Poll "Στην πηγή μια κοπέλα " 1971

Οι Poll ήταν: 

Κώστας Τουρνάς : κιθάρα, τραγούδι

Σταύρος Λογαρίδης : κιθάρα, τραγούδι
Robert Williams : κιθάρα, τραγούδι
Κώστας Παπαιωάννου : ντραμς
Νάνσυ Σάνδη : τραγούδι
Δέσποινα Γλέζου: τραγούδι

Album " Άνθρωπε..." 1971 

Τραγούδι : "Στην πηγή μια κοπέλα"( Written-By – Κ. Τουρνάς)

Ίσως το πιο δημοφιλές συγκρότημα στην Ελληνική μουσική σκηνή.

Η συνθετική δυάδα Τουρνά - Williams μας δίνει το '71 τα εξαιρετικά ''Άνθρωπε αγάπα'' και ''Ήλιε μου'', τραγούδια αγαπημένα και χιλιοτραγουδισμένα. 

Η νεολαία τους αγκαλιάζει από τις πρώτες εμφανίσεις τους στο κλαμπ ''Ελατήριο''.

 Την ίδια χρονιά κυκλοφορούν το πρώτο τους δίσκο με τίτλο ''Άνθρωπε αγάπα'' με εξαιρετικά τραγούδια όπως τα : Άνθρωπε αγάπα, Ήλιε μου, Στη πηγή, 2000 λόγοι, Ο γέρος, Η γενιά μας. 

Συλλεκτική η συσκευασία του δίσκου μέσα σ' ένα ταγάρι.

Αφιέρωμα στον Κώστα Τουρνά και οι σκέψεις του για στίχους που αγαπήσαμε !!!

• ΑΠΕΡΑΝΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ 
• «…Γιατί αν έβλεπες για λίγο τι συμβαίνει γύρω μου, θα πνιγόσουν απ’ το άγχος που γεννιέται μέσα μου. Γέρος είμαι από τώρα που’ μαι 23 χρονών…» (Απέραντα χωράφια)

Δημοσιογράφος :  Ένας στίχος του 72’ σε ένα δίσκο-σταθμό. Ποιες σκέψεις τον γέννησαν τότε και πώς θα τον επαναπροσδιορίζατε σήμερα;

«Η αποχώρηση από την εφηβεία σημαίνει την σχεδόν πλήρη απώλεια της αθωότητας. Της αθωότητας της καρδιάς μας. Άρα και την σύγκρουση με μια «μη άμεσα ορατή», αλλά πολύ άσχημη πραγματικότητα. Αυτό έχει μεγάλο κόστος στην υπόλοιπη ζωή μας. 

Πλημμυρίζουμε από φόβους και εγωισμό με αποτέλεσμα να προσχωρούμε σε τρεις και μόνο συμπεριφορές. Πρώτη, νευρικές αντιδράσεις όποτε δεν μπορούμε να διαχειριστούμε ένα αντίξοο παρόν. Η δεύτερη, αγχωτικές αντιδράσεις όποτε νομίζουμε ότι πρέπει να ξέρουμε το αύριο. Η τρίτη, εμμονικές αντιδράσεις όποτε πονάμε για το χθες. Έτσι γερνάμε πρόωρα και αρρωσταίνουμε χάνοντας και χαρά και ζωή. Αυτό συμβαίνει σε όλους μας και ακατάπαυστα, είτε 23, είτε όσων χρόνων κι’ αν είμαστε». 

ΟΠΟΥ ΦΥΣΑΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ 

• «…Γυρεύω πείραμα, ζωή εγχείρημα, δίχως βολέματα, δίχως βολέματα. Όπου φυσάει ο άνεμος θα' μαι και δεν ελπίζω πια δε φοβάμαι, όπου φυσάει ο άνεμος γίνομαι άνεμος…» (Όπου φυσάει ο άνεμος, 1983)

Δημοσιογράφος : Μιλήστε μας για «ζωή εγχείρημα» χωρίς παραμύθια και βολέματα. Πού κρύβεται η εσωτερική ελευθερία του καθενός μας;

«Η αληθινή ελευθερία δεν μπορεί να κατοικήσει σε πλάσματα σαν κι' εμάς... Είμαστε επαρκώς «πειραγμένοι-χαλασμένοι», κυρίως οι ενήλικες. 

