Γιατί αρρωσταίνουμε στις διακοπές?

Ο νόμος του κυρίου Μέρφι σε όλο του το μεγαλείο. Όσο είμαστε κλεισμένοι σε ένα γραφείο, όλα είναι μια χαρά, αλλά με το που θα πάρουμε την πολυπόθητη άδεια ξεκινούν πονοκέφαλοι, φτερνίσματα και ένα σορό συμπτώματα, που δείχνουν ότι κάτι μας… γυροφέρνει.

Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό; 8 λόγοι, που αρρωσταίνουμε με το που θα βγούμε σε άδεια!

Φταίει η δουλειά: Σε συνθήκες στρες –ακόμα και εργασιακού- το σώμα μας παράγει της γνωστές ορμόνες αδρεναλίνη και κορτιζόλη, που–μεταξύ άλλων- μπορούν να μειώσουν την αντίληψη του πόνου και να καταστείλουν το ανοσοποιητικό σύστημα. Έτσι, από τη μία μπορεί να είμαστε άρρωστοι και να μην το καταλάβουμε και από την άλλη, μόλις χαλαρώσουμε, η «πεσμένη» μας άμυνα να δεχθεί επιθέσεις από ιούς και μικρόβια.

Φταίει το κινητό: Μελέτες έχουν δείξει ότι η υπερβολική χρήση smartphones μπορεί να προκαλέσει ταχυπαλμία, υψηλή αρτηριακή πίεση και αϋπνία. Μάλιστα, για τους πραγματικά εξαρτημένους, ο αποχωρισμός από τις αγαπημένες τους συσκευές μπορεί να τους προκαλέσει πραγματικό στρες.

Φταίει το νερό: Μήπως εκεί στις διακοπές ήπιαμε νερό από τη βρύση ή καταναλώσαμε παγάκια από νερό της βρύσης; Εάν ναι, τότε ας σκεφτούμε το ενδεχόμενο της διάρροιας των ταξιδιωτών, που αποτελεί και το συχνότερο πρόβλημα υγείας που σχετίζεται με το ταξίδι.

Φταίει η δίαιτα: Μια δίαιτα χαμηλών θερμίδων μπορεί να αποδυναμώσει την άμυνα του οργανισμού.

Φταίει το πολύ φαγητό: Φαίνεται ότι τις πρώτες μέρες των διακοπών τρώμε περισσότερο από ότι συνήθως, γεγονός που προκαλεί δυσφορία.

Φταίει η αφυδάτωση: Η αφυδάτωση προκαλεί στρες στα νεφρά, μυϊκές κράμπες και αυξημένη αρτηριακή πίεση. Αν, μάλιστα, αυτό συνεχιστεί, είναι πιθανό να οδηγήσει σε θερμική εξάντληση, η οποία μπορεί να εξελιχθεί σε θερμοπληξία.

Φταίει η αλλαγή κλίματος: Το στρες, η αλλαγή κλιματολογικών συνθηκών και η ανατροπή της ρουτίνας μας στο φαγητό και τον ύπνο, μπορεί να προκαλέσουν πονοκέφαλο.

Φταίει το jet lag: Μαζί με μια ανατροπή του κύκλου ύπνου-αφύπνισης, τα συμπτώματα του jet-lag περιλαμβάνουν τη ναυτία, τη δυσπεψία, τη δυσκοιλιότητα και τη διάρροια, καθώς οι ορμόνες, που είναι υπεύθυνες για τον κύκλο αυτό, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το πεπτικό μας σύστημα

Γιατί πρέπει να βάζουμε ένα κέρμα στην κατάψυξη !

Υπάρχει λόγος που πρέπει να υπάρχει κέρμα στην κατάψυξη.
Και μάλιστα λόγος σοβαρός:

– Αν φύγεις διακοπές και αφήσεις φαγώσιμα στην κατάψυξη θα πρέπει να είσαι σίγουρος πως κατά την διάρκεια της απουσίας σου, δεν έγινε διακοπή ρεύματος.

