Το ελληνικό italo-disco στα 80's !

Το ελληνικό italo-disco αναπτύχθηκε στα χρόνια του '80 και σχεδόν αμέσως βρήκε διέξοδο στα ραδιόφωνα, στα κλαμπ και τις ντίσκο της εποχής, στηριζόμενο στα αναλογικά keyboards, τις ισχυρές basslines και τα αγγλικά φωνητικά. 

Τριάντα χρόνια μετά πολλά απ' αυτά τα tracks ακούγονται απείραχτα από το χρόνο.

Διαβάστε όλο το άρθρο: 

http://www.lifo.gr/articles/music_articles/83737?ref=nl_151215

Πώς θα κάνετε τα παιδιά να λένε την αλήθεια

Όλοι οι γονείς πρέπει να αποδεχτούν το γεγονός ότι τα μικρά τους αγγελούδια, ορισμένες φορές, συμπεριφέρονται σαν μικρά διαβολάκια. Θα νευριάσουν με ασήμαντα θέματα, θα σπρώξουν, θα χτυπήσουν, θα δαγκώσουν ή θα γρατζουνίσουν άλλα παιδιά. Και σε κάποια φάση θα αρχίσουν να λένε ψέματα για τις πράξεις τους.

Τα ψέματα είναι απολύτως φυσιολογικά στα παιδιά, δεν είναι σημάδι κοινωνικά απροσάρμοστου παιδιού. Πολλά παιδιά αρχίζουν να λένε μικρά ψεματάκια από τα δύο τους χρόνια και μέχρι να φτάσουν τέσσερα ή πέντε γίνονται όλο και καλύτερα στην παραποίηση της αλήθειας και στην απόκρυψή της από τους μεγαλύτερους. Επομένως, πώς μπορούν οι γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά τους να εμπεδώσουν ότι η ειλικρίνεια είναι ό,τι καλύτερο, ή τουλάχιστον η περισσότερα κοινωνικά αποδεκτή τακτική;

Μια ομάδα ψυχοπαιδαγωγών με επικεφαλής την Victoria Talwar έβαλε 372 παιδιά ηλικίας τεσσάρων έως οχτώ ετών σε μια διαδικασία «αντίστασης στον πειρασμό», κατά την οποία τα παιδιά έμεναν μόνα τους σε ένα δωμάτιο για ένα λεπτό, με ένα παιχνίδι τοποθετημένο ακριβώς πίσω τους, χωρίς να το βλέπουν, λέγοντάς τους να μην το κρυφοκοιτάξουν. Όταν ο ερευνητής επέστρεφε στο δωμάτιο, ρωτούσε τα παιδιά (τα οποία όλη την ώρα μαγνητοσκοπούνταν από κρυφή κάμερα) αν κοίταξαν ή όχι.

Προγενέστερες έρευνες είχαν δείξει ότι το 72-93% των παιδιών κάτω των 8 ετών κοίταζαν το παιχνίδι και στη συνέχεια απέκρυπταν το γεγονός. Από τα 372 παιδιά σε αυτή την έρευνα, τα 251 (67,5%) κοίταξαν το παιχνίδι, με τα μεγαλύτερα σε ηλικία παιδιά να έχουν μικρότερο ποσοστό. Από τα παιδιά που κοίταξαν, το 66,5% είπαν ψέματα ότι δεν το έκαναν, με τα μεγαλύτερα παιδιά να αποτελούν πάλι το μικρότερο ποσοστό.

Η νέα έρευνα, ωστόσο, δεν εξέταζε μόνο τα ποσοστά του ψέματος, αλλά επίσης πώς το ψέμα επηρεάζει το αίτημα για ειλικρίνεια και αν η απειλή της τιμωρίας ενθάρρυνε ή όχι την αλήθεια. Για τη διερεύνηση αυτών των ερωτημάτων, τα παιδιά χωρίστηκαν σε έξι ομάδες στις οποίες ειπώθηκαν διαφορετικά πράγματα όταν ο ερευνητής επέστρεψε για να ρωτήσει αν είχαν κρυφοκοιτάξει. Σε μία ομάδα το ποσοστό των παιδιών που είπαν ψέματα για το αν είχαν κρυφοκοιτάξει ήταν εξαιρετικά χαμηλό, μόλις 35%.

Ποιο ήταν το μυστικό; Οι ερευνητές ενθάρρυναν την αποκάλυψη της αλήθειας σ’ αυτά τα παιδιά με μια διττή ανακοίνωση. Αρχικά είπαν στα παιδιά «αν κρυφοκοίταξες, δεν πειράζει» (η περίπτωση που κανένας δεν τιμωρείται), και στη συνέχεια τους έδωσαν έναν κατηγορηματικά «εξωτερικό» λόγο για να είναι ειλικρινείς («αν πεις την αλήθεια, θα είμαι πολύ ευχαριστημένος μαζί σου. Θα είμαι χαρούμενος αν πεις την αλήθεια»). Στην απουσία της τιμωρίας, επομένως, η εναλλακτική «εσωτερική έκκληση» για ειλικρίνεια («είναι πολύ σημαντικό να λες την αλήθεια γιατί το να λέμε την αλήθεια είναι το σωστό όταν έχουμε κάνει κάτι λάθος»), δεν ήταν τόσο αποτελεσματική καθώς το ποσοστό ψέματος μειώθηκε μόνο στο 45%.

Ίσως να φαίνεται πως η αύξηση της ειλικρίνειας κατευθύνθηκε από την απουσία τιμωρίας. Άλλωστε, αν δε «μπλέξεις», γιατί να μπεις στη διαδικασία να πεις ψέματα; Ωστόσο, δεν είναι μόνο αυτό, καθώς τα παιδιά στην περίπτωση απουσίας κάθε τιμωρίας, η οποία επίσης δεν συμπεριλάμβανε κανένα αίτημα για αποκάλυψη της αλήθειας, εξακολουθούσαν να ψεύδονται τις περισσότερες φορές, δείχνοντας πως τα αιτήματα για αλήθεια είχαν μεγάλη δύναμη.

Παράλληλα, η απειλή για τιμωρία λειτούργησε αντίθετα και στα δύο αιτήματα: όταν είπαν στα παιδιά ότι θα τιμωρηθούν αν πουν ψέματα και στη συνέχεια τους έδιναν είτε έναν εξωτερικό είτε έναν εσωτερικό λόγο για να πουν την αλήθεια, τα ποσοστά του ψέματος παρέμεναν υψηλά, στο 60 και 86%, αντίστοιχα.

Επομένως, ενώ οι γονείς προσπαθούν να αυξήσουν τα ποσοστά ειλικρίνειας των παιδιών τους χρησιμοποιώντας δύο εντελώς διαφορετικές επιλογές – την επιβράβευση ή την τιμωρία – αυτή η νέα έρευνα δείχνει ότι υπάρχει ένας σημαντικός τρίτος δρόμος για να επιλέξουν: η ενθάρρυνση της καλής πλευράς των παιδιών και η ειλικρίνεια επειδή κάνει τους άλλους χαρούμενους.

Αυτά τα ευρήματα έχουν εμφανή σχέση με όσους εργάζονται με παιδιά σε επαγγελματικούς ρόλους και που θέλουν ή πρέπει να ενθαρρύνουν την ειλικρίνεια και την ακριβή αναφορά γεγονότων. «Θα πρέπει να δίνεται έμφαση στις θετικές επιπτώσεις που απορρέουν από την αλήθεια και οι αρνητικές συνέπειες του ψεύδους πρέπει να αποφεύγονται έτσι ώστε να αυξηθεί η ειλικρίνεια στα νεαρά παιδιά», σημειώνουν οι ερευνητές. Στο μέλλον, νέες έρευνες θα πρέπει να διερευνήσουν αν οι ίδιες δυναμικές ισχύουν στα παιδιά όταν πρέπει να πουν την αλήθεια για άσχημες πράξεις άλλων κι επίσης αν οι έφηβοι είναι ευάλωτοι στα ίδια αιτήματα για ειλικρίνεια ή στις απειλές για τιμωρία.

Άρθρο του Dan Jones

Γιατί είναι σημαντικό να αποδεχτείτε τον εαυτό σας

Ο εαυτός είναι η αρχή και το τέλος. Είναι αυτοσκοπός. Και στόχος όλων μας είναι η εκπλήρωσή του. Τι θα πει αυτό; Εκπλήρωση θα πει αναγνώριση, αποδοχή και ικανοποίηση. Ικανοποίηση των πραγματικών μας αναγκών, η οποία είναι το κλειδί προς την ευδαιμονία μας. 

