Τα γόνατα του Ιησού

Καρφωμένα στ’ αγριόξυλο του σταυρού, σχηματίζουν
μι’ αμβλεία γωνία.
Είναι τα ίδια τα γόνατα
που προβάτιζαν, παίζοντας, γύρω απ’ το κόκκινο
φουστάνι της μάνας του, όταν
ήτανε βρέφος δέκα μηνών.
Που αργότερα, έφηβος, τ’ ακούμπαγε κάτω
στη γη πριονίζοντας το ξύλο ενός κέδρου.
Που λύθηκαν κ’ έπεσαν, ένας σωρός,
- μια νύχτα που η άνοιξη ήταν αβάσταχτη
και μύριζε η γης κι’ ο ουρανός λεμονάνθι –
στο όρος των Ελαιών.
Κι’ είναι ακόμη τα γόνατα
που κάθιζε, αμίλητος, δυό – δυό τα παιδιά
κι’ απλώνοντας δίπλα του, πάνω στη γη,
το απέραντο χέρι του, τα φίλευεν ένα
λουλουδάκι –
κομμένο
απ’ τον πλούτο του σύμπαντος.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Ο Ιησούς Χριστός το σημαντικότερο ιστορικό πρόσωπο, σύμφωνα με νέα μελέτη

Επιστήμονες προσπάθησαν να απαντήσουν σε ένα ερώτημα που, σίγουρα, συγκεντρώνει ενδιαφέρον:  Ποιο είναι το σημαντικότερο ιστορικό πρόσωπο σύμφωνα με την Wikipedia;

Ο Steven Skiena, καθηγητής του Τμήματος Επιστήμης Υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Stony Brook, και ο Charles B. Ward μηχανικός υπολογιστών της Google προσπάθησαν να αναλύσουν τις ιστοσελίδες “Wiki” περισσότερων από 800.000 ιστορικών προσώπων ώστε να μπορέσουν να ταξινομήσουν την σημαντικότητα τους, σε μία διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια που δέχεται συνεισφορές από χρήστες και διαθέτει πάνω από τρία εκατομμύρια ενεργές σελίδες.

Στην μελέτη τους, εξέτασαν την έκταση της «σελίδας» του ιστορικού προσώπου, την επισκεψιμότητα της σελίδας αυτής, τις φορές που η σελίδα έχει υποστεί επεξεργασία/τροποποίηση από τους χρήστες καθώς και πόσες ιστοσελίδες ή ιστολόγια συνδέονται ενεργά με την σελίδα του ιστορικού προσώπου στη Wikipedia.

Το σκεπτικό για την συμπερίληψη αυτών των κριτηρίων ήταν για να μετρηθεί η πρόσφατη «δημοφιλία» του ιστορικού προσώπου. Στη συνέχεια αξιοποιήθηκαν και σύνθετοι αλγόριθμοι ώστε να υπάρξει ολόπλευρη ανάλυση των δεδομένων, δίχως να αμελείται η ιστορική σημαντικότητα προσώπων της πρόσφατης ιστορίας.

Ο Ιησούς Χριστός βρέθηκε ότι αποτελεί το σημαντικότερο πρόσωπο της ιστορίας, και ακολουθείται από το Ναπολέοντα, τον Μωάμεθ, τον William Shakespeare και τον Abraham Lincoln.

Ανάσταση του Χριστού

Γενικά ο χριστιανικός κόσμος με την ονομασία Ανάσταση, ή Ανάσταση του Χριστού, ή Ανάσταση του Κυρίου, (καθαρεύουσα η Ανάστασις, της Αναστάσεως), χαρακτηρίζει την μετά την τριήμερη ταφή, θριαμβική ανάσταση εκ νεκρών– ανάληψη του Χριστού, την οποία και ομολογεί στο έκτο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως: «Και αναστάντα την Τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς», όπως εξιστορείται το γεγονός επί μακρόν και από τους τέσσερις Ευαγγελιστές (τον Ματθαίο, κεφ. 28, τον Μάρκο, κεφ. 16, τον Λουκά, κεφ. 24, και τον Ιωάννη. κεφ. 20), καθώς και από τις Πράξεις των Αποστόλων (3:36) «ο δε Θεός ήγειρεν αυτόν εκ νεκρών» που φέρεται ως επικύρωση κάποιων αναφορών Προφητών που περιλαμβάνει η Παλαιά Διαθήκη.