– Γιατί αν γίνει διακοπή ρεύματος και μετά επανέλθει το ρεύμα, τα φαγώσιμα θα γίνουν επικίνδυνα για την υγεία σου.

– Γι’ αυτό λοιπόν, κάνουμε το κόλπο με το κέρμα.

– Θα βάλεις σε ένα ταπεράκι νερό και θα περιμένεις να παγώσει

– Οταν παγώσει βάλε πάνω από τον πάγο που σχηματίστηκε ένα κέρμα – βλέπε φωτο

– Οταν θα επιστρέψεις από τις διακοπές, θα ανοίξεις την κατάψυξη και αν το κέρμα είναι στη θέση που το άφησες, τότε είσαι άρχοντας και κατανάλωσε άφοβα τα φαγώσιμα.

– Αν όμως διαπιστώσεις πως το κέρμα έπιασε πάτο, τότε, παίρνεις τα φαγώσιμα και τα στέλνεις αδιάβαστα στον κάδο με τα σκουπίδια ή στον σκουπιδοφάγο σου, ή αν τα λιώσεις, κάνε τα κοπριά στο χωράφι σου… ότι θέλεις, αρκεί να μη καταλήξουν στο στομαχάκι σου.

Διακοπές στο φεγγάρι με 150.000.000 δολάρια

Aν έχετε βαρεθεί τις συμβατικές διακοπές όπως μία κρουαζιέρα στις Μπαχάμες ή το Μεξικό,

 ενδέχεται σύντομα να έχετε μια επιλογή που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. 

Η εταιρεία Space Adventures ετοιμάζει τουριστικά ταξίδια στο φεγγάρι, αρχίζοντας 

από το 2017.

Οι θέσεις θα κοστίζουν 150.000.000 δολάρια η κάθε μία, και έχουν ήδη πωληθεί εισιτήρια 

για τους δύο πρώτους πελάτες. Ωστόσο, δεν έχει αποφασιστεί αν οι δύο πελάτες θα 

πάνε μαζί ή ποιος θα πάει πρώτα.

Αν και υπάρχουν σχετικά λίγοι που θα μπορούσαν να πληρώσουν για ένα τέτοιο ταξίδι,

 φαίνεται πώς αξίζει τα λεφτά του. Μέχρι σήμερα, μόνο 18 άνθρωποι έχουν δει ποτέ

 το φεγγάρι από κοντά και κανείς δεν το έχει κάνει από την αποστολή του Apollo 17 το 1972.

Με έναν τροποποιημένο πύραυλο Soyuz από τη Ρωσία, ο τουριστικός κοσμοναύτης θα 

κάνει ένα pit stop στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό πριν από το ταξίδι γύρω από το φεγγάρι.

 Δεδομένου ότι το ταξίδι θα είναι εμπορικές διακοπές και όχι μια επιστημονική αποστολή,

 είναι λογικό να κάνει το ταξίδι όσο πιο άνετο γίνεται.

Οσο για το πόσο κοντά θα πλησιάσουν το φεγγάρι, οι αρμόδιοι αναφέρουν ότι θα 

καταφέρουν να φτάσουν σε απόσταση 100 χιλιομέτρων από τη σεληνιακή επιφάνεια.

Greece : Incredible Hospitality !!!! Ελληνική Φιλοξενιά !!!!

ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΕΛΛΑΔΑ: ΣΚΙΑΘΟΣ

Πατρίδα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη  
Πνιγμένη στο Πράσινο

Δάση παντού και Χρυσές Αμμουδιές

Ιδανικός προορισμός

Αναμφισβήτητα πρόκειται για το πιο κοσμοπολιτίκο νησί των Σποράδων.

Πήρε το όνομά της από 'την σκιά του Άθου' που φτάνει από το Άγιο Όρος στο νησί.

Γραφικά πλακόστρωτα, σοκκάκια,  κήποι παντού, και χαρακτηριστική αρχιτεκτονική ξεχειλίζουν στο πέρασμα του επισκέπτη..