Αναγνωρίζω, θα πει βλέπω. Βλέπω τις ανάγκες μου, τα ελαττώματά μου, τους φόβους μου κλπ. Βλέπω κάθε τι όμορφο και ”άσχημο” μέσα μου. Αποδοχή σημαίνει πως ”αγκαλιάζω” αυτό που βλέπω, το αναγνωρίζω, και δεν κλείνω τα μάτια εάν αυτό δε μου αρέσει, με πληγώνει ή με τρομάζει . Αποδέχομαι την ύπαρξη αυτού που βλέπω.

Πολλοί άνθρωποι όταν κάτι δεν τους αρέσει στον εαυτό τους, εθελοτυφλούν, το παραμερίζουν και προσπαθούν να το ξεχάσουν, και να λειτουργήσουν σαν να μην υπάρχει. Λάθος. Γιατί ποτέ μα ποτέ δεν θα έχουν την αληθινή εικόνα του εαυτού τους. Το μόνο που θα έχουν είναι μια παραλλαγή, μια επεξεργασμένη φωτογραφία. 

Είναι πολύ ανθρώπινο να έχουμε δυσκολία ή ακόμα και άρνηση στην αποδοχή του εαυτού μας, είτε γιατί ντρεπόμαστε, είτε γιατί δεν μας αρέσει , είτε για τον οποιοδήποτε λόγο. Παρ’ όλα αυτά είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε, να δούμε δηλαδή την άρνηση ή τη δυσκολία μας να αποδεχτούμε κάποιο κομμάτι μας, και να ζητήσουμε βοήθεια.

Η αποδοχή του εαυτού είναι πολύ σημαντική, γιατί σκεφτείτε πόσο αντιφατικό είναι να μην αποδέχεσαι τον ίδιο σου τον εαυτό. Μόνο δυσλειτουργικό μπορεί να είναι κάτι τέτοιο. Αποδοχή δεν σημαίνει ότι πρέπει οπωσδήποτε να μου αρέσει αυτό που έχω, σημαίνει απλά ότι ξέρω ότι το έχω, και κυρίως προσπαθώ να το κατανοήσω, εάν πραγματικά θελήσω να το αλλάξω. Προτού κρίνετε το οτιδήποτε, πρώτα κατανοήστε. 

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, δεν πρέπει να πιέζουμε τον εαυτό μας. Η αλλαγή (εάν είναι επιθυμητή φυσικά), θα έρθει μόνο μέσα από την κατανόηση και όχι μέσα από μια βεβιασμένη προσπάθεια. Εάν δεν είμαστε έτοιμοι για αποδοχή, ή για αλλαγή, τότε δεν χρειάζεται να πιεστούμε, απλά να κατανοήσουμε τους λόγους. Αφού επέλθει η αποδοχή, που είναι ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι, το τελευταίο στάδιο είναι η ικανοποίηση του εαυτού, των βαθύτερων αναγκών μας, όπως την ανάγκη για αγάπη, για φιλία, για έρωτα, για δημιουργία, για ελευθερία, για αναγνώριση, την ανάγκη για χαρά κλπ.

Όταν ο εαυτός είναι ικανοποιημένος, τότε δε νιώθει φόβο. Δε νιώθει ανασφάλεια. Νιώθει μοναδικός και πλήρης. Σίγουρα όλοι είχατε τέτοιες στιγμές. Δυστυχώς φαντάζει ουτοπικό οι στιγμές αυτές να γίνουν μια μόνιμη κατάσταση. Κι αυτό γιατί είναι πολύ δύσκολο να ικανοποιήσουμε πραγματικά τον εαυτό μας. 

Ανικανοποίητος εαυτός, είναι αυτός που κάνει επιλογές αντίθετες με τη φύση του, που δεν του προσφέρουν κάτι θετικό, που τον κάνουν να μην εξελίσσεται. Είναι ο εαυτός που κάνει επιλογές από φόβο, κι όχι από ελευθερία. Ο Φόβος είναι η αιτία κάθε δυστυχίας. Απλά έχει διάφορες μορφές. Φοβάσαι την ανεργία, κι έτσι επιλέγεις ένα επάγγελμα που δε σου αρέσει. Φοβάσαι τη μοναξιά, κι έτσι μένεις με ανθρώπους που σε πληγώνουν. Φοβάσαι την επίκριση, κι έτσι κρατάς το στόμα σου κλειστό. Φοβάσαι, φοβάσαι, φοβάσαι… Όταν λοιπόν υπάρχει φόβος, ο εαυτός είναι ανελεύθερος, και έτσι έχει κάνει ή κάνει επιλογές που δεν οδηγούν στην ευημερία του. 

Όταν συμβαίνει αυτό-και συνήθως συμβαίνει σταδιακά και επεκτείνεται- τότε ο εαυτός ”μπερδεύεται” και δεν ξέρει ποιος είναι, ή αρχίζει να ”ξεχνάει”. Σ’ εκείνο το σημείο λοιπόν ζητάει την αναγνώριση από το περιβάλλον του. Για να θυμηθεί.

Το κομμάτι της αναγνώρισης είναι πολύ σημαντικό. Η κατάσταση που ανέφερα στην αρχή, ουσιαστικά δεν υφίσταται, γιατί ζούμε σ’ αυτό τον κόσμο, όντας άνθρωποι. Είμαστε ευάλωτοι και εύθραυστοι, και ναι, έχουμε ανάγκη τους άλλους. Δεν είμαστε ”ανεξάρτητοι” ή μάλλον δεν είμαστε αυτάρκεις! 

Χρειαζόμαστε λοιπόν τους άλλους ανθρώπους, και μέσα από αυτούς βρίσκουμε ή μπορούμε να βρούμε τον εαυτό μας. Εάν φυσικά επιλέξουμε τους κατάλληλους ανθρώπους. Εάν όχι, τότε νιώθουμε πως χάνουμε σιγά σιγά τον εαυτό μας. Ξεχνάμε τις αξίες μας, την αξία μας, τα όνειρά μας, τη χαρά κ.α. Είναι σημαντικό να επιλέγουμε ανθρώπους που μας επηρεάζουν θετικά και αναγνωρίζουν την αξία μας. Και είναι εξίσου σημαντικό να μην ξεχνάμε πως είμαστε επιρρεπείς. Δεν είμαστε απόλυτα θωρακισμένοι απέναντι σε κάθε τι αρνητικό.

Το ερώτημα είναι, η αναγνώριση από τους άλλους δίνει αξία σ’ εμάς;

Η απάντηση είναι, όχι. Την αξία την έχουμε εμείς, από μόνοι μας. Όμως η αναγνώριση από τους άλλους μας βοηθάει να καθρεπτιστούμε και στην ουσία ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι να αναγνωρίσουμε την αξία μας και να πιστέψουμε σ’ αυτήν. Αυτή την αξία που έχουμε ξεχάσει ή ξεχνάμε κατά καιρούς.

Έχει σημασία να αναγνωρίζονται τα θετικά μας στοιχεία. Δε λέω να είμαστε εξαρτημένοι από τη γνώμη των άλλων, ούτε να ετεροπροσδιοριζόμαστε , αλλά να βρίσκουμε ανθρώπους που εκτιμούν αυτό που είμαστε. Αν δεν το αναγνωρίζουν, δε σημαίνει ότι εμείς δεν έχουμε αξία. Παρ’ όλα αυτά, εάν ισχύει αυτό, εμείς δεν θα το εισπράξουμε ποτέ.

Π.χ. Ας υποθέσουμε ότι ζούμε σ’ ένα κόσμο γεμάτο κωφούς. Και μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον υπάρχει ένας άνθρωπος εξαιρετικά προικισμένος στη φωνή. Δυστυχώς, κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να τον ακούσει, άρα και να αναγνωρίσει το χάρισμά του. Αυτό δε σημαίνει ότι αναιρείται το ταλέντο που έχει, απλά δεν αναγνωρίζεται. 

Κι έτσι αυτός ο άνθρωπος, δεν θα εισπράξει ποτέ ένα θετικό συναίσθημα, μια επιβράβευση, για αυτό που έχει. Ας υποθέσουμε τώρα, ότι ο ίδιος άνθρωπος τοποθετείται σ’ έναν κόσμο κανονικό, χωρίς πρόβλημα ακοής. Σ’ αυτή την περίπτωση, ο άνθρωπος αυτός θα αναγνωριστεί, και επιβραβευτεί, και θα εισπράξει αυτό που έχει. 

Η αυτοπεποίθηση του θα είναι σαφώς υψηλότερη απ’ ότι στο πρώτο παράδειγμα. Παρ’ όλα αυτά, και στις δύο περιπτώσεις, πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο, για το ίδιο ταλέντο, αλλά με διαφορετική αντιμετώπιση.