Οι Ευαγγελικές αφηγήσεις 

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω οι κύριες αφηγήσεις του γεγονότος είναι αυτές που αναφέρονται από τους τέσσερις Ευαγγελιστές. Μια γρήγορη ανάγνωση αυτών ίσως δημιουργήσει την εντύπωση ότι δεν συμφωνούν απόλυτα μεταξύ τους. Η προσεκτικότερη όμως εξέταση αποκαλύπτει το μέγεθος της ομοθυμίας στην απόδοση του ίδιου του γεγονότος υπό την διαφορετικότητα της αντίληψης έρευνας και αφήγησης από τον καθένα Ευαγγελιστή λαμβάνοντας μαρτυρίες ανθρώπων με διαφορετικά κριτήρια, ενδιαφέροντα, καταγωγή και παρατηρητικότητα που αποτελούν τα βασικά στοιχεία στη σύνθεση της υπ΄ αυτών ανάμνησης της Ανάστασης.

Αυτή ακριβώς η φαινομενική διαφορετικότητα των λεπτομερειών είναι που εντυπωσιάζει και που αποκαλύπτει ότι η συλλογή στοιχείων έγινε από πολλές πηγές. Αντίθετα, το παράξενο θα ήταν αν δεν υπήρχαν αυτές, όπου τότε η αξία των αφηγήσεων θα ήταν πολύ μικρότερη.

Έτσι τα περιστατικά που αναφέρονται επί του γεγονότος στις ευαγγελικές αφηγήσεις τοποθετούνται με την ακόλουθη σειρά:

1. Σύμφωνα με τα πατροπαράδοτα έθιμα μια ομάδα γυναικών το πρωί της επομένης της ταφής του Χριστού κατευθύνεται στον τάφο προκειμένου να μυρώσουν το σώμα του, (Ματθ.28.1, Μάρκ.16.1-2, Λουκάς 24:1 και Ιωάννης 20:1α.).
2. Φθάνοντας οι γυναίκες στον τάφο ανακαλύπτουν ότι ο βράχος της σφράγισής του έχει αποκυλιστεί και μένει αφρούρητος. (Ματθ.28:2-4, Μαρκ. 16:3-4, Λουκάς 24:2 και Ιωάννης 20:16).
3. Έκπληκτες διαπιστώνοντας ότι ο τάφος είναι κενός βλέπουν άγγελο να τους εξηγεί την κατάσταση και να τους δίνει ένα μήνυμα.(Ματθ.28:5-7, Μάρκ. 16:5-7, Λουκάς 24:3-7).
4. Σύμφωνα με το μήνυμα οι γυναίκες σπεύδουν στην Ιερουσαλήμ για να μεταφέρουν τα νέα στους μαθητές συναντώντας όμως τη δυσπιστία τους. (Ματθ.28:8, Λουκάς 24:8-11, Ιωάννης 20:2).
5. Ο Πέτρος και ο «αγαπημένος μαθητής» σπεύδουν στον τάφο όπου βρίσκοντάς τον κενόν επιστρέφουν. (Ιωάννης 20:3-10, Λουκάς 24:24).
6. Η Μαρία η Μαγδαληνή ακολουθώντας τους παραπάνω μαθητές επιστρέφει στο τάφο μένοντας εκεί μετά την αναχώρησή τους. Τότε ο Χριστός κάνει την πρώτη Του εμφάνιση σ΄ αυτήν. (Ιωάννης 20:11-18, Ματθ. 28:9 ο οποίος κατονομάζει τη Μαρία τη Μαγδαληνή και μία γυναίκα ακόμα, την «άλλη Μαρία»).
7. Την ίδια ημέρα ο Χριστός εμφανίζεται στους Πέτρο και στους δύο που κατευθύνονταν προς Εμμαούς και στη συνέχεια στους άλλους μαθητές στην Ιερουσαλήμ εκτός του Θωμά.(Λουκάς 24:13-32,34, 36-43, Α΄ Κορινθ. 15:5, Μάρκ. 16:12-14, Ιωάννης 20:19-23).

Από τα παραπάνω συνάγονται πλέον καταφανώς δύο αξιόλογα σημεία: αφενός μεν ότι μετά την Ανάσταση ο Χριστός εμφανίζεται και εξαφανίζεται όπου και όποτε ο ίδιος κρίνει και αφετέρου ότι φανερώνεται μόνο στους πιστούς Του.