Αν βέβαια κάτω από ιδανικές προσωπικές συνθήκες, κάποιος κατάφερνε να ζει, μια «ζωή εγχείρημα», χωρίς καμιά «δεύτερη σκέψη» τότε πιθανότατα θα ζούσε μια ζωή αγάπης και ελευθερίας. Η δημιουργία και η κίνηση είναι κύρια συστατικά για μια ζωή «εγχείρημα».

ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ

• «...Κι εμείς, κυρίες και κύριοι, εμείς τιτλούχοι κακής εποχής δε σκάμε πολύ για την ώρα. Εμάς, κυρίες και κύριοι, εμάς οι μύθοι κάθε Χαλιμάς τη ζωή μας γεμίζουν ακόμα. Εμείς, οι κάτοχοι της ενοχής…» (Κυρίες και Κύριοι, 1974)

Δημοσιογράφος :  Πίσω στο 1974 και fast forward στο 2013. «Εμείς» διανύσαμε δεκαετίες. Σήμερα θα προσθέτατε, θα αφαιρούσατε ή θα αφήνατε τον στίχο ανέπαφο;

«Ίσχυε και ισχύει ο στίχος κατά λέξη. Αν υπήρξαν ή υπάρχουν εξαιρέσεις [στα των 'εμείς'] είναι απειροελάχιστες και πέρα από την αντίληψή μας».

ΑΣΤΡΟΝΕΙΡΑ
«...Όνειρα γι’ άστρα, στους γαλαξίες, στους άλλους τους ήλιους, μου‘ χουν κοστίσει χαμένα χρόνια και χαμένους φίλους. Όνειρο γι’ άστρα, μέρες και νύχτες, τις ελπίδες μου βάστα…» (Αστρόνειρα, 1973)

Δημοσιογράφος :  Μιλήστε μας για εκείνα τα αστρόνειρα… Δίνουμε στις σημερινές συνθήκες στον εαυτό μας το «δικαίωμα» να ονειρευτεί ή μας «καταπίνει» ο φόβος της απογοήτευσης και της ματαίωσης;

«Ο φόβος ακινητοποιεί. Το όνειρο δεν είναι τίποτα άλλο από το χάραγμα του δρόμου που επιθυμούμε να διαβούμε. Αν δεν είμαστε ακινητοποιημένοι από τον φόβο και τα παράγωγά του κι’ αν ο εγωισμός μας εκμηδενιστεί, τότε το όνειρο ανθίζει κάτω από όλες τις εξωτερικές συνθήκες.

Ατενίζουμε τον δρομο… τον βλέπουμε σαν όνειρο, μέχρι να τον περπατήσουμε».

• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• ΚΑΤΩ ΑΠ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ 
• «… Κάτω απ’ την Ακρόπολη παίζουνε μονόπολη στις δικές μας πλάτες...» (Κάτω απ’ την Ακρόπολη, 1993)

Δημοσιογράφος : Ήμασταν και είμαστε πιόνια στη σκακιέρα άλλων; Πού είναι η δική μας προσωπική ευθύνη;

«Τα πιόνια είναι μέσα στο παιχνίδι, εμείς δυστυχώς δεν είμαστε καν... Πονηροί εμείς, αποθηκευτικοί, αλαζόνες, μαχητές, γεμάτοι ελιγμούς για τα ζητούμενά μας... Αλλά τυχαίνει, και είναι φυσικό, κάποιοι να είναι πονηρότεροι, αποθηκευτικότεροι, πιο αλαζόνες, πιο μαχητικοί με καλύτερους ελιγμούς. Οπότε μπαίνουμε στην κατηγορία των χαμένων, των υποταγμένων, των σκλάβων.

Η ευθύνη μας θα’ ταν να μην είμαστε όλα τα παραπάνω. Γιατί ό,τι δίνεις, παίρνεις και με το παραπάνω μάλιστα. Δύσκολα πράγματα όμως για εμας… Οπότε ας μην μιλάμε για ευθύνη, αφού έτσι κι' αλλιώς μας είναι άγνωστη έννοια για το σύνολο των ζωών και των ψυχών μας».

ΤΟ 2009 Μ.Χ

• «…Τότε που ο πλανήτης μας θά' ναι οπλοστάσιο κι οι δρόμοι θα μοιάζουν μ' αρένα…» (Το 2009 μ. Χ. - 1974)

Δημοσιογράφος :  Εάν γράφατε σήμερα με το βλέμμα 35 χρόνια μετά… Πώς θα ζούμε άραγε και ποια θα είναι τα νέα;

«Δεν θέλω καν να κοιτάξω στο αύριο όπως έκανα κάποτε. 