Δυστυχώς όταν δεν αναγνωρίζονται οι αξίες μας για μεγάλο διάστημα, είναι πολύ πιθανό να αρχίσουμε να αμφισβητούμε τον εαυτό μας, ή και να μην πιστεύουμε σ΄ αυτόν. Όχι γιατί είμαστε έρμαια της γνώμης των άλλων, αλλά γιατί είμαστε άνθρωποι, κι είναι ανθρώπινο να επηρεαζόμαστε. Οι άνθρωποι που υπονομεύουν την αξία μας, μόνο εμπόδια μπορεί να αποτελέσουν.

Ο δικός μας κόσμος, ο πραγματικός, αποτελείται και από ‘’κωφούς’’ και από ‘’μη κωφούς’’. Είναι δικό μας θέμα το ποιους θα επιλέξουμε να έχουμε στο πλευρό μας.

Ζωή Κοσμαδάκη

 

"Αγόρι μου, η δική ΜΑΣ ΑΕΚ δεν χάνει ποτέ!"

Ο Γιώργος Τσακίρης εστιάζει σε μία φωτό που αξίζει εκατοντάδες χιλιάδες λέξεις και εξηγεί γιατί δεν μπορεί να υπάρχει θέμα με ΑΦΜ αλλά και για τις εκπομπές που στήθηκαν στο... πτώμα της ΑΕΚ!

Είναι η φιγούρα που ακόμη και τον πιο σκληρό άνθρωπο μπορεί να υποχρεώσει να κλάψει για περισσότερους από έναν λόγους. Είναι το παιδί που έδωσε 30.000 ευρώ από την ασφάλεια (λόγω του ατυχήματος που είχε) για να έρθει στην ΑΕΚ ο Δημήτρης Ανάκογλου. Είναι το πρόσωπο που δεν ήθελε να φανερωθεί ποτέ όμως ήρθε στο ΟΑΚΑ στην πιο δύσκολη στιγμή της Ενωσης και ας ήταν μόνος (από όλους μας) στις δικές του δύσκολες στιγμές και της οικογένειάς του...

Ηρθε στο ΟΑΚΑ λοιπόν με ένα στόχο, με μία ελπίδα, με πολύ λαχτάρα. Να δει την αγαπημένη του ΑΕΚ να αγωνίζεται. Οχι να κερδίζει, απλά να αγωνίζεται... Σίγουρα ευχόταν να κερδίσει, το παρακαλούσε στον Θεό, όπως όλοι μας! Ομως εννοείται πως δεν του έκανε το χατίρι.

Αγόρι μου όμως να θυμάσαι, η δική ΜΑΣ ΑΕΚ δεν χάνει ποτέ... Η ομάδα που έχουμε στην καρδιά φυσικά και που θα αγαπάμε για όσο ζούμε.

Αυτό που βίωσες στο γήπεδο δεν είναι η δική μας ΑΕΚ. Δυστυχώς αγόρι μου υπάρχουν πολλοί υποτιθέμενοι ΑΕΚτσήδες που χάρηκαν με την κατάσταση που βιώσαμε όλοι και μας έφερε δάκρυα στα μάτια εδώ και ώρες...

\

Ορκίζομαι πως όσα μάθω (και θα μάθω) για εκείνους που πρόδωσαν την αγάπη ΜΑΣ αγόρι μου εκ των έσω θα τα γράψω αδιαφορώντας για ότι θα προκύψει από αυτούς που έκαναν πραγματικότητα την επιθυμία τους για προσωπικά τους συμφέροντα.

Για μένα το έργο είναι στημένο. Από ποιους; Αν έρθει το μοιραίο θα το μάθουμε. Θα το μάθουμε με την επισήμανση να μην το γράψουμε. Ομως αυτό δεν θα γίνει ποτέ... ΟΛΟΙ θα μάθουν! Και θα έρθει η ώρα που θα πληρώσουν ΟΛΟΙ τους.

Θα συνεχίσω να είμαι κλεισμένος, αγκαλιά με τον πόνο μου, ένα με τα δάκρυά μου, μόνος μου, όμως έχω υποχρέωση απέναντι στην οικογένειά μου, στους κολλητούς μου, στα αδέRφια μου, ότι μάθω να το καταγράψω για να πληρώσουν οι υπεύθυνοι. Εκτός των εξαφανισμένων αφεντικών. Θα τα μάθουμε όλα να είστε σίγουροι. Μπορεί όχι αύριο, μεθαύριο, αλλά θα έρθει η ώρα και εγώ θα είμαι εδώ, να τα γράψω όλα έτσι ώστε να πάρει η ΑΕΚ μαζί τους όσους την έριξαν!

Οσο για τα σενάρια που κυκλοφορούν ήδη, είτε ισχύουν είτε όχι, για νέα ΑΦΜ και νέα ΑΕΚ δίχως χρέη και τα σχετικά, απλά να υπενθυμίσω πως όταν αυτό θα γίνει πράξη θα αποδειχθούν και όσοι έστησαν την ομάδα φέτος. Πλην του Κράτους που μας πέθανε σκόπιμα χρόνια τώρα με υποθέσεις Ψωμιάδη, γήπεδο και κλεμμένα πρωταθλήματα που στοίχισαν την οικονομική επιβίωση του συλλόγου, γι' αυτούς άλλωστε απ' όταν ήρθαμε στην Ελλάδα σαν πρόσφυγες, ήμασταν πάντα Τούρκοι! Παραπάνω εγώ εννοώ τους... Εφιάλτες της ΑΕΚ, εκείνους που έδωσαν την... Πόλη! Πάντα είχαμε τέτοιους, πάντα θα έχουμε. Θα έρθει σύντομα η ώρα σας και θα είναι πολύ πιο οδυνηρός ο πόνος που θα βιώσετε απ' ότι όλοι εμείς που κλαίμε για την ΑΕΚ... Εμείς, όλοι μας, θα πρέπει να κλάψουμε με μαύρο δάκρυ, να βιώσουμε πόνο όσο δεν έχουμε βιώσει ποτέ στην ζωή μας (όσοι δεν έχετε βιώσει ανάλογο και εύχομαι να μην βιώσετε ποτέ). Να νιώσουμε τόσο πόνο για να μπορέσουμε σύντομα να ανταποδώσουμε πρώτα στους... Εφιάλτες μας και μετά σε εκείνους που συμβιβάστηκαν και έγιναν δούλοι και δουλικά για να πανηγυρίσουν τον βιασμό της ιστορίας μας.

Υγ: Στήθηκαν αμέσως εκπομπές γύρω από το... πτώμα της ΑΕΚ. Ντροπή σας... Τίποτα άλλο!

Υγ2: Γελάστε και χαρείτε με τη ψυχή σας ομάδες που λειτουργείτε ως ακαδημίες άλλων ομάδων. Που ανεβήκατε σε άρματα και την ακούσατε ομάδες. Ο δικός σας θάνατος θα είναι αργός και βασανιστικός, πουθενάδες!

Yγ3: Είναι συγκλονιστική για μένα η συμπεριφορά των οπαδών του Παναθηναϊκού και του ΠΑΟΚ. Είναι οι μόνοι που καταλαβαίνουν πόσο χτυπάει το ελληνικό ποδόσφαιρο ο υποβιβασμός της ΑΕΚ γιατί είναι η ΑΕΚ. Οχι κάποια ομάδα της σειράς...

Υγ4: Μπράβο στον Πανθρακικό που είναι η πιο τίμια ομάδα αυτού του σιχαμένου πρωταθλήματος και μπράβο στον Παύλο Δερμιτζάκη που είναι ο πιο άντρας Ελληνας προπονητής.

Το γράμμα "ν" και η κατάργησή του .

Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα.
Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», νομοθέτες θα τους λέγαμε σήμερα, με ακρίβεια και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου.
Εάν πάμε δε στις Επιστήμες, τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και άκρως διαφωτιστικά, αλλά και διδακτικά για τις επόμενες γενεές.

Το “Ν” συντονίζει τον εγκέφαλο.
Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JURNAL στην Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν:
«Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν» στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου – στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα ». (Εκτός αυτού στο Χάρβαρντ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων, κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση.).

Και δικαιούμαι να ερωτήσω: Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»;
Γιατί θέλομε να φτωχύνομε τον εγκέφαλο των επομένων γενεών στην χώρα μας;
Ως μάχιμος Εκπαιδευτικός και συγγραφέας επιστημονικού συγγράμματος (ΔΥΣΛΕΞΙΑ, Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 6η Έκδοση σήμερα), νομιμοποιούμαι να ερωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος:
Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη απόn άλλες ακρότητες.

Όμως αναρωτιέμαι: Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν» στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το «εμβαδό » (!), αντί το εμβαδόν!
(Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε « το εμβαδόΝ », δηλ. εκεί διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει !!
Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα: Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκομε στα σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν αυθαίρετα, π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το
φίλο, το Σύμβουλο κλπ. κλπ.).

Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας..
Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να του πούμε ότι «η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα»!
Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη τότε «ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ», όπου καταλήγει :
«Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία, όπως αυτή του τελικού -Ν-, εκτός κι αν του’ λειπε η οπτική του ήχου.»

