του λαβύρινθου που κινούταν με υδράργυρο.


Τάλως

Φυσικά δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε το ρομπότ Tάλω, ένα γιγάντιο πλάσμα με κορμί από μπρούντζο. Ωστόσο, είχε ένα αδύναμο σημείο στο σώμα του. Τη μοναδική του φλέβα, που ξεκινούσε από τον αυχένα και κατέληγε στον αστράγαλο του.

Το μπρούντζινο σώμα του κρατιόταν ζωντανό από το ιχώρ, το «ολύμπιο» αίμα που έρεε μέσα στη φλέβα του.

Οι κάτοικοι της Φαιστού έβαλαν το ανάγλυφό του στα νομίσματα του κράτους τους. Απεικονίζεται σ’ αυτά νέος, γυμνός και με φτερά στους ώμους. Έτσι, ίσως, ερμήνευσαν τη γρηγοράδα του να προλαβαίνει και να περιδιαβαίνει τρεις φορές τη μέρα την Κρήτη- με μέση ωριαία ταχύτητα 250 χιλιόμετρα- και να την προστατεύει από εχθρικές επιδρομές.

Tον Tάλω σκότωσε η Mηδεια, τραβώντας το καρφί από τον αστράγαλο του, που προστάτευε το ιχώρ να μη χυθεί. Το θεϊκό υγρό χύθηκε χάμω σαν «λιωμένο μολύβι» και ο Τάλως σωριάστηκε νεκρός σαν πελώριο πεύκο. Tο ιχώρ υποστηρίζουν οι σύγχρονοι μελετητές δεν ήταν τίποτα άλλο από πετρέλαιο. Oι μύθοι, όμως, δεν πεθαίνουν και συχνά ο λαός τους αναπλάθει ανάλογα με τα δεδομένα της εποχής. Oι κάτοικοι μάλιστα του χωριού Aρχάνες στο Hράκλειο υποστηρίζουν ότι οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν κομμάτια του Tάλω, καθώς η σκαπάνη έφερε στο φως χάλκινα ευρήματα, αιτιολογώντας την αυστηρή φρούρηση στο χώρο των ανασκαφών, αλλά και την παύση των εργασιών.

H τοπική κοινωνία συζητά εδώ και χρόνια για τα μορφοποιημένα κράματα από άγνωστο μέταλλο που ανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι, τα οποία, σε συνδυασμό με τα υαλοποιημένα εσωτερικά τοιχώματα ενός κτίσματος, αποτελούν «κομμάτια» από το σώμα του Tάλω. Tις απαντήσεις, βέβαια, θα τις δώσουν οι αρχαιολόγοι….

Η τεχνολογία της αρχαιότητας τέθηκε φυσικά και στην υπηρεσία της θρησκείας. Ο Ήρωνας και ο Κτησίβιος λέγεται ότι είχαν φτιάξει συσκευές που μόλις άναβαν οι βωμοί του ναού μία πέτρινη σάλπιγγα ηχούσε αυτόματα προσκαλώντας τους πιστούς. Επίσης, αυτόματα έπεφτε μέσα στο ναό μία λεπτή βροχή αρωματισμένου νερού, διάφορα μεταλλικά πουλιά άνοιγαν το ράμφος τους και κελαηδούσαν, κάποια αγάλματα κινούνταν ή και πετούσαν! Λέγεται, επίσης, ότι έλεγχαν αποτελεσματικά το φωτισμό μέσα κι έξω απ’ το ναό προκαλώντας ακόμη και τεχνητή ομίχλη!

Βρέθηκε ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου ;

Eνώπιον της μεγαλύτερης αρχαιολογικής ανακάλυψης, βρίσκονται οι αρχαιολόγοι στην Αμφίπολη Σερρών - Γιατί πιστεύουν ότι βρίσκονται μπροστά στον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η ανεύρεση ενός τάφου που όμοιο του δεν έχει συναντήσει η αρχαιολογική σκαπάνη έχει σημάνει συναγερμό και ταυτόχρονα έχει πυροδοτήσει σειρά συζητήσεων για το εάν αυτό που σταδιακά βλέπει το φως, είναι ο τάφος του ίδιου του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Οι πληροφορίες είναι πραγματικά συγκλονιστικές: ο τάφος έχει περίμετρο 498 μέτρα (!), παραπέμποντας σε δημιούργημα που θα κατασκευαζόταν μόνο για έναν βασιλιά.