Οι φαινομενικές διαφορές των ευαγγελικών αφηγήσεων περί της Ανάστασης συνοψίζονται στα ακόλουθα πέντε ερωτηματικά σημεία:

α) Ποιες μυροφόρες πήγαν στο τάφο. Σύμφωνα με την αφήγηση εκάστου των Ευαγγελιστών φέρονται ι) κατά Ματθαίο: η Μαρία η Μαγδαληνή και η «άλλη Μαρία» (Ματθ.28:1,), ιι) κατά τον Μάρκο η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία του Ιακώβου και η Σαλώμη (Μάρκος 16:1), ιιι) κατά τον Λουκά οι "Γυναίκες από τη Γαλιλαία", που ονοματίζει στη συνέχεια, η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία του Ιακώβου, η Ιωάννα και «αι λοιπαί συν αυτώ» (Λουκάς 24:10) και κατά Ιωάννη: η Μαρία η Μαγδαληνή (Ιωάννης 20:1) πλην όμως στο 2 εδάφιο η Μαγδαληνή ομολογεί «ουκ οίδαμεν» που σαφώς δηλώνει ότι δεν ήταν μόνη της.
Συνεπώς οι μυροφόρες που πήγαν το πρωί του Σαββάτου στον τάφο ήταν οι ακόλουθες πέντε: η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία (μητέρα) του Ιακώβου , η «άλλη Μαρία» που πιθανώς να είναι η Μαρία (σύζυγος) του Κλωπά, και (αι από Γαλιλαίας) η Σαλώμη και η Ιωάννα.
β) Πότε αποκυλίστηκε ο λίθος του τάφου
γ) Πόσοι άγγελοι παρουσιάστηκαν
δ) Τι είπαν οι άγγελοι στις μυροφόρες
ε) Ποιος είδε πρώτος τον Χριστό

Εκπληκτικό: Βρεθείτε στον Πανάγιο Τάφο με ένα κλικ!

Ο Πανάγιος Τάφος, γνωστός και ως Ναός της Αναστάσεως, ιερότερο προσκύνημα και το σπουδαιότερο μνημείο του Χριστιανισμού, βρίσκεται στη χριστιανική συνοικία στο δυτικό μέρος της Παλαιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ.

Είναι χτισμένος στο λόφο του Γολγοθά, εκεί όπου σύμφωνα με τις Γραφές έγινε η Σταύρωση, η Ταφή και η Ανάσταση του Χριστού.

Το "ταξίδι" στον Πανάγιο Τάφο μπορεί πια να γίνει διαδικτυακά και τρισδιάστατα.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

Μεγάλη Παρασκευή

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι η μέρα που γίνεται η κορύφωση του Θείου Δράματος, όπου κορυφώνονται τα Πάθη του Χριστού και γίνεται η σταύρωση του Χριστού το ξημέρωμα τις ίδιας μέρας. 
Μέχρι λίγο πριν τις 11:00 το πρωί τελείται η λειτουργία των Μεγάλων Ωρών όπου οι γυναίκες μοιρολογούν και κλαίνε για τον Χριστό ενώ άλλοι προσκυνούν και αποτείνουν φόρο τιμής στον σταυρωθέντα Χριστό.

 Απ' τα ξημερώματα τις ίδιας μέρας ετοιμάζεται ο επιτάφιος και τελείται ολονυχτία στις περισσότερες εκκλησίες της Ελλάδας. Το μεσημέρι της ίδιας μέρας ο Χριστός αποκαθηλώνεται και τοποθετείτε στον Επιτάφιο όπου θα γίνει περιφορά του το βράδυ. 

Όλη την ημέρα οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα σε όλη την Ελλάδα και παραδοσιακά απαγορεύεται πάσα εργασία και γίνεται αυστηρότατη νηστεία και απαγορεύεται και η κατάποση του λαδιού. 
Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας εκείνη τη μέρα, φτιάχνεται ένα ομοίωμα του Ιούδα το οποίο ήτε καίγεται ήτε πυροβολείται και εν συνεχεία καίγεται. 
Επίσης την ίδια μέρα πολλοί πιστοί επισκέπτονται τους τάφους συγγενών και φίλων ή πραγματοποιείται η εκταφή των νεκρών αν έχει περάσει το απαιτούμενο διάστημα.

ΑΓΑΛΛΙΑΣΗ , ΚΑΤΑΝΥΞΗ ΚΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ !!!