Το καταπράσινο νησί των Σποράδων φιλοξενεί μερικές από τις ομορφότερες παραλίες της χώρας αλλά και παγκοσμίως...αποτελεί διαχρονικό προορισμό για κοσμικές διακοπές με ζωντανό beachlife και νυχτερινή ζωή. Παρά το μεγάλο της μέγεθος, διαθέτει μόνο έναν οικισμό, την πόλη της Σκιάθου.

Εκεί βρίσκεται και το κεντρικό λιμάνι της, ενώ λίγα χιλιόμετρα μακριά είναι και το διεθνές αεροδρόμιο. Στον μεγάλο κεντρικό πεζόδρομο της οδού Παπαδιαμάντη χτυπά η καρδιά της πόλης την ημέρα, καθώς δεξιά κι αριστερά του θα συναντήσετε δεκάδες καταστήματα με σουβενίρ, δώρα, εμπορικά, μικρές ταβέρνες, καφετέριες, αλλά και το σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που έχει μετατραπεί σε μουσείο.

Στα στενά σοκάκια της καινούργιας πόλης, υπάρχουν ακόμη όμορφα αναπαλαιωμένα πέτρινα σπίτια με μικρές αυλές, ενώ πολλά ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια βρίσκονται εδώ και τα προτιμούν οι νέοι αλλά και όσοι θέλουν να είναι κοντά στα στέκια της νυχτερινής διασκέδασης. Το δυνατό κομμάτι του οικισμού είναι η παλιά πόλη, στο δυτικό άκρο και πάνω από το παλιό λιμάνι, με τα στενά καλντερίμια που ενώνουν τους μαχαλάδες και τα παραδοσιακά διώροφα σπίτια που στα σκαλοπάτια τους κάθονται γραφικές φιγούρες ηλικιωμένων ντόπιων.

Ωραίο σημείο για βόλτα το παλιό λιμάνι με το Μπούρτζι. Από εδώ αναχωρούν συνεχώς μικρά σκάφη για το γύρο του νησιού και σταματούν για βουτιές στις παραλίες, ειδικά του Βορρά, αλλά και εκείνα που κάνουν τις ημερήσιες εκδρομές για Σκόπελο και Αλόννησο. Κατά μήκος παλιού και νέου λιμανιού λειτουργούν πολλές ταβέρνες, μπαράκια και καφετέριες, ενώ τα clubs του νησιού βρίσκονται στην άκρη του νέου λιμανιού.

Από την πόλη, που βρίσκεται στα ανατολικά του νησιού, ξενικά η κύρια ακτογραμμή που φτάνει μέχρι τα νοτιοδυτικά, με τις πιο δημοφιλείς παραλίες, ενώ είναι γεμάτη από τουριστικές εγκαταστάσεις, όπως ξενοδοχεία όλων των κατηγοριών, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες και λιγοστές κατοικίες.

Όσοι θέλουν να εξερευνήσουν την άγρια φύση του νησιού έχουν την ευκαιρία να ακολουθήσουν τις 25 πεζοπορικές διαδρομές, συνολικού μήκους 197 χλμ. Πρόκειται για καθαρισμένα μονοπάτια, με επαρκή σήμανση και διάφορους βαθμούς δυσκολίας.

Αναζητώντας τις διακοπές των παιδικών μας 80's ...

Γέμιζαν τα καλοκαίρια μας με ευτυχία, Μίκυ Μάους, Ποπάυ, Ιούλιο Βέρν και καρπούζι.. Κοιμόμασταν και ονειρευόμασταν θυσαυρούς και περιπέτειες στο κέντρο της γης με μυθικά τέρατα και πειρατές.... 

Αυτά ήταν τα καλοκαίρια της ζωής μας που δεν τα φτάνουμε ποτέ. 

*Το σχολείο επιτέλους έκλεινε και, πριν επιστρέψουμε στο σπίτι με τον «έλεγχο» για να διαπραγματευτούμε τον προορισμό των διακοπών, φροντίζαμε να παίξουμε ένα γερό, γενναιόδωρο, βαρβάτο μπουγέλο. Το αν επιστρέφαμε στο σπίτι με ρούχα, εσώρουχα και έλεγχο, όλα βρεγμένα, δεν είχε καμία σημασία – για εμάς τουλάχιστον, γιατί η μαμά μας είχε διαφορετική άποψη.

*Οι γονείς μας φρόντιζαν ακόμη και κατά την διάρκεια των διακοπών να κάνουν «το χρέος τους» στην εκπαίδευσή μας, και προμηθεύονταν εκείνα τα υπέροχα βιβλία που υπόσχονταν «διασκέδαση και μάθηση το καλοκαίρι». Τι κι αν ποτέ δεν τα ανοίγαμε, παρά μόνο για να κρύψουμε το τελευταίο τεύχος του Μίκυ Μάους, κάνοντας πως μελετάμε μαθηματικά; Άλλωστε, η μόνη αριθμητική που μας ενδιέφερε ήταν το γνωστό μέτρημα: Πόσα μπάνια έκανες; Πόσα παγωτά έφαγες; Χα, σε περνάω!

*Τα μεσημέρια της «παραθέρισης» είχαν πάντα την γεύση του φαγητού της μαμάς, και φόντο εκείνα τα πλαστικά τραπεζομάντιλα με σχέδια-φρούτα (το ίδιο και τα σεντόνια μας). Και για επιδόρπιο πάντα, η μάχη μεταξύ καρπουζιού και πεπονιού, που πάντα ξεχνιόταν προς τον Σεπτέμβρη, όταν έμπαιναν στο παιχνίδι τα σταφύλια-σταφίδα.

*Τα απογεύματα είχαν την μυρωδιά του αντηλιακού, και, αν πάμε ακόμη παλιότερα, του πλαστικού από τα μπρατσάκια και το σωσίβιο, με τα οποία νιώθαμε μικροί… Transformers μέσα στο νερό. Αργότερα, θα προσθέταμε στα αξεσουάρ την μάσκα για να ρίχνουμε μικρές κλεφτές ματιές, και τον αναπνευστήρα για όχι-και-τόσο-κλεφτές ματιές.

*Τα highlights της ημέρας μέσα στο νερό ήταν εκείνη η ανάποδη τούμπα που μέρες προσπαθούσαμε να τελειοποιήσουμε, αφού είχαμε ξεπεράσει τον φόβο της βουτιάς χωρίς να κλείνουμε τη μύτη ή τα μάτια. Κι ύστερα, θα δημιουργούσαμε αυτοσχέδιους «βατήρες» με τους φίλους, για να γίνουν όλο και πιο θεαματικές – καμία σημασία δεν είχε που τελικά πέφταμε κατευθείαν με την κοιλιά ή την πλάτη, και πονούσαμε για ώρες.

*Ακόμη και τότε, μπορούσαμε να ξεκουραστούμε λίγο έξω από το νερό, να θαυμάσουμε «πωωω πόσες ώρες ήμασταν μέσα» και πόσο μούλιασαν τα δάχτυλά μας, και να επιδοθούμε σε αμμουδερές ανασκαφές, που δεν σταματούσαν παρά όταν βρίσκαμε… νερό – ούτε για το πετρέλαιο της ΑΟΖ τόση χαρά.

*Κι ύστερα, οι γνωστές φωνές, που κάναμε πως δεν ακούγαμε. Το soundtrack της Ελληνίδας μαμάς, να φωνάζει να μην πας στα βαθιά. Να μην πλατσουρίζεις και βρέχεις την αδερφή σου. Να περιμένεις να περάσουν τρεις ώρες από το μεσημεριανό φαγητό. Να βγεις να φας τα σνακ που κρύβει στην μαγική τσάντα θαλάσσης της, που χωρούσε περισσότερο εμπόρευμα από ένα mini market. Αλλά εσύ, από ένα σημείο και μετά, όντως δεν την άκουγες. Ίσως γιατί ήσουν ήδη αρκετά μακριά, κοντεύοντας στον στόχο, εκείνη την πορτοκαλί σημαδούρα που σε προκαλούσε να τη φτάσεις και να την προσπεράσεις. Ίσως και γιατί, βλέποντάς σε να πλησιάζεις εκείνη τη σημαδούρα, η μαμά σου είχε ήδη λιποθυμήσει πάνω στην ψάθα.