Εξωτερικά έχει επενδυθεί με μάρμαρο αρίστης ποιότητας, λαξευμένο με τέτοιο τρόπο που ακόμα και σήμερα προκαλεί δέος, τόσο η αρμονία όσο και η τελειότητα της εργασίας, με δεδομένα μάλιστα τα εργαλεία που είχαν στη διάθεσή τους εκείνη την εποχή.

Ο τάφος έχει θολωτό – πυραμιδωτό σχήμα. Στην κορυφή του ήταν τοποθετημένος, ο «Λέων της Αμφίπολης», ο οποίος είχε ανευρεθεί από Έλληνες στρατιώτες το 1912 και οι Άγγλοι είχαν αποπειραθεί να το μεταφέρουν – κλέβοντάς το – στην Αγγλία το 1916. Άλλωστε το λιοντάρι είναι το χαρακτηριστικότερο σύμβολο του Μακεδονικού Βασιλείου.

H αρχαία Ελληνική λέξη COMPUTER

Όταν πλημμύριζε ο Νείλος στην Αρχαία Αίγυπτο, οι αγρότες που είχαν χωράφια δίπλα στο ποτάμι έχαναν τα όρια τους. 
Όταν βρέθηκε εκεί ο Θαλής ο Μιλήσιος να μετρήσει την μεγάλη πυραμίδα από την σκιά της, του ανέθεσαν να βρει έναν τρόπο έτσι ώστε μετά την άμπωτη να μπορούν να ξαναβρούν οι Αιγύπτιοι αγρότες τα όρια των χωραφιών τους. 
Ο Θαλής έβαλε πασσάλους ανά τακτά διαστήματα στην άκρη του ποταμού κατά μήκος της ακτής. Από κάθε πάσσαλο έδεσε μακριά σχοινιά προς τα έξω, προς τα χωράφια, δηλαδή κάθετα σε διεύθυνση προς τον ποταμό. 
Τα σχοινιά κατά μήκος τους, ανάλογα με τις αποστάσεις έφεραν κόμβους!!! Με την βοήθεια των κόμβων μέτρησε ακριβώς τα σύνορα του κάθε αγρού αφού είχε σταθερή απόσταση από τον ποταμό. 

Η μέθοδος αυτή, του να υπολογίζεις δηλαδή με ακρίβεια, ονομάστηκε κομβέω. (υπολογίζω, μετρώ ακριβώς με την βοήθεια κόμβων…) 
Αργότερα το πήραν οι Λατίνοι όπου όσοι ήξεραν να εκτελούν μαθηματικές ή αριθμητικές πράξεις, το φώναζαν δυνατά (εξού κομπασμός), και ο υπολογισμός σε αυτούς έγινε combaso, ή compasso (Υπάρχει και σήμερα όργανο στη ναυσιπλοΐα για υπολογισμό της πορείας του πλοίου κλπ). 
Έκτoτε το μετρώ ή υπολογίζω με ακρίβεια compaso = computer. 
Αγγλικά άραγε πως λέγεται το computer; Γιατί Ελληνικά ξέρουμε! 

Αρχαιοελληνική ράτσα σκύλου «επιζεί αλλά κινδυνεύει»

Κτηνίατροι που μελέτησαν την «αλωπεκή» ή «αλεπουδίτσα», μια μικρόσωμη φυλή σκύλων που είναι γνωστή από απεικονίσεις της αρχαιότητας, υποστηρίζουν ότι αυτή η ράτσα των Πελασγών επιζεί ως σήμερα σε μικρούς πληθυσμούς, κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα.

Η μελέτη για την αλωπεκή παρουσιάστηκε στο 4ο Πανελλήνιο Συνέδριο Τεχνολογίας Ζωικής Παραγωγής στη Θεσσαλονίκη από τους κτηνίατρους Σ.Χλειουνάκη Α. Φούντα, Λ. Βαρούδη, Ζ. Αμπά και Α. Ράγκο. 