Ο Γ. Ρίτσος έγραψε επίσης: «Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει.».
Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα ότι μετά το Νι, έρχεται και η σειρά του τελικού Σίγμα (Σ). Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια λένε κιόλας: «η μέθοδο», η «οδό», «η πλήρη! ένταξη» (!) κ.τ.ο.
Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους νέους μας με την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ και το σχολείο ανήμπορο να αντιδράσει, αλλά και την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή.
Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω στο Συνέδριό σας την δική μου «Θεωρία» για το εν λόγω ζήτημα: Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας και ο αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου.
Το γράμμα «Ν» διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να σκέφτεται σωστά.

Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο. Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική.
Οι Αρχαίοι Έλληνες τα εγνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μόνον εμείς οι Έλληνες λέμε «Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα» και δεν λέμε με άλλα γράμματα, (παρ΄όλο που έχομε στις καταλήξεις των λέξεων και άλλα γράμματα), διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας, αφού μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά.
Η σύγχρονη Ψυχογλωσσολογία δέχεται ότι η Γλώσσα και η Σκέψη γεννιούνται ταυτόχρονα και εξελίσσονται παράλληλα και συνιστούν ανά πάσα στιγμή μία αξεχώριστη ενότητα.

Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη ουσιώνεται σε Γλώσσα. Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του.
Δεν μπορεί να υπάρχει η μία πλευρά, χωρίς την άλλη.
Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα.
Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα «καταγραφών» στην Σκέψη προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού.

Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της δημιουργίας Πολιτισμού.
Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν αρχικά :
Ιδεογραφικό, στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α και Β) και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό, που είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.
Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρη οφθαλμού, την Ελληνική Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.
Σπύρος Μάρκου Διευθυντής 3ου Δημ. Σχολείου Λαρίσης

Τρέξε, Μέρκελ, τρέξε!

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης κάνουν λάθος. H Άνκελα Μέρκελ δεν έρχεται στην Ελλάδα για να επιθεωρήσει το οικόπεδο που θα αγοράσει φτηνά (όπως λένε οι Ανεξάρτητοι Έλληνες). 

Οι χάρτες πλέον στο Google είναι τόσο πειστικοί που δεν είναι ανάγκη να τραβολογιέσαι στα αεροδρόμια. Ούτε έρχεται για να στηρίξει την ετοιμόρροπη κυβέρνηση Σαμαρά (που λένε στον ΣΥΡΙΖΑ). Θα  μπορούσε να την στηρίξει άλλωστε με μια δημόσια δήλωση από το Βερολίνο. Και βέβαια δεν την ενδιαφέρει να διασώσει την ελληνική πλουτοκρατία (που λέει το ΚΚΕ). Ούτε έρχεται για να περιφρουρήσει τα γερμανικά κεφάλαια (που λέει η Χρυσή Αυγή). Άσε που μαθαίνω ότι πλέον τα λεφτά μεταφέρονται μέσω τραπεζών και δεν υπάρχουν καμιόνια για να περιφρουρήσεις.

Ο λόγος που η Μέρκελ επισκέπτεται αιφνιδίως την Αθήνα είναι άλλος και σας τον αποκαλύπτω. Οι δανειστές μας έχουν θορυβηθεί από τις πληροφορίες που αναφέρουν ότι δύο ελληνοαμερικανοί ετοιμάζονται να αγοράσουν όλο το χρέος της Ελλάδας και να μας δώσουν και 200-300 δισεκατομμύρια επιπλέον για να περνάμε καλά. Ο κίνδυνος για το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, αν αποδεχτούμε την πρόταση σωτηρίας των ομογενών, είναι φανερός. 

Η Ελλάδα θα μπορεί αμέσως να ξεχρεώσει το ΔΝΤ και τους Ευρωπαίους δανειστές της, γεγονός που θα σημάνει ότι οι Γερμανοί και όλοι οι άλλοι θα χάσουν τους τόκους που προσδοκούν να πάρουν τα επόμενα τριάντα χρόνια από τους Έλληνες. Επίσης αν οι Έλληνες πάρουμε τα 600 δις των ομογενών Μανόλη Λαμπράκη και Αρτέμη Σώρρα, δεν θα έχουμε πλέον κανένα λόγο να ενδώσουμε στις επενδυτικές προτάσεις των Γερμανών και των άλλων βορείων μεγαλοεπιχειρηματιών. 

Τέρμα λοιπόν οι επενδύσεις τους στον γαλανό ουρανό. Θα πρέπει να σταματήσουν να σκέφτονται την Ελλάδα και να πάνε σε καμιά τριτοκοσμική χώρα που έχει γραφειοκρατία, μίζες, αναποτελεσματική διοίκηση, χαοτικό σύστημα δικαιοσύνης. Ποιος θέλει να πάει σε μια τέτοια χώρα; Κανείς βέβαια γι’ αυτό όλοι στριμώχνονται να επενδύσουν στην Ελλάδα.

Αυτοί είναι οι λόγοι λοιπόν που η Μέρκελ έρχεται τρέχοντας στην Ελλάδα. 

Και –προσοχή – οι πληροφορίες την θέλουν αποφασισμένη να μας δώσει ακόμη και επιμήκυνση αρκεί να δεχτούμε να μας σώσει αυτή και όχι τα αδέλφια μας οι ομογενείς. Υπάρχει όμως και ένας επιπλέον λόγος που η Καγκελάριος τρέμει στην ιδέα ότι θα μας σώσουν οι δικοί μας άνθρωποι. 

Η διάσωση μας, θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου για αντίστοιχες διασώσεις της Ιταλίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας. Ο ελπιδοφόρος ιός της διάσωσης θα μεταδοθεί σε όλο τον υπερχρεωμένο νότο μέχρι να πούμε «αψού». Γιατί μπορεί εμείς να έχουμε τους πλουσιότερους και πατριωτικότερους  ομογενείς αλλά όλο και θα βρεθούν σε κοτζάμ Αμερική δύο Ιταλοί που θα δώσουν μερικές εκατοντάδες δις για την διάσωση της Ιταλίας. Και δύο Ισπανοί που θα διασώσουν την Ισπανία. Για την Πορτογαλία υπάρχουν κάποιες αμφιβολίες αν και στο πορτογαλικό ίντερνετ κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες η πληροφορία ότι θέλει να τους σώσει ένας κύριος Μουράτος, συγγενής προφανώς του Μουρίνιο (όπως ακριβώς δηλαδή και ο δικός μας Σώρρας είναι συγγενής προφανώς του πολύδισεκατομμυριούχου Σόρου). 

Σκεφθείτε λοιπόν αν οι ομογενείς του κάθε προβληματικού κράτους αποφασίσουν να σώσουν, οι ίδιοι, τα κράτη τους; Οι διεθνείς τοκογλύφοι, τι θα κάνουν; Κοινοί κλέφτες θα γίνουν; Γιαυτό σας λέω. Το «παγκόσμιο σύστημα εξουσίας» παίζει το τελευταίο του χαρτί την Τρίτη στην Αθήνα. Θα τους αφήσουμε; Και πιο συγκεκριμένα θα επιτρέψουμε στην Μέκρελ να μας πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής και να μας σαγηνέψει χάνοντας για πάντα τα λεφτά των ομογενών μας όπως χάσαμε τις λίρες και τις μετοχές της Τράπεζας της Ανατολής, τις πολεμικές αποζημιώσεις (και του 1821 και του 1940), τα πετροδολάρια του Ιουνίου του Σαρωνικού, του Θερμαϊκού,  του Κρητικού; Θα την αφήσουμε;

http://www.protagon.gr/ - Τρέξε, Μέρκελ, τρέξε! - Του Σταύρου Θεοδωράκη 

Γιατί ρε αλήτες; Γιατί;

Γράφει ο Α.
Τα τελευταία 24ωρα όλο και περισσότερα είναι τα email που φτάνουν από απεγνωσμένους νέους σε ηλικία αναγνώστες. Κάθε φορά που διαβάζω τα email τους, μουδιάζει το κεφάλι μου. Θυμώνω, βράζω, πονάω. Πονάω για τη κατάντια που ζούμε, για τη κατάντια που μας επέβαλλαν. Δείτε την κραυγή απόγνωσης αυτής της γυναίκας ΕΔΩ, της κοπέλας με τα όνειρα ΕΔΩ και το συγνώμη της 25χρονης κοπέλας που δημοσιεύσαμε πριν λίγο ΕΔΩ. Μέσα σε ένα 24ωρο μαύρισε η ψυχή μου 3 φορές, από ανθρώπους που νιώθουν τον πόνο, την απόρριψη, τη δυστυχία από ένα σάπιο σύστημα που ζέχνει από όπου και να το πιάσεις.