Η Μεγάλη Πέμπτη

Η Μεγάλη Πέμπτη σύμφωνα με τον Χριστιανισμό είναι η ιερή μέρα κατά την οποία εορτάζεται ο Μυστικός Δείπνος του Ιησού Χριστού με τους 12 Αποστόλους. Η ημέρα αυτή είναι η τέταρτη ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας, της εβδομάδας δηλαδή η οποία προηγείται και καταλήγει στη γιορτή του Πάσχα. 
Της Μεγάλης Πέμπτης προηγείται η Μεγάλη Τετάρτη και ακολουθεί η Μεγάλη Παρασκευή. Το χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο μπορεί να εμπέσει η Μεγάλη Πέμπτη είναι πάντοτε μεταξύ 19 Μαρτίου και 22 Απριλίου, για όλες τις Εκκλησίες είτε Ανατολικές είτε Δυτικές, ημερομηνίες οι οποίες λόγω της διαφοράς των 13 ημερών (για τον 21ο αιώνα) μεταξύ παλαιού και νέου ημερολογίου, αντιστοιχούν στο διάστημα μεταξύ 1 Απριλίου και 5 Μαΐου για όσες Ορθόδοξες Εκκλησίες ακολουθούν το διορθωμένο ιουλιανό (νέο) ημερολόγιο.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία για τον καθορισμό του κύκλου των κινητών εορτών ακολουθεί το Ιουλιανό ημερολόγιο, κατά το οποίο η Μεγάλη Πέμπτη μπορεί να εμπέσει, κατά τον 21ο αιώνα, σε οποιαδήποτε ημερομηνία μεταξύ 19 Μαρτίου και 22 Απριλίου για τις Εκκλησίες που ακολουθούν το αυθεντικό ιουλιανό (παλαιό) ημερολόγιο (Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, τα Πατριαρχεία Ρωσίας, Σερβίας, Βουλγαρίας, Ρουμανίας και το Άγιο Όρος), καθώς και για τους Ορθόδοξους Παλαιοημερολογίτες, και μεταξύ 1 Απριλίου και 5 Μαΐου για όσες Εκκλησίες ακολουθούν το διορθωμένο ιουλιανό (νέο) ημερολόγιο (Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και η Εκκλησία της Ελλάδος).

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία η ημέρα είναι αφιερωμένη στην ανάμνηση τεσσάρων γεγονότων τα οποία περιγράφονται στα Ευαγγέλια και τα οποία συνέβησαν σύμφωνα με τις ευαγγελικές αναφορές λίγο πριν τη Σταύρωση:

1. Ο Μυστικός Δείπνος, δηλαδή το δείπνο του Ιησού Χριστού με τους 12 Αποστόλους, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου (26, 17-30α), του Μάρκου (14, 12-26) και του Λουκά (22, 7-23),
2. Ο Ιερός Νιπτήρας, δηλαδή το πλύσιμο των ποδιών των 12 Αποστόλων από τον Ιησού Χριστό, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου (23, 6-12), του Λουκά (22, 24-28) και του Ιωάννη (13, 1-20),
3. Η Υπερφυής Προσευχή, δηλαδή η προσευχή του Ιησού προς τον Πατέρα του μετά τον Μυστικό Δείπνο και λίγο πριν τη σύλληψή του, όπως περιγράφεται στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη (17, 1-26), και
4. Η προδοσία του Ιούδα η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη του Ιησού, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου (26, 47-56), του Μάρκου (14, 43-50), του Λουκά (22, 47-53) και του Ιωάννη (18, 1-11).
5. 
   

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία η ημέρα είναι αφιερωμένη στην ανάμνηση τεσσάρων γεγονότων τα οποία περιγράφονται στα Ευαγγέλια και τα οποία συνέβησαν σύμφωνα με τις ευαγγελικές αναφορές λίγο πριν τη Σταύρωση:
Ο Μυστικός Δείπνος, δηλαδή το δείπνο του Ιησού Χριστού με τους 12 Αποστόλους, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου (26, 17-30α), του Μάρκου (14, 12-26) και του Λουκά (22, 7-23),
Ο Ιερός Νιπτήρας, δηλαδή το πλύσιμο των ποδιών των 12 Αποστόλων από τον Ιησού Χριστό, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου (23, 6-12), του Λουκά (22, 24-28) και του Ιωάννη (13, 1-20),
Η Υπερφυής Προσευχή, δηλαδή η προσευχή του Ιησού προς τον Πατέρα του μετά τον Μυστικό Δείπνο και λίγο πριν τη σύλληψή του, όπως περιγράφεται στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη (17, 1-26), και
Η προδοσία του Ιούδα η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη του Ιησού, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου (26, 47-56), του Μάρκου (14, 43-50), του Λουκά (22, 47-53) και του Ιωάννη (18, 1-11).