Σκοπός της έρευνας ήταν η αναζήτηση σκύλους με φαινότυπους (χαρακτηριστικά) που ανταποκρίνονται στο μορφολογικό πρότυπο της «αλεπουδίτσας», στην περιοχή του Νομού Σερρών. Έτσι, κατεγράφησαν 58 σκύλοι που ανταποκρίνονταν στο πρότυπο της φυλής και επιδιώχθηκε η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση ιδιοκτητών και κυνόφιλων των περιοχών σε μια προσπάθεια διατήρησης των υπαρχόντων πληθυσμών.

Η «αλωπεκίς» πιστεύεται ότι προέρχεται από ένα μικρόσωμο τύπο σκύλου, κοινό της Βαλκανικής χερσονήσου, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι προέρχεται από σκύλους-παρίες. Εμφανίζεται στον Ελλαδικό χώρο με την παρουσία των προ-ελληνικών φύλων και ειδικότερα με τους Πελασγούς. 

Ευρήματα υπάρχουν ήδη από τη μετά-παλαιολιθική εποχή στη Θεσσαλία. Οι αρχαίοι Έλληνες την αποκαλούσαν έτσι επειδή έμοιαζε με αλεπού και στην αρχαία τέχνη διατηρούνται πολλές απεικονίσεις της. 

Πέρα από τις απεικονίσεις που έχουν σχέση με το μύθους, ακόμα πιο δημοφιλή είναι τα θέματα από την καθημερινή ζωή των αρχαίων Ελλήνων, η συντροφιά στο σπίτι, η φύλαξη στην αγροικία, τα παιχνίδια με τα παιδιά (αναπαραστάσεις σε αγγεία, αγάλματα, ειδώλια και νομίσματα).

Όπως καταγράφεται στην μελέτη, η αλωπεκίς παραδοσιακά χρησιμοποιούνταν για το κυνήγι, ως φύλακας και θεωρούνταν πολύ καλό τσοπανόσκυλο. 

«Αυτή η σημαντική φυλή αποτελούσε άριστο οικογενειακό σύντροφο στα αγροτικά και περιαστικά περιβάλλοντα. Οι κάτοικοι του νομού Σερρών γνωρίζουν ανέκαθεν την παρουσία των σκύλων αυτών από γενιά σε γενιά και αναφέρονται σε αυτήν με διάφορα τοπικά ονόματα (Αλεπουδίτσα, μπόμπης, μπουμπούδι κ.ά.). Οι σκύλοι αυτοί υπήρχαν πριν την εγκατάσταση των προσφύγων το 1922» ανέφερε ο κ.Χλειουνάκης.

«Ελλοχεύει ωστόσο ο κίνδυνος εξαφάνισης και των τελευταίων πληθυσμών της φυλής καθώς οι φιλοζωικοί σύλλογοι, με τις μαζικές στειρώσεις σκύλων που κάνουν, συλλαμβάνουν και στειρώνουν φαινοτύπους ελληνικών φυλών, αφαιρώντας πολύτιμο γενετικό υλικό από την τράπεζα της φύσης» προειδοποιεί τώρα ο κ. Χλειουνάκη.

«Γι΄ αυτό προκύπτει η αναγκαιότητα συστηματικής προσπάθειας για τη μελέτη, την καταγραφή, τη διάσωση και τη διάδοση των Ελληνικών φυλών σκύλων, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο μετά την πιστοποίησή τους από την επιστημονική κοινότητα, τον Κυνολογικό Όμιλο Ελλάδος (ΚΟΕ) και τη Διεθνή Κυνολογική Ομοσπονδία (FCI)» τονίζει.

Βρέθηκαν 400.000 πάπυροι από την αρχαία Ελλάδα!

H έγκυρη βρετανική εφημερίδα Independent σε ένα άρθρο της έγραψε... "Eureka! Εκπληκτική ανακάλυψη αποκαλύπτει τα μυστικά των αρχαίων Ελλήνων" .

Χιλιάδες χειρόγραφα που έως τώρα δεν μπορούσαμε να διαβάσουμε και που περιέχουν σπουδαία κείμενα της κλασσικής φιλολογίας τώρα μπορούν να διαβαστούν για πρώτη φορά με μια τεχνολογία που πιστεύεται ότι θα ξεκλειδώσει τα μυστικά των αρχαίων ελλήνων .