*Κι εκείνες οι γεύσεις του καλοκαιριού, που δεν έχουν τελειωμό… Σειρά έχει ο ζαχαρένιος λουκουμάς, από τον ιδιαιτέρως ηλιοκαμένο κύριο που περνά ανά πεντάλεπτο από την παραλία. Και αργότερα, το βράδυ, ένα ολόκληρο καλαμπόκι, φρεσκοψημένο και μυρωδάτο από τη σχάρα του πλανόδιου στην περαντζάδα.

*Μαζί με τη νύχτα, έβγαιναν παγανιά και τα κουνούπια. Και σίγουρα κανείς δεν ξεχνάει την εικόνα του εαυτού του να ξύνει τα «κουνούπια» (αυτολεξεί, και όχι το φλύαρο «τσιμπήματα κουνουπιών») σαν να μην υπάρχει αύριο. Το προτιμούσαμε από το να μυρίζουμε από χιλιόμετρα αουτάν.

*Οι γνωριμίες με παιδιά που δεν είχες ξαναδεί στη ζωή σου, και ούτε θα ξαναέβλεπες, ήταν καθημερινές. Το μόνο που σε ένοιαζε ήταν να βρεις συμπαίκτες για το βραδινό κρυφτό ή κάποιους για να πας στην διπλανή παιδική χαρά, όσο «οι μεγάλοι» τρώνε στην ταβέρνα το χειρότερο φαγητό του κόσμου μετά τις φακές: Μπλιαχ, ψάρια.

*Αγαπημένη ασχολία, να ξεφλουδίζεις το μαύρισμά σου – τότε δεν μας ενδιέφερε να διατηρήσουμε το ομοιόμορφο tan μέχρι τον Οκτώβριο.

*Γνωρίζαμε για πρώτη φορά τις χαρές του κάμπινγκ, μαλώνοντας με τα αδέρφια μας για το πόσο χώρο πιάνουν στην σκηνή. Προηγούνταν φυσικά οι καβγάδες των πατεράδων για την ικανότητά τους στο στήσιμό της, ή, ακόμη πιο πριν, για την ικανότητα των μανάδων και συνοδηγών να διαβάσουν “έναν απλό χάρτη της Πελοποννήσου”.

*Επιστροφή στη θάλασσα: Αμφιβάλλουμε αν σας είναι άγνωστη η εικόνα σας να παίζετε θαλασσομαχίες, ανεβαίνοντας οι πιο αδύνατοι στους ώμους των πιο μεγαλόσωμων και προσπαθώντας να ρίξετε ο ένας τον άλλο.

*Ώρα για επικίνδυνες αποστολές: Να προσπαθείς να ισορροπήσεις όρθιος πάνω σε ένα στρώμα θαλάσσης, αλλά τελικά να πέφτεις κάθε φορά, κάνοντας μούσκεμα τα μαλλιά της παρέας κοκέτων συνταξιούχων γυναικών, που παρίσταναν τα αγάλματα μέσα στο νερό λίγο πιο δίπλα. Αχ, αυτή η νεολαία…

*Τέλος, περνούσαμε τα καλοκαίρια μας σε τόσο υπέροχα μέρη –από μια πανέμορφη Κυκλάδα μέχρι ένα ορεινό χωριό της Ηπείρου- χωρίς να συνειδητοποιούμε πόσες παραστάσεις καλοκαιριού και ελληνικής γεωγραφίας μαζεύουμε στο υποσυνείδητό μας. Το αντιλαμβανόμαστε τώρα, που πλέον εκτιμάμε έναν προορισμό με βάση την φήμη του, και όχι γιατί καταναλώνουμε όλη μας την ενέργεια για να περάσουμε καλά σ’ αυτόν. Τι μας ένοιαζε αν ήμασταν στην Σαντορίνη ή στο τελευταίο χωριό του Ολύμπου; Οι διακοπές μας έκαναν το μέρος και όχι το μέρος τις διακοπές μας.