Παρ' όλα αυτά, δεν πιστεύω ότι το ανθρώπινο είδος είναι προς εξαφάνιση, ούτε και οι Έλληνες βέβαια. Οι δοκιμασίες είναι σαν τον πόνο... Ο πόνος μας ειδοποιεί για το επερχόμενο ώστε να πάρουμε τα μέτρα μας, να διορθώσουμε την πορεία μας. Απλά η ανθρωπότητα είναι ακόμα... ανήλικη. Κάποια στιγμή και μετά από, ποιος ξέρει πόσες ακόμα δοκιμασίες, θα ενηλικιωθεί. Τότε τα νέα θα είναι μόνο καλά!».

Ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΑΠ ΤΟ ΚΑΙΡΟ

• «…Ο Αχιλλέας απ’ το Κάιρο ας είναι χρόνια στην Αθήνα, η μάνα του δεν τον ξεχνά κι ας είναι απ’ τα παιδιά εκείνα...» (Ο Αχιλλέας απ’ το Κάιρο, 1994)

Δημοσιογράφος :  Ο Αχιλλέας απ’ το Κάιρο εξέπεμψε ένα δυνατό μήνυμα ενάντια στην ομοφοβία. Τι θα είχε να μας πει ο Αχιλλέας σήμερα;

«Σήμερα και πάντα. Ποιος κρίνει ποιον; Ποιος ρίχνει πρώτος τον λίθο; 

Οι άνθρωποι ταλαιπωρούμαστε περήφανοι στα μικρά μας επίπεδα, επιτεύγματα και χαρίσματα... Αυτά που ο καθένας μας κατακτά ή έχει, όπου αντί να κοιτάζει γύρω του με κατανόηση και ανοχή... ΚΗΡΥΤΤΕΙ, ΔΙΔΑΣΚΕΙ, ΜΑΛΩΝΕΙ, ΤΙΜΩΡΕΙ, ΣΚΟΤΩΝΕΙ..., και βέβαια, αυτά εισπράττει σε αντάλλαγμα της στάσης του».

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΤΑΝΕΙ

• «…Κάλυμμα ψάχνω και μεριά. Να σας χαρίσω τα πολλά, όλα για όσα ξεπουλήθηκα. Και να φυλάξω εκεί κρυφά ό,τι μ’ ανέβαζε ψηλά και τις αγάπες που ευλογήθηκα…» (Τίποτα δεν μας φτάνει, 2000)

Δημοσιογράφος : Ξεπουλάμε την ψυχή μας κάπου εκεί στη διαδρομή; Έχουμε τη δύναμη, ανωτερότητα ίσως, να αντιληφθούμε ότι «ευλογούμαστε» με αγάπες;

«Ό,τι δεν αντιλαμβανόμαστε και όση ευγένεια ψυχής μας λείπει, ειδικά μετά από 'αμαρτήματα', αστοχίες, λάθη και τα λοιπά, παγιώνει την απώλεια της χαράς μας, της ζωής, της υγείας μας».



ΛΕΝ

• «…Λεν πως οι έρωτες δεν ζουν κι αυτοί που αγαπούν μια μέρα θα ξεχάσουν. Αν το τέλος είναι αυτό δε θέλω να το δω δε θέλω καν ν’αρχίσω…» (Λεν, Αν το τέλος ειν’ αυτό, 1976)

Δημοσιογράφος : Ο φόβος για το τέλος φρενάρει την αρχή; Χάνουμε με ένα τρόπο τη ζωή;

«Τη ζωή την χάνουμε έτσι κι’ αλλιώς αφού κυριαρχεί ο φόβος κι’ ο εγωισμός. Αλίμονο σ’ όλους μας τους πολύ ή λίγο φοβισμένους... και χαρά στον άφοβο επί παντός.

ΕΛΑ ΗΛΙΕ ΜΟΥ / ΑΝΘΡΩΠΕ ΑΓΑΠΑ

• «...Με λίγες νότες τραγούδι έχω γράψει να σου τραγουδώ, όταν θα βλέπεις πουλιά μακριά σου να φεύγουν στον ήλιο, κοροϊδεύουν τα κλουβιά…» (Ήλιε μου, 1971). 