Μεταξύ των άλλων θησαυρών που έχουν ήδη ανακαλυφθεί από μια ομάδα επιστημόνων τουΠαν/μίου της Οξφόρδης υπάρχουν και άγνωστα έως τώρα έργα κλασσικών γιγάντων όπως οΣοφοκλής, ο Ευριπίδης και ο Ησίοδος.

Αόρατη με το κοινό φώς, η ξεβαμμένη μελάνη γίνεται καθαρά ορατή κάτω από υπέρυθρο φώς, με τεχνικές ανάλογες με την επισκόπηση από δορυφόρους.

Τα κείμενα της Οξφόρδης αποτελούν μέρος ενός μεγάλου αριθμού παπύρων που βρέθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα σε έναν αρχαίο σκουπιδότοπο της ελληνο-αιγυπτιακής πόλης του Οξυρύγχου.

Απομένουν χιλιάδες κείμενα να διαβαστούν μέσα στην επόμενη δεκαετία, περιλαμβανομένων έργων του Οβιδίου και του Αισχύλου.

Υπάρχουν περίπου 400,000 κομμάτια παπύρων φυλαγμένα σε 800 κιβώτια στην Βιβλιοθήκη Sackler της Οξφόρδης και αποτελούν το μεγαλύτερο όγκο κλασσικών ελλήνων χειρογράφων του κόσμου.

Οι ακαδημαϊκοί χαιρέτησαν με ενθουσιασμό την νέα ανακάλυψη η οποία μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση κατά 20% των σωζόμενων ελληνικών έργων.

Μέσα στα έως τώρα άγνωστα κείμενα που κατόρθωσαν να διαβάσουν με την τεχνική αυτή, περιλαμβάνονται τμήματα της χαμένης από καιρό τραγωδίας «Επίγονοι» του Σοφοκλή, μέρος μιας χαμένης νουβέλας του έλληνα συγγραφέα Λουκιανού του 2ου αιώνα, άγνωστο κείμενο του Ευριπίδη, μυθολογική ποίηση του ποιητή Παρθένιου του 1ου αι. π.Χ, έργο του Ησίοδου του 7ου αι., και ένα επικό ποίημα του Αρχίλοχου, ενός διαδόχου του 7ου αι. του Ομήρου, που περιγράφει γεγονότα που οδήγησαν στον Τρωικό πόλεμο.

«Είναι τα πιο φανταστικά νέα. Υπάρχουν δύο πράγματα εδώ. Το πρώτο είναι πόσο φοβερά επηρέαζαν τις επιστήμες και τις τέχνες οι Έλληνες. Το δεύτερο είναι πόσο λίγα από τα γραπτά τους σώζονται » λένε οι άγγλοι επιστήμονες.

Βρέθηκε ναός της Αρτεμης στην ορεινή Αρκαδία

Το ιερό της Αρτέμιδος Λυκοάτιδας, το μοναδικό γνωστό ιερό στην Ελλάδα αφιερωμένο στη θεά με το συγκεκριμένο επιθετικό προσδιορισμό, εντόπισαν κατά τις ανασκαφές τους στην Αρκαδία οι αρχαιολόγοι του Φινλανδικού Ινστιτούτου Αθηνών, δημιουργώντας νέα δεδομένα στην αρκαδική τοπογραφία.

Το 2006 το Φινλανδικό Ινστιτούτο Αθηνών άρχισε να ερευνά την περιοχή κοντά στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, στις Αραχαμίτες Αρκαδίας, με τη συστηματική ανασκαφή να ακολουθεί από το 2010 και έπειτα.

Κατά τη διάρκεια της ανασκαφής εντοπίστηκε μικρό ιερό, που χρονολογείται από τα μέσα του 6ου αιώνα μέχρι τα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ. Επίσης, ήρθε στο φως παραλληλόγραμμο κτίριο της ύστερης ελληνιστικής περιόδου, που φαίνεται ότι ανήκε στο ιερό. Το κτίριο αυτό κατασκευάστηκε στο πρώτο μισό του 2ου αιώνα π.Χ. και καταστράφηκε κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 1ου αιώνα π.Χ.

Οι πιο πρόσφατες έρευνες του Ινστιτούτου επικεντρώθηκαν στο παραλληλόγραμμο κτίριο, προκειμένου να αποσαφηνιστεί η λειτουργία του. Παρόλο που δεν έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα πλήρως τα όρια του κτιρίου, οι αρχαιολόγοι έχουν συμπεράνει ότι είχε μέγεθος 45Χ11 μέτρα. Τα περισσότερα δωμάτια ήταν διαταγμένα σε δύο σειρές που χωρίζονταν από έναν τοίχο με κατεύθυνση από τα ανατολικά προς τα δυτικά. Εξαίρεση αποτελεί μόνο το δωμάτιο 3 που καταλαμβάνει το δυτικό όριο του οικοδομήματος. Μέχρι σήμερα έχουν ερευνηθεί επτά δωμάτια στο κτίριο.

Τα δωμάτια 1 και 4 συνδέονταν με λουτρικές δραστηριότητες. Το δωμάτιο 1 είναι κυκλικού σχήματος και το πάτωμά του είναι καλυμμένο με κεραμικά πλακίδια. Το νερό απομακρύνεται από το δωμάτιο με σωλήνες νερού προς τα δυτικά, διαμέσου του δωματίου 3. Στα ανατολικά του κυκλικού δωματίου υπάρχει μία κόγχη, που είναι σαφώς διαχωρισμένη από αυτό με κράσπεδο από τερακότα. Στο δωμάτιο 4 αποκαλύφθηκε ένας κλίβανος σε σχήμα σήραγγας για να ζεσταίνει το νερό, που λήγει απότομα κοντά στην κόγχη, όπου πρέπει να τοποθετούνταν τα θεμέλια του άξονα της καμινάδας.

Το δωμάτιο 2 είναι ορθογώνιο και η πρόσβαση γίνεται από τα ανατολικά. Από το δωμάτιο 2 υπήρχε πρόσβαση προς το κυκλικό δωμάτιο, αλλά και ανατροφοδοτούνταν ο φούρνος. Επίσης, στο δωμάτιο 2 εντοπίστηκε ένας παλαιότερος τοίχος παράλληλος με τον τοίχο που χωρίζει το δωμάτιο 2 από το δωμάτιο 3. Στα δυτικά του παλαιότερου τοίχου στο δωμάτιο 2 υπάρχει ένα χαμηλότερο επίπεδο του δαπέδου και φαίνεται να συνεχίζει κάτω από τους τοίχους που χωρίζουν το δωμάτιο 2 από το δωμάτιο 3. Τα ευρήματα από αυτό το επίπεδο του δαπέδου χρονολογούνται από το τέλος του 4ου μέχρι τις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ. Εξάλλου, περαιτέρω ανασκαφή στο δωμάτιο 4 αποκάλυψε σε χαμηλότερο επίπεδο αγγεία χρονολογημένα στον 3ο αιώνα π.Χ. Όλα τα παραπάνω ευρήματα οδήγησαν τους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι το κτίριο είχε χτιστεί επάνω σε ένα παλαιότερο οικοδόμημα του δεύτερου μισού του 4ου αιώνα π.Χ., με παρόμοια λειτουργία.

Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών παρατηρήθηκε, επίσης, ότι τμήμα των κεραμιδιών της οροφής του κτιρίου έφεραν δύο διαφορετικές επιγραφές. Η πρώτη αναφέρει ότι ανήκει στην Αρτέμιδα Λυκοάτιδα. Η δεύτερη φέρει την επιγραφή «Δέσποινας ΑΚ».