Σύμφωνα με τη διευθέτηση των ακολουθιών της Μεγάλης Εβδομάδας, κατά την οποία ο εσπερινός και ο όρθρος της κάθε ημέρας τελούνται αντιστοίχως το πρωί και το βράδυ της προηγούμενης ημέρας, ο Εσπερινός της Μεγάλης Πέμπτης τελείται το πρωί της Μεγάλης Τετάρτης μαζί με τη Λειτουργία των Προηγιασμένων και ο Όρθρος το εσπέρας της Μεγάλης Τετάρτης, μετά το Ευχέλαιο.

Το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης τελείται ο εσπερινός της Μεγάλης Παρασκευής μαζί με τη Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου. Οι ιερείς κατά την ετοιμασία της Θείας Κοινωνίας εξάγουν δύο "αμνούς" (το μέρος του άρτου το οποίο μεταβάλλεται σε σώμα Χριστού) και διατηρούν τον ένα αφού τον τεμαχίσουν και τον αποξηράνουν, σε ασφαλές σημείο (μέσα στο αρτοφόριο πάνω στην αγία τράπεζα) για έναν ολόκληρο χρόνο για την κοινωνία των πιστών σε έκτακτες περιπτώσεις. Το βράδυ τελείται ο όρθρος της Μεγάλης Παρασκευής, στον οποίο αναπαριστάται το Θείο Δράμα της Σταύρωσης και διαβάζονται τα δώδεκα ευαγγέλια που περιγράφουν τα γεγονότα από τη σύλληψη έως και την ταφή του Χριστού.

Εκείνη την ημέρα, σε πολλές χώρες είναι έθιμο να βάφονται αυγά με κόκκινο χρώμα, προς τιμήν του γεγονότος της σταύρωσης του Ιησού.

Μεγάλη Τετάρτη

Η Μεγάλη Τετάρτη είναι αφιερωμένη στη μνήμη της αμαρτωλής γυναίκας, που μετανόησε, πίστεψε στο Χριστό και άλειψε τα πόδια του με μύρο.

Το πρωί τελείται o εσπερινός της Μεγάλης Τετάρτης και Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία. Το απόγευμα γίνεται η Ακολουθία του Ευχελαίου και η τελετή του Νιπτήρος που είναι και ο Όρθρος της Μεγάλης Πέμπτης που αναφέρεται σε τέσσερα γεγονότα.

 Τον Ιερό Νιπτήρα, το πλύσιμο δηλαδή των ποδιών των μαθητών από τον Ιησού Χριστό, τον Μυστικό Δείπνο, την Προσευχή του Κυρίου στο Όρος των Ελαιών και την προδοσία του Ιούδα, δηλαδή την αρχή των Παθών του Χριστού.

Tι σημαίνει η Κυριακή των Βαΐων; 'Εθιμα και παραδόσεις

Η Κυριακή της Μεγάλης Εβδομάδας ονομάζεται έτσι, γιατί "μετά Βαΐων και κλάδων" έγινε η υποδοχή του Χριστού στα Ιεροσόλυμα Ο Χριστός μπαίνει στην πόλη χωρίς την βασιλική πολυτέλεια, καθισμένος επί πώλου όνου, αντί για ροδοπέταλα και τελετές, τα μικρά παιδιά κουνούν τα βάγια των φοινίκων, αντί να τον υποδεχτούν οι πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες του τόπου. 

Χαρακτηριστικό έθιμο της ημέρας είναι ο στολισμός των εκκλησιών με βάγια, ενώ μετά τη λειτουργία ο παπάς ευλογεί και δίνει στους πιστούς σταυρούς από βάγια, τους οποίους βάζουμε στα εικονίσματα ή όπου αλλού χρειαζόμαστε προστασία. 

Στις φωτό από τον ιερό Ναό της Παναγίας Ναυπλίου και τον ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος όπου από την παραμονή των Βαίων, γυναίκες μαζεύονται και κόβουν τα βάγια και τα ετοιμάζουν για την εορτή. 