Άτιμο πράγμα η πείνα και να μην έχεις ευρώ στην τσέπη σου. Όποιος δεν το έχει ζήσει, δεν μπορεί να το καταλάβει.
Άτιμο πράγμα να βρέχεις μπαγιάτικο ψωμί για να το φας και να χορτάσεις.
Άτιμο πράγμα να έχεις όνειρα, να σπουδάζεις, να έχεις βάλει ισορροπίες στη ζωή σου και να έρχεται κάποιος και να στα "βιάζει".
Αλλά τι λέω πάλι;

Στα παπάρια τους αυτοί που ζουν στο δικό τους αλεξίσφαιρο κλουβί, με τα θωρακισμένα αυτοκίνητα των 750 χιλιάδων ευρώ, τις 5 μηχανές συνοδεία και τα σπίτια 400 τετραγωνικών μέτρων.
Η μόνη τους έννοια είναι αν το πρωί που θα πάνε στην χέστρα για να βγάλουν τους αστακούς και τα κοψίδια της προηγούμενης, θα τους έχει το υπηρετικό προσωπικό τις πρωινές εφημερίδες ζεστές για να τις ξεφυλλίσουν.
Στα παπάρια τους αν καθημερινά σχεδόν σε κάθε γειτονιά της Ελλάδας, έχουμε νέα παιδιά κλεισμένα μέσα σε δωμάτια να παλεύουν με τη κατάθλιψη και τη πείνα τους.

Ποιος από αυτούς τους "σάπιους" έχει κοιμηθεί χωρίς καλοριφέρ, με υγρασία στο δωμάτιό του;
Ποιος έχει φάει για μια ολόκληρη εβδομάδα μακαρόνια λασπωμένα και σκέτα;
Ποιος από τα λαμόγια που μας κυβερνούν έζησε την απόρριψη, τον χλευασμό και την ταπείνωση από τον ιδιοκτήτη του σπιτιού επειδή δεν είχε να πληρώσει το ενοίκιό του;

Πως θέλεις ρε Έλληνα, να νιώσουν τα κοπρόσκυλα από τα κολέγια το πως νιώθεις εσύ που δεν έχεις στον...ήλιο μοίρα, όταν η μοναδική δυσκολία που έχουν περάσει στη ζωή τους ήταν όταν τους πήραν με την λιμουζίνα του μπαμπά να τους πάνε στο στρατιωτικό κέντρο εκπαίδευσης (όσοι πήγαν) για να δώσουν το παρόν τους και μετά να γίνουν "μπουχός" για τους επόμενους 18 μήνες;

Πως θέλεις ρε Έλληνα, να νιώσουν τα κοπρόσκυλα το κρύο που τρως και θα φας επειδή δεν έχεις ούτε ηλεκτρική σόμπα στο σπίτι σου (για όσο θα το έχεις), όταν το μοναδικό κρύο που έχουν νιώσει τα κολεγιόπαιδα είναι κάθε Χριστούγεννα στο Γκστάαντ της Ελβετίας με τα πέδιλα του σκι;

Διαβάσατε για την Τίνα Μπιρμπιλή πόσο στο μ@@νι της γράφει τους Έλληνες, βγάζοντας 8500 ευρώ μηνιαίως (επίσημα) ενώ μένει στον κεντρικότερο και ακριβότερο δρόμο του Παρισίου, τον Champs Elysee για να έχει εύκαιρο το shopping, πηγαίνει κάθε πρωί στις 9 στο ακριβότερο γυμναστήριο της πόλης, ενώ δουλεύει (για 8.5 χιλιάρικα) από τις 3 έως τις 6 το απόγευμα. (δείτε το σχετικό άρθρο ΕΔΩ). Ξέρετε που την γνώρισε και την έκανε Υπουργό το άλλο το καθυστερημένο (ΓΑΠ) την όμοιά του; Σε "πάγκο" γυμναστικής γυμναστηρίου.

Την ώρα που 9 στους 10 Έλληνες είναι στα όρια της φτώχειας, της πείνας και της έξωσης, όλοι μα όλοι οι πολιτικοί μας γράφουν εκεί που κυριολεκτικά δεν πιάνει μελάνι.

Και από την άλλη, κάθε μέρα, από όλες τις περιοχές της Ελλάδας, ακούμε μέσω email φωνές απόγνωσης νέων ανθρώπων που έχασαν τα όνειρά τους. Που έχουν χάσει κάθε ελπίδα για το αύριο.

Και έχουμε τον κάθε "μούλο" να μας κοροϊδεύει σαν τον ΥΠΟΙΚ της Σερβίας Μλάτζαν Ντίνκιτς:  "Θα ζήσετε χειρότερα, αλλά δεν θα πεθάνετε". (διαβάστε ΕΔΩ)

Ρε άι στο διάολο και ακόμα παρά πέρα κοπρίτη. Στα τσακίδια όλοι.
Ο θυμός είναι μεγάλος, το καζάνι έχει παραβράσει, όλο και περισσότερους ακούω να λένε "θα πάρω την καραμπίνα και θα καθαρίσω όσο περισσότερους μπορώ μέσα στη Βουλή".

Ξέρετε κύριοι, έναν μπορεί να τον κάνετε καλά, αν δείτε έναν λόχο να έρχεται οπλισμένος δεν ξέρω τι θα κάνετε. Και επικίνδυνοι δεν είναι όσοι μιλάνε πολύ, αλλά όσοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα παραπάνω από όσα έχουν χάσει έως τώρα. Εύχομαι να είναι μόνο ένας κακός εφιάλτης αυτό...

Καλό κουράγιο αδέρφια. Μην το βάζετε κάτω. Όχι ακόμα τουλάχιστον...

Σούζες με το Kawasaki, PacMan και Barbarella ...

«Τα βράδια μου έμοιαζαν βγαλμένα από ταινίες»

Μεγάλωσα την δεκαετία του ογδόντα μέσα σε ένα κόσμο που ήταν καινούριος. Κάθε μέρα ανακάλυπτα κάτι νέο. Όλα έμοιαζαν πολύχρωμα, για τα παιδιά που γεννήθηκαν την δεκαετία του εβδομήντα. Ένα ποδήλατο αρκούσε για να βουτήξεις μέσα σε χιλιάδες ουράνια τόξα.

Κέρμιτ

Φρουτοπία, Παραμυθάς, Nils Holgersson, Bolek & Lolek. Οι μικρότεροι που παρακολουθούσαν τότε τον Παραμυθά σήμερα είναι είκοσι επτά και οι μεγαλύτεροι σαράντα πέντε.

To muppet show ήταν απ τα αγαπημένο μου. Αυτός ο θίασος με μαριονέτες με τον θρυλικό Κέρμιτ.

Παραμύθια

«Του Κουτιού τα Παραμύθια». Θυμάσαι; « Άνοιξε αυτό το κουτί παραμύθι να ακουστεί η φαντασία σου κι η μουσική μας σε ταξιδεύουνε στα πέρατα της γης. Βιβλίο είν' ή μήπως σκηνή μία ευχή και θα φανεί και οι φιγούρες μας παραμυθάδες... Ή μήπως είμαστε Ή μήπως είμαστε Ή μήπως είμαστε τρελοί τραγουδιστάδες...»

Μουσικόραμα

Το Μουσικόραμα ήταν μια πρωτοποριακή εκπομπή. Όλα ήταν εκεί.

Michael jackson, Madonna, Boney Μ, Duran Duran, Sandra, Cretu, Raffaella Carra, Albano & Romina Power. Τα πάντα μέσα από 80’s γυαλί.

America-America

Dukes of Hazzard! Little house on the prairie! Fame! Hawaii 5-0! Knight rider! Miami Vice! Star Trek! Galactica! Love Boat! The Bionic Woman! Dynasty! Αχ, όλες αυτές οι αμερικάνικες σειρές. Η οθόνη πλημμύριζε  με  αυτές.

Πειρατές

Ακροάσεις πειρατικών σταθμών στα Μεσαία Κύματα στους 1600 χιλιοκύκλους, εκεί όπου το ραδιόφωνο της εποχής εκπέμπει μέσα από λυχνίες φάρους και τους θρυλικούς ραδιοερασιτέχνες που αργότερα μεταφέρθηκαν στην Μπάντα των FM.

Σταμάτης Γαρδέλης για πάντα

Οι αγαπημένες μου ταινίες ήταν Το Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν, Τα τσακάλια, Η στροφή, το Ρόδα, τσάντα και κοπάνα και το Βασικά Καλησπέρα σας.

Kawasaki Ninja

Αγαπούσα τις μηχανές. Όταν έκανα κοπάνα απ το σχολείο, καβαλούσα το Kawasaki Ninja φόρτωνα την γκόμενα και γινόμουν αέρας με φιγούρες και σούζες, εντυπωσίαζα τις αντίπαλες συμμορίες που συνεχώς με προκαλούσαν για κόντρες με τις μηχανές τους αλλά στο τέλος πάντα έχαναν.

Φάρσες

Όλες αυτές οι φάρσες με θύματα τους καθηγητές

Ο ήχος του PACMAN

Μόλις έχω τελειώσει με το φλιπεράκι που συνεχώς μου έκανε ‘’TILT’’ το θρυλικό ‘’PACMAN’’ δεσπόζει ακριβώς δίπλα μου με τον χαρακτηριστικό ήχο του που να φανταζόμουν ότι μετά από 34 χρόνια θα το νοσταλγούσα.
To ‘’Space Invaders’’ με καλεί... ξαφνικά UFO μου επιτίθενται και εγώ τα πολεμώ με ακτίνες λέιζερ χρησιμοποιώντας ένα μικρό πορτοκαλί μοχλό πλοήγησης με επιθετικές διαθέσεις.
Ξάφνου το ‘’Galaga’’ ζηλεύει και με καλεί στην κονσόλα του - ήδη έχω πάρει θέση για πόλεμο των άστρων το μόνο που μου λείπει είναι η διαστημική στολή αλλά μήπως την φορώ και είμαι αόρατος;
Η ώρα περνά πολύ εύκολα όταν καλοπερνάς με ARCADE 1980’s!

Disco φιλιά

Τα βράδια μου έμοιαζαν βγαλμένα από ταινίες. Όταν έπεφτε η νύχτα ήταν η ώρα να την κάνω. Ήμουν πάντα ντυμένος στα λευκά.Τα χέρια μου γαντζωμένα επάνω σε άγρια γκάζια στυλ μοτοκρός.
Ο αέρας τρυπούσε  το κορμί μου αλλά εγώ περνούσα με κόκκινο γιατί είχα στήσει την γκόμενα στην Ντισκοτέκ Barbarella.
Εκεί όπου η Ιταλο Ντίσκο έχει την τιμητική της και οι άνθρωποι έχουν κουλτούρα 80’ς, εκεί θα πάρω τα πρώτα καυτά φιλιά της κάτω από το φως της Ντίσκο μπάλας.
Γύρω μου χρώματα χιλιάδες που καθρεφτίζουν. Φωτεινό Πάτωμα με τετράγωνα να αναβοσβήνουν σε ρυθμούς Funk, Disco, Italodisco.

Ευχαριστούμε Νίκο... 

http://italodiscoinfo.blogspot.gr/

Το νερό γίνεται διακρατικό πολιτικό εργαλείο

Από τις αρχές τις δεκαετίας του 1980, οι στρατηγικοί αναλυτές στη Δύση άρχισαν να εντοπίζουν διάφορες περιοχές στον πλανήτη όπου ενδεχομένως να προκύψουν στο μέλλον συγκρούσεις σχετικά με τον έλεγχο των υδάτινων πηγών. Από την αρχή παρατηρήθηκε μία γενική σύγκλιση απόψεων στο ότι η Μέση Ανατολή αποτελεί τον πλέον επιρρεπή χώρο για ανάδυση συγκρούσεων στο μέλλον σε σχέση με τον έλεγχο του νερού.

Η έλλειψη νερού, ειδικά στο χώρο της Μέσης Ανατολής, αποτελεί μία από τις περιπτώσεις όπου μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες σύγκρουσης. Αν λάβει κανείς υπόψη την μεγάλη ξηρασία που χαρακτηρίζει το έδαφος της Μέσης Ανατολής σε σχέση με την δημογραφική έκρηξη που παρατηρείται τις τελευταίες δεκαετίες και τον σκληρό ανταγωνισμό των κρατών σχετικά με των έλεγχο της ροής των μεγάλων ποταμών αποτελεί μία προδιαγεγραμμένη συνταγή για μελλοντική αναστάτωση. Με άλλα λόγια, η υδροπολιτική έχει καταστεί, για πολλά κράτη, μέρος ης κρατικής τους ασφάλειας. Μέσα από αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία αναδύεται με σημαντικά πλεονεκτήματα αφού αποτελεί ένα από τα κράτη με σημαντικό έλεγχο στη ροή του νερού στη Μέση Ανατολή.

Το νερό ήλθε στο προσκήνιο ως ένα σημαντικό πρόβλημα στις Μεσανατολικές διακρατικές σχέσεις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950. Παράλληλα, άρχισε να καταλαμβάνει σημαντική θέση στις ατζέντες διαφόρων διεθνών οργανισμών και να θεωρείται ως μία από τις πιο σημαντικές πηγές μελλοντικών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή, με συνέπειες τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο.

Σήμερα, η δημογραφική έκρηξη και η εξάρτηση μεγάλου μέρους των μεσανατολικών κοινωνιών από τη γεωργική ανάπτυξη καθιστά τη χρήση του νερού, σε αρκετές περιπτώσεις, πιο σημαντική και από τη χρήση του πετρελαίου. Παράλληλα, η ανισομερής κατανομή των υδάτινων πηγών σε σχέση με τις κλιματολογικές αλλαγές, που παρατηρούνται τα τελευταία χρόνια, μετατρέπουν το πρόβλημα σε μείζονος σημασίας για τις μελλοντικές εξελίξεις.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, το νερό θα μπορούσε να γίνει, ανά πάσα στιγμή, αιτία σύγκρουσης ανάμεσα σε χώρες που έχουν τις τεχνικές δυνατότητες να ελέγχουν τη ροή νερού προς άλλες γειτονικές, όπως οι περιπτώσεις του ελέγχου της ροής των υδάτων των Τίγρη και Ευφράτη από την Τουρκία στη Συρία και Ιράκ ή ο έλεγχος της ροής του Νείλου από το Σουδάν στην Αίγυπτο. Η έλλειψη νερού δεν είναι ζήτημα που αφορά μόνο την περιοχή της Μέσης Ανατολής αλλά και άλλες όπως την Ινδία, τη Νότιο Αφρική και το Μεξικό. Η Μέση Ανατολή, όμως, με τις αυξημένες οικονομικές δυνατότητες των πετρελαιοπαραγωγών κρατών να συντηρούν υπερεξοπλισμένους στρατούς, δημιουργούν μία στρατιωτική κουλτούρα στην επίλυση τέτοιων διαφορών και καθιστούν τον κίνδυνο της σύγκρουσης ιδιαίτερα αυξημένο. Η χρήση βίας προς επίλυση διακρατικών διαφορών στη Μέση Ανατολή αποτελεί τον κανόνα παρά την εξαίρεση. Η έλλειψη πετρελαίου δεν μπορούσε να αποτελέσει αιτία που θα μπορούσε να οδηγήσει ένα κράτος σε σύγκρουση, η έλλειψη όμως νερού, κάτω από τέτοιες συνθήκες, είναι αρκετή να σπρώξει ένα κράτος σε πόλεμο.

Σήμερα, χρειάζεται 1 κυβικό μέτρο νερού το χρόνο για να καλύψει τις ανάγκες ενός ατόμου στην Μέση Ανατολή αλλά παίρνει 1000 κυβικά μέτρα νερού για καλυφθούν οι ανάγκες ενός ατόμου σε φαγητό. Πως μπορεί αυτή η πραγματικότητα να συμβιβαστεί με την δημογραφική έκρηξη στην περιοχή και τις περιορισμένες πηγές ύδατος;

Η ζωτικότητα του νερού στη Μέση Ανατολή καθώς επίσης και η σταδιακή μετατροπή του σε στρατηγικό εργαλείο διακρατικών σχέσεων επιβάλλουν την ανάγκη διαμόρφωσης ενός πλαισίου συνεργασίας των ενδιαφερομένων κρατών προκειμένου να αποφευχθεί ένας νέος φαύλος κύκλος αιματοχυσίας στη Μέση Ανατολή.

Η αναζήτηση τέτοιου πλαισίου εγείρει τα τελευταία χρόνια δύσκολα ερωτήματα σχετικά το μέλλον του υδατικού ζητήματος: Πως μπορεί να επιλυθεί το πρόβλημα κατανομής των υδάτων μέσα στο τρέχον πλαίσιο αντιπαράθεσης συμφερόντων; Σε ποιο βαθμό μπορεί να υπάρξει διεθνής διαμεσολάβηση για επίλυση του προβλήματος; Πως μπορούν τα ενδιαφερόμενα κράτη να επιλύσουν συλλογικά το ήδη υπαρκτό πρόβλημα της μειωμένης διάθεσης νερού, τόσο σε επίπεδο ποσότητας όσο και σε επίπεδο ποιότητας;

Στο παρόν στάδιο φαίνεται ότι τα ενδιαφερόμενα κράτη προτείνουν διαφορετικές εναλλακτικές λύσεις για επίλυση του προβλήματος προσαρμοσμένες, πρωτίστως, στις δικές τους ανάγκες. Αυτό καθιστά και τα ποιο πάνω ερωτήματα ιδιαίτερα αγωνιώδη αναφορικά με το πορεία του υδατικού ζητήματος στη Μέση Ανατολή. Στον 21ο αιώνα, τα κυρίαρχα θέματα στη Δύση είναι η εσωτερική ανάπτυξη και η επέκταση του ανθρωπίνου κεφαλαίου προκειμένου να εξασφαλισθεί επαρκώς η συμμετοχή στην παγκόσμια οικονομία, στη Μέση Ανατολή το κυρίαρχο θέμα θα παραμείνει η εξωτερική ασφάλεια όπου η εξασφάλιση επαρκών πηγών νερού θα αποκτά όλο και πιο κεντρικό ρόλο.

Χρήστος Ιακώβου

Μια φορά κι έναν καιρό ...

Ένα Πάσχα στο χωριό ο πρόεδρος της κοινότητας, η αντιπρόεδρος, , φίλοι και συγχωριανοί πήραν καρότσια, φτυάρια και σκαλίδες και άρχισαν να καθαρίζουν την πλατεία και τους δρόμους. Ήταν περίπου το 1985.

Και ήταν σαν μια γιορτή. Πειράγματα, γέλια και τραγούδια. Όλο το χωριό σε εγρήγορση. Δε θυμάμαι να έχω δεί το χωριό μου πιο καθαρό απο τότε. Και πιο χαρούμενο. Ήταν η εποχή που είχε μετακομίσει και η κυρία Μαρίκα από την Αθήνα, καλλίφωνος, και μας τραγουδούσε σε κάθε ευκαιρία. Στα παιδικά μου μάτια πάντα υπήρχε αφορμή για γιορτή. Ο ασβέστης έδιωχνε μακριά τα μικρόβια, τη μιζέρια. Οι συγχωριανοί, ακόμα και αυτοί που δεν είχαν ψηφίσει τον Μανώλη για πρόεδρο, ήταν ικανοποιημένοι. Μετά από καιρό η κοινότητα μας σβήστηκε από τα γραφειοκρατικά τεφτέρια, το μονοθέσιο σχολείο έκλεισε, η κυρά Μαρίκα μετακόμισε στο διπλανό χωριό. Πλέον η εξουσία έδρευε στην διπλανή κωμόπολη. Το λεωφορείο μας πηγαινοέφερνε στο εκεί σχολείο σαν ζαλισμένα κοτόπουλα και την καθαριότητα του χωριού κάθε Πάσχα την αναλάμβαναν επί πληρωμής οι Βούλγαροι της περιοχής.

Διαβάζω για τους Ατενίστας, τους Μινωίστας, τους Κυδωνίστας, τοπικές πρωτοβουλίες ανθρώπων με όραμα. Και δεν μπορώ παρά να θυμάμαι τα λαμπρά χρόνια της παιδικής μου ηλικίας. Κάποτε ρώτησα τη μάνα μου αν είναι χίπισσα και αυτή δεν ήξερε τη λέξη. Στον νού της ήρθαν τα Μάταλα και η Βλαχοπούλου και μου είπε όχι. Και όμως. Στο χωριό είχαμε ανταλλακτική οικονομία από παλιά: αν είχες περίσσευμα ντομάτες έδινες στον γείτονα και αυτός σου έδινε πατάτες αντίστοιχα. Αυγά, κρέατα, εξυπηρετήσεις, μεταφορά με αυτοκίνητο, ανθρωπιά και καλοσύνη, όλα άφθονα. Η επανάσταση της πατάτας είχε ήδη εδραιωθεί χρόνια πρίν ξεκινήσει...

Οι καιροί αλλάζουν και μαζί τους αλλάζουμε και εμείς. Οι Βούλγαροι είναι πλέον συγχωριανοί μας. Η κυρία Μαρίκα ακόμα τραγουδάει αλλά δεν προτιμάει τα μικρόφωνα. Τώρα στο χωριό έρχονται ο Μάλαμας, ο Ψαραντώνης και οι Locomondo! Κάθε Αύγουστο μέσω του πολιτιστικού συλλόγου γίνονται συναυλίες που μαζεύουν χιλιάδες κόσμο. Όλοι βοηθάμε: νέοι, μεσήλικες και όσοι αντέχουν τα ξενύχτια. Οι του άλλου πολιτιστικού αμπαρώνονται στο καφενείο και πίνουν για να ξεχάσουν. Δεν πειράζει, κάποτε θα έρθουν και αυτοί. Κατά βάθος χαίρονται.

Παλιά ένιωθα μειονεκτικά ως χωριατάκι. Τώρα ξέρω ότι από το χωριό ξεκίνησε χρόνια πρίν μια επανάσταση χωρίς καν να το καταλάβουμε. Από λίγους κουζουλούς μπορεί να αλλάξει ο κόσμος όλος. Μας ονομάζω λοιπόν Χωριατίστας! Και μας/σας εύχομαι καλή συνέχεια...

Εύα Βουτσάκη.

ΑΝΑΛΥΣΗ: Στροφή προς την Ρωσία

Η αλλαγή γεωστρατηγικού προσανατολισμού ως μόνη εφικτή λύση για να απαλλαγεί η χώρα από τα δεσμά των τοκογλύφων.

Αργά το βράδυ της Κυριακής, ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Γκάιτνερ, προέβη σε μία βαρυσήμαντη δήλωση: “Πρέπει να στηριχθεί η αναμενόμενη συμφωνία επί των οικονομικών μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα πολύ σκληρό και δύσκολο πακέτο μεταρρυθμίσεων, που αξίζει τη στήριξη της διεθνούς κοινότητας και του ΔΝΤ”. 


Στην ουσία οι αμερικανοί πιέζουν την τρόικα (ΕΕ,ΔΝΤ, ΕΚΤ) να λύσει όπως-όπως το θέμα του PSI και να δώσει άμεσα τα 130 δις στην Ελλάδα. Δεν είναι θέμα φιλανθρωπίας ή φιλελληνισμού, ούτε φοβούνται οι ΗΠΑ για την κατάρρευση του ευρώ ή του τραπεζικού συστήματος. Οι αμερικανοί γνωρίζουν άριστα ότι ο Πούτιν – που σε λίγο καιρό θα είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού στη Ρωσία – έχει ως πρώτη προτεραιότητα τη διείσδυση στον ευαίσθητο γεωπολιτικά χώρο της Αν.Μεσογείου. 
Το έπραξε πρόσφατα στην Κύπρο, την οποία στήριξε οικονομικά με χαμηλότοκο δάνειο, απαλλάσσοντάς την από την ασφυκτική πίεση του ΔΝΤ, με αντάλλαγμα την είσοδο της Gazprom στο τεράστιο παιχνίδι της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου της κυπριακής ΑΟΖ. Το ίδιο επιχειρεί να κάνει και στην Ελλάδα από την εποχή του αγωγού Πύργου – Αλεξανδρουπόλεως.

Τότε όμως οι πολιτικές συνθήκες στη χώρα μας ήταν εντελώς διαφορετικές, το σχέδιο χτυπήθηκε από τις αμερικανικές υπηρεσίες, ο Καραμανλής πήγε σπίτι του και οι αμερικανοί επέβαλαν ως κυβερνήτη της χώρας τον Τζέφρυ, με επακόλουθο την υποταγή μας στους διεθνείς τοκογλύφους.

Ασφαλώς και υπάρχει διέξοδος για την Ελλάδα και αυτή δεν είναι άλλη από τη στροφή προς τη Ρωσία, την καταγγελία του μνημονίου 2 και της εξευτελιστικής δανειακής σύμβασης και τη σύναψη νέας – με ευνοϊκότερους όρους – όπως αυτή που είχε προτείνει ο Πούτιν στον Τζέφρυ ήδη από το 2009, πριν το ξεπούλημα της χώρας στο ΔΝΤ. Η κίνηση αυτή θα σημάνει μία ευρύτερη μεταστροφή του γεωπολιτικού μας προσανατολισμού, με έμφαση στους εξής τομείς:

α) Ενέργεια: εκμετάλλευση των ελληνικών πλουτοπαραγωγικών πηγών του Αιγαίου πελάγους και της νότιας Κρήτης μέχρι τα κοινά όρια της ελλαδικής και κυπριακής ΑΟΖ

β) Εθνική Άμυνα: συμβολή της Ρωσίας στην προάσπιση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων με όρους πραγματικής συμμαχίας ανεξαρτήτων κρατών και όχι με βάση τη σχέση προτεκτοράτου-προστάτιδας δυνάμεως που μας έχει επιβάλει το ΝΑΤΟ (δηλαδή οι ΗΠΑ)

γ) Ελληνική παραγωγή: άνοιγμα των ελληνικών εξαγωγών στην τεράστια ρωσική αγορά και εκμετάλλευση των κερδών για την επιδότηση της εθνικής μας παραγωγής που έχει διαλύσει η εγκληματική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Με βάση τα παραπάνω η Ελλάς θα αποκτήσει νέες προοπτικές ανάπτυξης. Θα ανοίξει επιτέλους ο δρόμος για τη μόνιμη καθιέρωσή της στον διεθνή γεωστρατηγικό χάρτη. Η χώρα μας θα πάψει να είναι ένα άθλιο προτεκτοράτο ξένων δυνάμεων και θα μεταβληθεί σε κυρίαρχη δύναμη στον ευαίσθητο γεωπολιτικά χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.
Ηλίας Κασιδιάρης

Εξουσία εκ κληρονομίας

Ποια η σχέση άραγε της Ελλάδας με την Κορέα, και μάλιστα τη Βόρεια; Ενας παλιός δεσμός υπάρχει βέβαια, από τότε που, σύμφωνα με το γνωστό μοχθηρό εμβατήριο, «ο στρατός μας πήγε στην Κορέα πολεμώντας για τα ιδανικά, κι έπνιξε τους κίτρινους στο αίμα δείχνοντάς τους τι θα πει ελευθεριά».