Η 'Αρτεμις αναφέρεται μόνο μία φορά με το επίθετο Λυκοάτιδα, στο ιερό της στη μικρή πόλη Λυκόα, γνωστή από την περιγραφή του Παυσανία κατά τη διαδρομή του από τη Μεγαλόπολη μέχρι την κοιλάδα και το βουνό Μαίναλο. Οι παραπάνω επιγραφές που εντοπίστηκαν στο παραλληλόγραμμο οικοδόμημα αποδεικνύουν ότι η πόλη Λυκόα τοποθετούνταν στη θέση «Αγία Παρασκευή». Το γεγονός αυτό ανασυνθέτει και μέρος της αρκαδικής τοπογραφίας, καθώς καταδεικνύει ότι η κοιλάδα των Αραχαμιτών ταυτίζεται με την κοιλάδα του Μαίναλου και το όρος 'Αγιος Ηλίας είναι το αρχαίο βουνό Μαίναλος. Κατά συνέπεια και το μικρό ιερό που έχει εντοπιστεί από τις ανασκαφές του Φινλανδικού Ινστιτούτου Αθηνών ήταν αφιερωμένο στην Αρτέμιδα Λυκοάτιδα.

Πρέπει, εξάλλου, να σημειωθεί ότι από τα ευρήματα δεν είναι ξεκάθαρη η εικόνα της χρήσης του παραλληλόγραμμου κτιρίου, ωστόσο οι επιγραφές στα κεραμίδια της οροφής και ένα πλήθος θραυσμάτων ειδωλίων καταδεικνύουν ότι το κτίριο συνδεόταν με το ιερό.

Η 27η ετήσια συνάντηση για την παρουσίαση του έργου του Φινλανδικού Ινστιτούτου Αθηνών θα πραγματοποιηθεί σήμερα, στις 7 μ.μ., στην Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή, στην Αθήνα.

Τις δραστηριότητες του Ινστιτούτου θα παρουσιάσει ο διευθυντής, Μάρτι Λέιβο, ενώ θα ακολουθήσει διάλεξη του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι, Ρίστο Πέκα Πένανεν με θέμα «Οθωμανική λαϊκή μουσική στην Ελλάδα»

Να γιατί οι Σπαρτιάτες ήταν άτρωτοι στην μάχη!!

Προηγμένη τεχνολογία διέθεταν οι αρχαίοι Έλληνες. Το έτος 1961 ο Αμερικανός πυρηνικός φυσικός και καθηγητής μεταλλουργίας δρ. Λάιλ Μπόρστ επισκέφθηκε την Σπάρτη επηρεασμένος από την ανδρεία των αρχαίων Σπαρτιατών αλλά και για να μελετήσει τα όπλα που χρησιμοποιούσε αυτός ο πολεμικός λαός της αρχαίας Ελλάδας. Ζήτησε... 

λοιπόν από τους εκεί αρχαιολόγους να δει δείγματα οβολών από το Ηραίον ( ναό – θησαυροφυλάκιο της αρχαίας Σπάρτης) του 670 π.χ και αφού τα ανέλυσε απεφάνθη πως οι Σπαρτιάτες δεν είχαν απλώς σίδερο αλλά ατσάλι!!!Δηλαδή ένα κράμα σιδήρου και άνθρακα με περιεκτικότητα σε άνθρακα μεταξύ 0,2 και 0,8%. Κατά την δήλωση του στους New York Times, αυτό ισοδυναμούσε με την κατοχή ατομικής βόμβας για τα μέτρα της εποχή.

Αυτό εξηγεί επιστημονικά, πέρα από την αποδεδειγμένη ανδρεία που υπέδειξαν ο Λεωνίδας και οι 300 Σπαρτιάτες του στη μάχη των Θερμοπυλών και πέρα από την επιλογή του τέλειου στρατηγικού σημείου της μάχης, το πώς 300 άνδρες αποδεκάτισαν έναν στρατό Περσών, Μήδων και Σακών που αριθμούσαν τις 50.000 πάνοπλων αδρών, συμπεριλαμβανομένων και των πλέων επίλεκτων ταγμάτων των Περσών των αθανάτων, πριν πέσουν όλοι από τα βέλη των τοξοτών μετά απ΄ την προδοσία του Εφιάλτη.

Για άλλη μία φορά αποδεικνύεται (και μέσα από την επιστήμη) το πόσο προηγμένη τεχνολογία διέθεταν οι αρχαίοι Έλληνες. Φανταστείτε τώρα με πόση ευκολία μπορούσαν τα ατσάλινα ξίφη των Σπαρτιατών να διαπεράσουν τις χάλκινες και σιδερένιες πανοπλίες των Περσών και ακόμα πόσο φόβο θα προκάλεσε στους Πέρσες το γεγονός πως στα δικά ξίφη τους οι Σπαρτιάτικές πανοπλίες έμεναν ανεπηρέαστες...