• «…Μια πεταλούδα αν θες να φτερουγίσει, μια ψυχή άνοιξε το κλουβί της. Μια αργή ανάσα αν θες να ζωντανέψει, φίλε μου δώσ’ της απ’ την πνοή σου…» (Άνθρωπε Αγάπα, 1971)

Δημοσιογράφος : Ήλιε μου και Άνθρωπε Αγάπα, τραγούδια που αγαπήθηκαν όσο λίγα. Ποιες σκέψεις και αισθήματα κουβαλούσε μαζί του ο Κώστας Τουρνάς του 1971; Πώς θα «κοροϊδέψουμε» και θα «ανοίξουμε» τα κλουβιά στα οποία έχουμε εγκλωβιστεί σήμερα;

«Μπορώ να ατενίζω τον δρόμο γιατί δεν μπορώ να πω ότι τον διαβαίνω. Ψάχνουμε βλέπετε την αγάπη και την ελευθερία 'έξω'. Στα 'έξω' από εμάς. Ο εγκλωβισμός μας όμως είναι εσωτερικός και σε καμία περίπτωση εκ των 'εξω'.

Τα κλουβιά που πρέπει να ανοίξουμε είναι μέσα μας. Αυτά τα εντός μας 'κλουβιά' λοιπόν πρέπει, όχι μόνο να τα ανοίξουμε, αλλά να τα πετάξουμε. Η αγάπη βλέπετε δεν εγκλωβίζει και δεν εγκλωβίζεται» .

Ο Κώστας Τουρνάς εμφανίζεται κάθε Παρασκευή στο μουσικό θέατρο Antart (Αγγέλου Μεταξά 52, Γλυφάδα). Μαζί του στη σκηνή, Ποίμης Πέτρου (τραγούδι, keyboards), Δημήτρης Τσοπανέλλης (κιθάρα, τραγούδι), Κώστας Βήχος (μπάσο), Γιώργος Λιβαδάς (drums). Στον ήχο, Γιάννης Τούντας.

Ευαγγελία Μπίφη

ΠΗΓΗ : Newsroom ΔΟΛ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ: ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ? Γράφει ο Κώστας Τουρνάς

Υπ' οψιν παντός ανά τον Κόσμο ενδιαφερομένου.....

τά γεγονότα μας βρίσκουν μόνιμα μ'ανοιχτό το στόμα, κι'ετσι είπα να στείλω ένα μικρό κείμενο.
Είναι αλήθεια πως δεν φιλοδοξώ να "φωτίσω" κανέναν, αλλά....έκαστος και ο τρόπος του...έκαστος και τα έργα του.

Καταλαβαίνω ότι σας είναι εξαιρετικά δύσκολο να απαντήσετε αλλά το χρωστάω στον εαυτό μου να ρωτήσω....ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ?

Το σίγουρο είναι ότι δεν θέλετε να την σώσετε, όπως και ότι δεν θέλετε να την βοηθήσετε όποιοι κι' αν είναι οι σκελετοί στην δική σας "ντουλάπα".
Αυτό πια μοιάζει με αστείο όπως και κάθε "αυστηρή" οδηγία η απαίτηση κι' αν εκτοξεύετε.
Αυτό θα γινόταν πάρα πολύ εύκολα αν το εννοούσατε, αν π.χ. η Ευρωπαϊκή Κεντρική
Τράπεζα δανειοδοτούσε την χώρα με το ευρωπαϊκό επιτόκιο του 1% η και αν η ΕΕ υποτιμούσε κατά 1% το Ευρώ.

Έτσι δεν θα χρειαζόταν να παίζετε διχαστικά όλους τους Ευρωπαίους Πολίτες, ούτε με τους
ερασιτεχνικούς σας (αδύνατον να το πιστέψω βέβαια) Πολιτικούς πειραματισμούς.
Η Ελλάδα έχει πληρώσει τα χρέη της σε όλη την (από το 1824 μεχρι σήμερα) ιστορία και μάλιστα από 12 έως και 34 φορές πάνω από τα κεφάλαια που δανειζόταν, αλλά δυστυχώς ακόμα και σήμερα χρωστάει πολλά με αφορμή τα επαχθή τοκογλυφικά σας επιτόκια που και αυτή την στιγμή ξεδιάντροπα συσσωρεύετε στα "κέρδη" σας.

Δεν θα αναφερθώ στην ιστορία της Οικονομικής Ένωσης της Ευρώπης, ούτε στα
πεπραγμένα της, αλλά είμαι σίγουρος ότι από ιδρύσεως της, οι ισχυρές οικονομίες της
Ένωσης (όχι μόνο παραγωγικά αλλά και Τραπεζικά) έτριβαν τα χέρια τους, εισάγοντας στην
επιχειρηματική σας Ένωση, τους βαστάζους της οικονομίας σας.

Έχει χυθεί πολύ μελάνι για τα τεκταινόμενα ('εχουν μιλήσει και μιλάνε μέχρι και οι άλαλοι), αλλά μιας κι' αυτό πια τείνει να λείψει στις μέρες μας στην Ελλάδα, θα αφήσω στην άκρη τα ευκόλως εννοούμενα.

Η Ελλάδα (γνωστό από το 1906 - μαζί με την τότε Ρωσία..και με την πρώτη εκθεση "δυνατοτήτων" εμπειρογνωμόνων προς την τότε κυβέρνηση των αδύναμων ακόμα USA) είναι μια από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου, γι' αυτό και ήταν πάντα "αιχμάλωτη" στους "φίλους" της, όσο και στους "αγαπημένους" τους, πολιτικούς της ηγέτες.

Ήρθε η ώρα λοιπόν να εξαντλήσετε ηθικά και υλικά έναν από τους σημαντικότερους σε
προσφορά λαούς του κόσμου ? Μάλλον. 
Αφού και ο πλούτος της Ελλάδας καλός αλλα και κάμψη των αντιστάσεων των Ελληνων ακομα καλύτερη.

ΑΥΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΘΕΛΕΤΕ ΣΗΜΕΡΑ ?
Τίποτα άλλο δεν θά μπορούσε να συμπεράνει πλέον κανείς.
Δεν υπάρχει λογικός νους στον πλανήτη που να μπορεί να κατανοήσει, όσα σ' αυτή την παγκόσμια οικονομική κρίση επιχειρείτε.
Αυτή την κρίση που εσείς δημιουργήσατε, για να μας προσφέρετε και την λύση βέβαια αλλά...με τους όρους σας.

Και ο πιο αθώος 'Έλληνας καταλαβαίνει (κι' αυτό σας ενοχλεί), γι' αυτό και επιλέξατε την
Ελλάδα να σύρει τον χορό της παγκόσμιας κρίσης, που θα εγκαταστήσει το "Παγκόσμιο" νέο
σας νόμισμα και λίγο μετά την Παγκόσμια Κυβέρνηση σας.
Θεού επιτρέποντας θα το κάνετε βέβαια ότι κι' αν "χρειαστεί" (από πολέμους μέχρι
γενοκτονίες), αφού ο νόμος σας, ήταν και είναι αυτός της αναλγησίας και της δολιότητας του ισχυρού.

Το πόσα εκατομμύρια ανθρώπων θα θυσιαστούν, δεν ενδιαφέρει αφού και στο παρελθόν
θυσιάσατε πολλούς, για πολύ λιγότερα.
Αν όμως δεν ισχύει το "βγάλε μάτι αν στο βγάλουν" και ισχύει το "αν βγάλεις μάτι θα βγει το
δικό σου", τότε σας λυπάμαι για την απίστευτη πλάνη σας.
Σίγουρα όμως στο τέλος της ημέρας, οι άνθρωποι που θα επιζήσουν όλων όσων επιχειρείτε,
θα έχουν μάθει πέρα από κάθε αμφιβολία ότι Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΩΟΝ και δεν μπορεί
να συμπεριφέρεται σαν τέτοιο, αλλά είναι το κορυφαίο δημιούργημα του Θεού, με το δώρο
της λογικής, που πετάξατε στα σκουπίδια, επιχειρόντας να γεμίσετε όλα τα κενά και όλους τους φόβους που καθοδηγούν αλλά και κατακλύζουν τις ψυχές σας.
Ίσως έτσι να έπρεπε. Να κάνετε ότι κάνετε, αφού μόνο με αυτό τον τρόπο και βιώνοντας τα
"'έργα" σας, όλοι μας και "διά της σκληράς οδού", βρίσκουμε και επιλέγουμε δρόμο χωρίς
κανένα ερωτηματικό, χωρίς καμία αμφιβολία.
Η Ελλάδα εχει δική της "σκάλα" για τον δικό της ουρανό.
Ο Θεός να σας λυπηθεί.


ΥΓ- Μην διανοηθείτε ότι ένας ακόμα "φιλοσοφών-ημιπληροφορημένος-ρομαντικός
καλλιτέχνης" φιλολογεί συναισθηματικά για κάποια σκοπιμότητα.
Δεν έχω καμία σκοπιμότητα και δεν θέλω τίποτα πιά από εσάς.
Θλίβομαι και είπα μόνο να μην σιωπήσω τιμώντας την ζωή μου και τους γύρω μου.
Εξ' 'άλλου η ζωή, μόνο ζωή δεν είναι, χωρίς ελευθερία και αγάπη...
http://ksipnistere.blogspot.com