Ενας συγχωριανός μου, πολεμιστής κι αυτός, «εθελοντής» από βαριά ανάγκη, ακόμα έχει για να πορεύεται τα απομεινάρια από τις χλαίνες με τις οποίες είχε αποζημιωθεί για τις υπηρεσίες του. Ολοι οι άλλοι είχαν διαλέξει να αμειφθούν με ρολόγια, αυτός όμως, βοσκός άνθρωπος, προτίμησε κάτι που πραγματικά το χρειαζόταν.

Εκτός από αυτό το συνδετικό νήμα υπάρχει κι ένα άλλο που, αν και όχι λιγότερο διακριτό, μένει κάπως στο περιθώριο, από τον φόβο ίσως της παρεξήγησης. Μιλάω για την αδιατάρακτη οικογενειοκρατία που ζει και βασιλεύει τόσο στη χώρα της Απω Ανατολής όσο και σ’ εμάς εδώ, που ως γνωστόν ανήκομεν εις την πεφωτισμένην Δύσιν. Φυσικά και δεν είναι το ίδιο πράγμα η πολιτειακή συγκρότηση της Ελλάδας και της Βόρειας Κορέας. Φυσικά και οι διαφορές είναι τεράστιες. Τίποτα το παρηγορητικό ωστόσο δεν έχει το γεγονός ότι η κληρονομική εξουσία της κατ’ όνομα Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Κορέας, μιας ασφυκτικής δεσποτείας, έχει το αντίστοιχό της στην κληρονομική εξουσία της Ελλάδας, έστω κι αν εδώ η κληροδοσία επικυρώνεται από την ψήφο.

Είναι σαν να υπάρχει βασιλεία και στις δύο χώρες, μόνο που δεν είναι γαλαζοαίματη. Επιπλέον, εμείς έχουμε το «πλεονέκτημα» ότι τη μοίρα μας δεν τη ρυθμίζει μία και μόνη οικογένεια αλλά δύο, άντε τρεις. Δεύτερο «πλεονέκτημα»; Η εξουσία εδώ δεν κληροδοτείται μόνο από πατέρα σε γιο, αλλά και από θείο σε ανιψιό.

Αυτό σημαίνει ότι το βιβλικό εκείνο, «Αβραάμ εγέννησε τον Ισαάκ, Ισαάκ εγέννησε τον Ιακώβ», καλύπτει μεν την Κορέα, όπου Κιμ Ιλ Σουνγκ εγέννησε τον Κιμ Γιουνγκ Ιλ, Κιμ Γιουνγκ Ιλ εγέννησε τον Κιμ Γιουνγκ Ουν, δεν καλύπτει όμως πλήρως την Ελλάδα· ναι μεν ο Γεώργιος, ο Ανδρέας και ο Γιώργος συνδέονται όπως ακριβώς ο Αβραάμ, ο Ισαάκ και ο Ιακώβ, με τον Κωνσταντίνο και τον Κώστα όμως τα πράγματα διαφέρουν.

Οσο για τη μεσαία στελέχωση των εξουσιαστικών δομών, και εκεί και εδώ τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο τον έχει ο νεποτισμός. Στη Βόρεια Κορέα κληροδοτούνται τα γαλόνια και το δικαίωμα συμμετοχής στα προνόμια της νομενκλατούρας. Στην πατρίδα μας έχει καταντήσει αυτονόητο να κληροδοτούνται οι βουλευτικές έδρες, σαν να μη διαφέρουν, επί της ουσίας, από μια άδεια για ταξί ή από ένα περίπτερο σε καλό σημείο. Και βλέπουμε έτσι τη Βουλή, αλλά και την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τελικά τις κυβερνήσεις μας, να κοσμούνται από κούρους και κόρες εκλεκτών οικογενειών που δεν δούλεψαν ούτε μισή μέρα στη ζωή τους και δεν έφτιαξαν τίποτα με τα χέρια τους. Κι αυτό κάθε άλλο παρά ασήμαντο είναι.

του Παντελή Μπουκάλα

Όταν ο υπόκοσμος και η παρακμή γίνονται πρότυπα

Ο έγκλειστος στις φυλακές των Σκοπίων Μάκης Ψωμιάδης προσεβλήθη από την ταύτιση της προσωπικότητάς του με τον «Αγαπούλα» της τηλεοπτικής διαφήμισης της εταιρείας Wind. Ακόμη και ο Μάκαρος δεν άντεξε να βλέπει τον «εαυτό» του σ’ αυτό το διαφημιστικό τσουνάμι πλύσης εγκεφάλου του χρεοκοπημένου Έλληνα πολίτη. Το πρότυπο της συγκεκριμένης διαφήμισης είναι ο μάτσο Ελληνάρας, ο Νονός, ο φοροφυγάς, ο Αλογάκιας, ο κομπιναδόρος, ο μάγκας ο αούα, ο πολλά βαρύς.

Είναι ότι πρέπει για την εξαθλιωμένη χώρα η οποία στερείται πνευματικής διαύγειας και αξιακών αντανακλαστικών.

Έτσι ένα πρότυπο του υποκόσμου προβάλλεται σαν πρότυπο επιβίωσης , παράδειγμα προς μίμηση και κανείς βαρύγδουπος καθηγητής απ’ αυτούς που μας πλακώνουν καθημερινά στις αναλύσεις μέσω τηλεπαραθύρων δεν βγαίνει να φωνάξει «τι κάνετε ρε πούστηδες; Που οδηγείτε το λαό μας;»

Κανείς αντιμνημονιακός πολιτικός, δεν μπορεί να δει τα αυτονόητα σ’ αυτή την διαφήμιση του υποκόσμου και της ρεμούλας;

Τι να περιμένουμε για τη συνέχεια;

-Μήπως τη συμμορία των Αλβανών με τα Καλάσνικοφ, ως πρότυπα επιβίωσης;

Φυσικά το σχόλιό μου δεν αφορά τον ταλαντούχο ηθοποιό. Αυτός πληρώθηκε για να υποδυθεί ένα ρόλο και το έκανε όσο καλύτερα μπορούσε.

Το ίδιο θα πω και για τον ηθοποιό –«Ομορφάντρα» της Cosmote.

Ταλαντούχοι καλλιτέχνες, πληρώθηκαν, έπαιξαν.

(Και ο Τραβόλτα έπαιζε σε σκουπίδια ώσπου τον ανακάλυψε ο Ταραντίνο.)

Ο «Ομορφάντρας» της Cosmote, παραπαίμπει σε παρακμιακή σεξιστική φιγούρα, στα όρια του παιδέρα, με τις εμετικές ατάκες-«έμπνευση» του διαφημιστή.

Το πιο χυδαίο στις συγκεκριμένες διαφημίσεις είναι η παθητικότητα της κοινωνίας στη κατανάλωση των συγκεκριμένων προτύπων.

Αυτή η παθητικότητα εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και την κατάντια της κοινωνίας η οποία δέχεται δίχως αντίδραση το ένα χαστούκι μετά το άλλο.

Με τέτοια παθητικότητα απέναντι στην συνδυασμένη επέλαση των σκουπιδιών και του φορομπηχτικού μηχανισμού, είναι λογικό να ενθαρρύνει τους ασελγούς και τα νοσηρά μυαλά να συνεχίζουν τον σκοτεινό, υπόγειο πόλεμο στην γλώσσα και την πολιτισμική μας ιστορία που έχουν μπει εδώ και δεκαετίες στο στόχαστρό τους… 

Από την Λίλιαν Αργυρίου-αναγνώστρια