Βρέθηκαν φάρμακα των αρχαίων Ελλήνων

Το περιεχόμενο χαπιών που έφτιαχναν οι γιατροί στην αρχαία Ελλάδα «αποκρυπτογράφησαν» για αμερικανοί αρχαιοβοτανολόγοι. Τα φάρμακα εντοπίστηκαν σε γυάλινα δοχεία, μέσα σε ναυάγιο ελληνικού πλοίου που ανακαλύφτηκε το 1989 ανοικτά της Τοσκάνης. Το πλοίο από ξύλο καρυδιάς, που ναυάγησε το 130 π.Χ., μετέφερε γυαλικά από τη Συρία και φάρμακα, τα οποία είχαν παραμείνει άθικτα από το νερό, αφού τα προστάτευαν τα γυάλινα δοχεία.

Μετά από 20 χρόνια ερευνών, οι μελετητές κατάφεραν να αναλύσουν τα σκευάσματα, διαπιστώνοντας πως κάθε χάπι ήταν μείγμα από τουλάχιστον δέκα διαφορετικά εκχυλίσματα φυτών, όπως ο ιβίσκος και το σέλινο, και τα οποία χρησίμευαν για τη θεραπεία των ασθενών στην αρχαία Ελλάδα. 

«Για πρώτη φορά έχουμε, πια, φυσικά στοιχεία όσων περιέχονται στα γραπτά των αρχαίων Ελλήνων γιατρών Διοσκουρίδη και Γαληνού»«, δήλωσε ο Αλέν Τουγουέιντ του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν στην Ουάσιγκτον, σύμφωνα με το New Scientist.

Στα χάπια εντοπίστηκαν ίχνη από καρότο, ραπανάκι, σέλινο, άγριο κρεμμύδι, βαλανίδια, λάχανο, ήμερο τριφύλλι (αλφάλφα), αχίλλεια, όπως και ιβίσκος, που πιθανώς είχε εισαχθεί από την Ανατολική Ασία, την Ινδία ή την Αιθιοπία. 

Ο Πεδάνιος Διοσκουρίδης, ιατρός και βοτανολόγος (πρόδρομος των φαρμακοποιών), κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., περιέγραφε στα κείμενά του το καρότο ως πανάκεια για πολλά προβλήματα υγείας, θεωρώντας, για παράδειγμα, ότι αν κανείς το έχει φάει προκαταβολικά, δεν τον βλάπτουν τα ερπετά, ενώ παράλληλα βοηθά στη σύλληψη παιδιού. 

Η ανάλυση των αρχαίων παρασκευασμάτων-χαπιών, εκτός από τις νέες πληροφορίες, έχει δημιουργήσει και νέα μυστήρια για τους αρχαιοβοτανολόγους. Η μελέτη του DNA δείχνει ότι τα χάπια πιθανότατα περιείχαν και ηλίανθους, ένα φυτό που οι επιστήμονες ως τώρα πίστευαν ότι δεν υπήρχε στον «παλαιό κόσμο», πριν οι Ευρωπαίοι το ανακαλύψουν στην Αμερική. Αν το εύρημα επιβεβαιωθεί, οι βοτανολόγοι θα πρέπει να αναθεωρήσουν την παραδοσιακή ιστορία του φυτού και την παγκόσμια διασπορά του, όπως δήλωσε ο Τουγουέιντ, αν και παραμένει ακόμα η πιθανότητα η παρουσία ηλίανθου στα αρχαία χάπια να προέρχεται από πρόσφατη γενετική «μόλυνση».

Ελπίζουν μάλιστα οι επιστήμονες πως θα καταφέρουν να αποκρυπτογραφήσουν και τις ακριβείς μετρήσεις που έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες γιατροί για να παρασκευάσουν τα φάρμακά τους, αισιοδοξώντας πως ίσως ανοίξουν έτσι νέοι δρόμοι στη φαρμακολογική έρευνα.

Επιμέλεια: Παύλος Διονυσόπουλος  http://www.zougla.gr