Την Κυριακή των Βαΐων είναι έθιμο να τρώμε ψάρι. 

Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα «επί πώλον όνου». Πορεύεται και οι Ισραηλίτες τον υποδέχονται με τιμές ως Βασιλιά. Εκείνος δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στις τιμές, δεν περιορίζεται στο πανηγύρι, στην πρόσκαιρη δόξα, αλλά προχωρεί στο σταυρό και την Ανάσταση. 

Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα είναι τελικά η είσοδος του μαρτυρίου στην επίγεια ζωή του Κυρίου. 

Σε λίγες ημέρες θα μαρτυρήσει και θα θανατωθεί στο σταυρό, για να θανατώσει το θάνατο και να χαρίσει τη ζωή. 

ΕΘΙΜΑ

Την Κυριακή των Βαΐων, σε ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, όλοι οι ναοί στολίζονται με κλαδιά από βάγια, από φοίνικες δηλαδή ή από άλλα νικητήρια φυτά, όπως δάφνη, ιτιά, μυρτιά και ελιά. Μετά τη λειτουργία μοιράζονται στους πιστούς. 

Η εκκλησία μας καθιέρωσε ήδη από τον 9ο αιώνα το έθιμο αυτό μια και όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης «όχλος πολύς...έλαβον τα βαΐα των φοινίκων και εξήλθον εις υπάντησιν αυτώ». 

Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, στα Ιεροσόλυμα, ο επίσκοπος έμπαινε στην πόλη «επί πώλου όνου», αναπαριστάνοντας το γεγονός, ενώ στα βυζαντικά γινόνταν «ο περίπατος του αυτοκράτορα», από το Παλάτι προς τη Μεγάλη Εκκλησία. 

Στη διαδρομή αυτή ο αυτοκράτορας μοίραζε στον κόσμο βάγια και σταυρούς και ο Πατριάρχης σταυρούς και κεριά. Με τα βάγια οι πιστοί στόλιζαν τους τοίχους των σπιτιών και το εικονοστάσι τους. Και σήμερα ακόμα όλες οι εκκλησίες στολίζονται με δαφνόφυλλα ή βάγια. 

Τα παλιότερα χρόνια τους τα προμήθευαν τα νιόπαντρα ζευγάρια της χρονιάς ή και μόνο οι νιόπαντρες γυναίκες, για το καλό του γάμου τους. Πίστευαν πως η γονιμοποιός δύναμη που κρύβουν τα φυτά αυτά θα μεταφερόταν και στις ίδιες και η μια χτυπούσε την άλλη με τα βάγια. 

Τα “βαγιοχτυπήματα” σιγά-σιγά άρχισαν να γίνονται και από τις άλλες γυναίκες και τα παιδιά τις μιμούνταν και όπως χτυπιούνταν μεταξύ τους εύχονταν: “Και του χρόνου, να μη σε πιάν’ η μυίγα”. Δυνάμεις ιαματικές και αποτρεπτικές, μαζί με τις γονιμοποιές, αποδίδονταν στα βάγια και γι αυτό έπρεπε μετά την εκκλησία όλα να τα “βατσάσουν” για το καλό. Τα δέντρα, τα περβόλια, τα κλήματα, τις στάνες, τα ζώα, τους μύλους, τις βάρκες. 

Από ένα κλαδάκι κρεμούσαν στα οπωροφόρα, για να καρπίζουν και στα κηπευτικά, για να μην τα πιάνει το σκουλήκι. “Μέσα βάγια και χαρές, όξω ψύλλοι, κόριζες !” ‘Ολα εξαφανίζονταν από τα σπίτια μόλις μπαίναν τα βάγια. Κρατούσαν την πρώτη θέση στο εικονοστάσι και μ’ αυτά “κάπνιζαν” οι γυναίκες τα παιδιά για το “κακό το μάτι”. Στη Λέσβο τα παιδιά, μετά την εκκλησία, στόλιζαν ένα δεμάτι από κλαδιά δάφνης με κόκκινα ή πράσινα πανάκια από καινούργιο φουστάνι, κρεμούσαν κι ένα κουδούνι και καθώς πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι ψάλλοντας και λέγοντας εξορκισμούς για τους ψύλλους και τα ποντίκια, έδιναν και ένα κλαράκι δάφνης στη νοικοκυρά. 

Στο τέλος ζητούσαν και το χάρισμά τους: “Χρόνια πολλά, εν ονόματι Κυρίου, δό μ’ τ’ αυγό να φύγω.” Στην Ανατολική Ρωμυλία, τα κορίτσια έφτιαχναν με τα βάγια στεφάνια, τους έδεναν μια κόκκινη κλωστή και τραγουδώντας όλες μαζί πήγαιναν και τα πέταγαν στο ρέμα κι όπως έπαιρνε τα στεφάνια το νερό, όποιας πήγαινε μπροστά εκείνη θα γινόταν “συντέκνησσα”. 

Πρώτη στο γυρισμό, πρώτη στο χορό και στο δικό της σπίτι η μάνα της θα έφτιαχνε τα φασόλια και θα τις φίλευε όλες, μαζί με ελιές. 

Στη Τήνο, την Κυριακή των Βαΐων, τα παιδιά τριγύριζαν στους δρόμους κρατώντας μαζί με το στεφάνι τους την “αργινάρα”, μια ξύλινη ή και σιδερένια ροκάνα που τη στριφογύριζαν με δύναμη. Μέσα σε εκκωφαντικό θόρυβο κατέληγαν στη θάλασσα, όπου πετούσαν στο στεφάνι στο νερό. 

Το έθιμο της περιφοράς των κλαδιών θυμίζει την “ειρεσιώνη”, το στολισμένο με καρπούς κλαδί, που στις γιορτές της άνοιξης περιέφεραν στους δρόμους τα παιδιά, στην αρχαιότητα. Τα βάγια τα έπλεκαν σε πάρα πολλά σχέδια: φεγγάρια, πλοία, γαϊδουράκια, το πιο συνηθισμένο όμως ήταν ο σταυρός. 

Σε μερικά μέρη τους έδιναν το σχήμα του ψαριού. Ψάρι είχαν σαν σημάδι αναγνώρισης οι πρώτοι χριστιανοί, η λέξη ΙΧΘΥΣ, εξάλλου, προέρχεται από τα αρχικά Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ. 

Αν και είναι εκόμα σαρακοστή, η εκκλησία την Κυριακή των Βαϊων επιτρέπει το ψάρι. 

Έτσι και το τραγούδι των παιδιών λέει: “Βάγια, Βάγια των βαγιών, τρώνε ψάρι και κολιό, κι ως την άλλη Κυριακή με το κόκκινο αυγό ! ” 

Πάπυρος έρχεται να καταρρίψει όλη την χριστιανική κοσμοθεωρία

Πάπυρος του 2ου αιώνα μ.χ. - ο οποίος μέχρι τώρα βρισκόταν στην κατοχή ιδιωτικού συλλέκτη - έρχεται να καταρρίψει όλη την χριστιανική κοσμοθεωρία περί σεξουαλικής αποχής, αφού εντός του ο Ιησούς Χριστός αποκαλεί για πρώτη φορά την Μαρία Μαγδαληνή γυναίκα του και άξια να γίνει απόστολός του.

Έντονες αντιδράσεις αναμένεται να προκαλέσει στους χριστιανικούς κύκλους ο πάπυρος που μόλις ανακαλύφθηκε και ο οποίος αποδυκνύει ότι ο Ιησούς Χριστός και η Μαρία Μαγδαληνή ήταν πιθανώς ανδρόγυνο. Η επίμαχη φράση βρίσκεται περίπου στην μέση του κειμένου, εκεί όπου ο Ιησούς φέρεται να λέει «η σύζυγός μου». Ενώ στην συνέχεια - υπερασπιζόμενός την προφανώς από κάποια κριτική - συμπληρώνει «αυτή μπορεί να είναι απόστολός μου».

Γραμμένο σε αρχαία αιγυπτιακά κοπτικά, το αντικείμενο έχει μελετηθεί διεξοδικά από την Κάρεν Λ. Κίνγκ, ιστορικό του Χριστιανισμού στη Θεολογική Σχολή του Χάρβαρντ, η οποία και ετοιμάζεται να εκδόσει ένα σύγγραμα σχετικά με την ανακάλυψη αυτή. Σύμφωνα με όσα είπε στο περιοδικό Smithsonian, «Το κομμάτι αυτού του παπύρου εγείρει αμφιβολίες σχετικά με το δόγμα της σεξουαλικής αποχής των καθολικών ιερέων βασισμένο στο παράδειγμα του Ιησού Χριστού».

Ταυτόχρονα, η επιφανής θεολόγος επιχειρεί να αποθαρρύνει την χρήση του εγγράφου για να εμπλουτίσει το βιογραφικό του Ιησού Χριστού, εξηγώντας πως το πιο πιθανό είναι να έχει γραφτεί στα ελληνικά έναν αιώνα μετά την Σταύρωση - και στην συνέχεια να μεταφράστηκε στα κοπτικά. Τέλος, η Κίνγκ τοινίζει πως η πραγματική σημασία του παπύρου έγκειται στην πιθανότητα μια πρωτοχριστιανική σέκτα να άντλησε πνευματική στήριξη απεικονίζοντας τον ιδρυτή του χριστιανισμού με σύζυγο.

 Zougla.gr

Δειτε 3D τον Παναγιο ταφο.

http://www.360tr.com/kudus/kiyamet_eng/index.html

Κοντά στον τάφο του Ιησού;

Βρέθηκε ο τάφος του Ιησού Χριστού; 

Χρησιμοποιώντας μια τηλεκατευθυνόμενη κάμερα συνδεδεμένη με ένα ρομποτικό βραχίονα αρχαιολόγοι ερευνητές ανακάλυψαν μια σειρά οστεοθηκών του 1ου αιώνα κάτω από ένα πύργο της Ιερουσαλήμ.

Όπως αναφέρει η Βρετανική Daily Mail  στο καπάκι της μίας οστεοθήκης που είναι κατασκευασμένη από ασβεστόλιθο, είναι χαραγμένη μία επιγραφή σε αρχαία ελληνικά, που όπως μπορεί να μεταφραστεί από τους ειδικούς, αναφέρεται: "Θεϊκέ Ιεχωβά, αναστήσου, αναστήσου".

Oι επιγραφές αυτές ενισχύουν τη θεωρία ότι εκεί κοντά πράγματι βρίσκεται ο τάφος του Ιησού, καθώς εικάζεται ότι οι δύο κοντινοί τάφοι είναι μέρος ενός συμπλέγματος που ανήκε στην ιδιοκτησία του Ιωσήφ από την Αριμαθέα, ο οποίος σύμφωνα με τα Ευαγγέλια ανέλαβε την ταφή Του Ιησού.

Ωστόσο τουλάχιστον τριάντα χρόνια υπάρχει διαμάχη για την εν λόγω περιοχή καθώς στο σημείο έχουν γίνει επανειλημμένα ανασκαφές και έχουν βρεθεί οστεοθήκες με τα ονόματα της οικογένειας του Ιησού.

Οι ανακαλύψεις είχαν γίνει τη δεκαετία του '80 ωστόσο υπήρξαν  πολλές αντιδράσεις από τους Ορθόδοξους Εβραίους οι οποίοι ανησυχούσαν για την διατάραξη του Αγίου Τόπου από τις ανακαλύψεις αυτές. Έτσι το σημείο μπαζώθηκε και χτίστηκε επάνω του ένας πύργος.

Κάπου εδώ "μπλέκονται" ο  James Tabor, αρχαιολόγος από το πανεπιστήμιο της  Βόρειας Καρολίνας και ο ντοκιμαντερίστας Simcha Jacobovici οι οποίοι ήταν αποφασισμένοι να συνεχίσουν την έρευνα στην περιοχή.

Το 2010,  Έλαβαν άδεια από την κυβέρνηση του Ισραήλ ώστε να χρησιμοποιήσουν ένα μηχανικό χέρι για να διανοίξουν τρύπες στο έδαφος και να διερευνήσουν τη γύρω από τον "οικογενειακό τάφο του Ιησού" περιοχή.

Ο εν λόγω τάφος χρονολογείται πριν από 70 μ.Χ, όταν η χρήση οστεοφυλακίων  στην Ιερουσαλήμ σταμάτησε, λόγω της ρωμαϊκής καταστροφή της πόλης.

ο Tabor δήλωσε για τη ανακάλυψη "η ομάδα μας είχε  ένα είδος εκστατικής δυσπιστίας, αλλά τα στοιχεία ήταν σαφώς μπροστά στα μάτια μας, προκαλώντας μας να αναθεωρήσουμε τις προηγούμενες υποθέσεις μας."

Όταν το 1980 είχε ανακαλυφθεί, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, ο "οικογενειακός τάφος του Ιησού" υπήρχε και επιγραφή "Ιησούς, ο γιος του Ιωσήφ" αλλά και άλλες που επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές.