Η Μακεδονία αποκτά τον Παρθενώνα της

Το εντυπωσιακό ψηφιδωτό του Ανακτόρου

Μνημείο πρωτόφαντο, ένα θαύμα τεχνικής, που οικοδομήθηκε με λόγο τη «χρυσή τομή», παντρεύοντας τις θεωρίες των Πυθαγορείων και τις θεωρίες του Πλάτωνα, το Ανάκτορο των Αιγών αποτελεί τοπόσημο στην ιστορία, τη γεωγραφία και την αρχαιολογία.

Η αναστήλωσή του είναι σε πλήρη εξέλιξη και όπως τονίζει σε συνέντευξη της στο in.gr η διευθύντρια της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ημαθίας Αγγελική Κοτταρίδη, εάν εξασφαλιστεί η η αναγκαία χρηματοδότηση ύψους 10 εκατ. ευρώ από το επόμενο ΕΣΠΑ, «το 2020 η Μακεδονία θα έχει αποκτήσει τον Παρθενώνα της».

«Στην πραγματικότητα οι Αιγές, όπως έχει αποδειχθεί τόσο από τη ζωγραφική όσο και από τα ελεφαντοστέινα των βασιλικών τάφων, αλλά κυρίως τώρα με τη μελέτη του Ανακτόρου και του πολεοδομικού συστήματος που δημιουργεί ο Φίλιππος στην πόλη, είναι η κιβωτός στην οποία γεννήθηκαν οι ιδέες που διεσπάρησαν την ελληνική οικουμένη» επισημαίνει η κ. Κοτταρίδη.

Το Ανάκτορο «είναι ίσης αξίας με τον Παρθενώνα. Δεν ήταν το σπίτι του βασιλιά, είναι το Μέγαρο Μαξίμου, είναι το κέντρο της διοίκησης, που δεν απευθύνεται στα μέλη της κυβέρνησης μόνο, αλλά σε όλους τους πολίτες των Αιγών. Το περιστύλιο είναι ο τόπος συνάθροισης των πολιτών, χωράει περίπου 4.000 άτομα και οι Αιγές δεν είχαν παραπάνω άνδρες. Συγκεντρώνει όλες τις δραστηριότητες που είχε η πολιτική αγορά. Αυτό είναι το Ανάκτορο των Αιγών και είναι η ιδέα της 'πεφωτισμένης δεσποτείας', πώς εφαρμόζεται σε μία νέα τάξη πραγμάτων που ο Φίλιππος και η πεφωτισμένη ομάδα που τον στηρίζει θέλει να ξεκινήσει και να επιβάλλει και το καταφέρνει» υπογραμμίζει η κ. Κοτταρίδη.

«Αυτό το Ανάκτορο όταν θα το έχουμε, θα ξαναγράψουμε την ιστορία της αρχαίας αρχιτεκτονικής. Αυτό το μνημείο μάς έχει μάθει πάρα πολλά. Είναι πραγματικά κορυφαίο. Είναι ένα θαύμα τεχνικής και αυτό το διαπιστώνουμε σε όλα τα επίπεδα» συνεχίζει η κ. Κοτταρίδη. Ο αρχιτέκτονας του μνημείου, τονίζει, εμπνέεται τόσο από τις θεωρίες των Πυθαγορείων όσο και από τις θεωρίες του Πλάτωνα, τα πάντα ανταποκρίνονται στον λόγο της 'χρυσής τομής', ενώ στην κάτοψη ενσωματώνει όλη τη θεωρία του Πλάτωνα για την ψυχή του κόσμου.

«Αυτό είναι μία συγκλονιστική ιστορία. Σημαίνει ότι μιλάμε για ένα εξαιρετικά μορφωμένο κύκλο ανθρώπων, δηλαδή μας βοηθάει να αναθεωρήσουμε τις ιδέες που είχαμε από τα βιβλία του σχολείου και κυρίως από τους λίβελους του Δημοσθένη για τον Φίλιππο και το περιβάλλον του, μας δείχνει τη στενή σχέση της Μακεδονίας με τους πλατωνικούς του βασιλείου και κυρίως μας δείχνει πώς αυτοί σκέφτηκαν και εφάρμοσαν την ιδέα της 'πεφωτισμένης δεσποτείας' στην αρχιτεκτονική. Αυτό λοιπόν το κτήριο το έχουμε στην Ελλάδα και ευτυχώς σώθηκε ένα μεγάλο κομμάτι των δαπέδων, σώθηκαν οι τοιχοβάτες σε πολλά σημεία, άρα μπορούμε με ακρίβεια και απόλυτη βεβαιότητα να το αναπαραστήσουμε σε ποσοστό 90 τοις εκατό» αναφέρει.

Φωτορεαλιστική απεικόνιση του Ανακτόρου στο τέλος των εργασιών

Αναστήλωση με το «βελόνι»

Περιγράφοντας την πορεία των έργων, η κ. Κοτταρίδη τονίζει ότι αποχωμάτωση για την αποκάλυψη του μνημείου δεν έγινε ποτέ. «Έγινε συστηματικότατη ανασκαφή με κάναβο, λες και σκάβαμε προϊστορικά. Είχαμε, λοιπόν, εκπληκτικά ευρήματα, γιατί πολλά κομμάτια ήταν πεσμένα ή αποτεθειμένα στα μπάζα. Αντίστοιχη δουλειά, με το 'βελόνι', έχει η Ακρόπολη, γιατί κι εκεί είχαν να κεντήσουν και να βρουν θραυσματάκια. Όλο αυτό το έργο είναι μια εποποιία» δηλώνει η κ. Κοτταρίδη, σημειώνοντας πως τον επόμενο χρόνο θα κυκλοφορήσει μία ειδική έκδοση που θα παρουσιάζει όλα αυτά τα αρχιτεκτονικά μέλη και τη θέση τους στο χώρο.

«Έχουμε καταγράψει πάνω από 4.000 αρχιτεκτονικά μέλη. Κομμάτια του περιστυλίου, επιστύλια, χαρακτηριστικά στοιχεία του Ανακτόρου. Μαζεύουμε τα θραύσματά του, τα οποία συναρμόζονται στο κομμάτι που θα αναπλαστεί στο μουσείο και μας οδηγούν σε καταπληκτικές νέες ανακαλύψεις, οι οποίες έχουν πραγματικά χέρια, πόδια και κεφάλι και δεν είναι πυροτεχνήματα και ευφυολογήματα ή ιστορίζοντα θεωρήματα με λήψη του ζητουμένου, γιατί ξεκινάμε από τις πέτρες και οι πέτρες είναι ειλικρινείς, δεν μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Έχεις δεδομένα αυστηρά και βαριά» συνεχίζει.

Σε αυτή τη φάση ολοκληρώνονται οι εργασίες στη δυτική πτέρυγα του Ανακτόρου, σε ύψος περίπου 1,5 μ., σε όλα τα δάπεδα και τους περιβάλλοντες τοιχοβάτες, στη νότια πτέρυγα όπου βρίσκονται τα υπέροχα ψηφιδωτά και στο νοτιοανατολικό κομμάτι της πρόσοψης. Θα χρειαστεί η επόμενη προγραμματική περίοδος του ΕΣΠΑ για να ολοκληρωθούν οι εργασίες σε όλο το συγκρότημα των 12,5 στρεμμάτων, δηλαδή τα έργα στη βόρεια πλευρά, η ανάταξη του κεντρικού περιστυλίου και του άνδηρου, αλλά και τα έργα στο δυτικό περιστύλιο, όπου ήταν τα λουτρά, τα μαγειρεία, οι αποθήκες κλπ.

Επισκέψεις στην αναστήλωση

Από τον Ιούνιο του 2016 οι επισκέπτες του χώρου θα μπορούν να παρακολουθούν από κοντά τα έργα αναστήλωσης στη νότια πλευρά του Ανακτόρου. «Αφού διαχειριστούμε τον εργοταξιακό χώρο έτσι ώστε να μην είναι επικίνδυνο ούτε για τους επισκέπτες ούτε και για το μνημείο, θα δημιουργήσουμε μία πρόσβαση από τα νότια και μία ειδική διαδρομή με εποπτικό υλικό, για να μπορούν να περιηγηθούν τη νότια πλευρά και να έχουν οπτική εμπειρία της αναστήλωσης» αναφέρει η κ. Κοτταρίδη, επισημαίνοντας πως εάν υπάρξει χρηματοδότηση τότε θα μπορούν να γίνονται ξεναγήσεις, αλλά και εκπαιδευτικά προγράμματα για ειδικές ομάδες επισκεπτών, φοιτητές ή μαθητές λυκείου.

Τα ψηφιδωτά

Μία άλλη πρόκληση που έπρεπε να διαχειριστούν η κ. Κοτταρίδη και η επιστημονική ομάδα που εργάζεται στο χώρο αφορά στα ψηφιδωτά που έχουν βρεθεί. «Έχουμε περίπου 1,5 στρέμμα ψηφιδωτά. Αρκετά από αυτά είχαν βρεθεί από τον Λεόν Εζέ, τον 19ο αιώνα και καταχώθηκαν αλλά είχαν πάθει μεγάλες ζημιές, άλλα είχαν βρεθεί το 1950 και είχαν μείνει έκθετα και είχαν φτάσει σε τρομακτικό σημείο καταστροφής και διάβρωσης» αναφέρει, σημειώνοντας πως η προσπάθεια ξεκίνησε πριν από περίπου οκτώ χρόνια και τώρα μέσω των αναλύσεων και με τη βοήθεια των επιστημόνων του Κέντρο Λίθου «προσπαθήσαμε να ξαναβρούμε αρχαίες τεχνικές, που δίνουν πολύ αξιόπιστα και γερά αποτελέσματα».

Από τις εργασίες στη δυτική πτέρυγα του Ανακτόρου

Από τις εργασίες στα δάπεδα του Ανακτόρου

Η δυτική πτέρυγα

Από τις εργασίες αποκατάστασης του δαπέδου στο Ανάκτορο

Από τις εργασίες στο Ανάκτορο

«Δεν θέλαμε να δημιουργήσουμε στέγαστρα-τέρατα, γιατί το μνημείο είναι 12,5 στρέμματα και αν το στεγάζαμε θα το καταστρέφαμε. Τα ψηφιδωτά, που είχαν κατασκευαστεί για να είναι εσωτερικών χώρων, γίνονται τώρα εξωτερικού χώρου. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να πετύχουμε την ομορφιά που είχαν και συγχρόνως αντοχή και αντιστρεπτότητα των παρεμβάσεων. Να πετύχουμε σωστά χρώματα, χωρίς να ξέρουμε όμως στην πραγματικότητα τη χειρωνακτική τεχνική και αυτό το πέτυχαν τα παιδιά, μετά από πολύ κόπο και πάρα πολλές ώρες δουλειά έξω, με αντίξοες συνθήκες» επισημαίνει.

Το Πολυκεντρικό Μουσείο

Περιγράφοντας το Πολυκεντρικό Μουσείο η κ. Κοτταρίδη εξηγεί πως στην πραγματικότητα «είναι ο τρόπος για να περιγράψουμε ως επισκέψιμο τον αρχαιολογικό χώρο των Αιγών και η λογική που πήγαμε σε αυτό είναι επειδή οι αρχαίες Αιγές είναι μία πόλη 'κατά κώμας', δηλαδή ένα μόρφωμα που συνίσταται από πολλούς οικισμούς διάσπαρτους στο χώρο και έχει στο κέντρο το άστυ, εξού και ο πληθυντικός».

«Αυτό» συνεχίζει «είναι η αρχαιότατη μορφή των ελληνικών πόλεων, πριν γίνουν οι συνοικισμοί. Γι’ αυτό επινοήσαμε, και λόγω της ιδιαιτερότητας του χώρου, τον όρο 'Πολυκεντρικό' που σημαίνει ένα Μουσείο με πολλές αίθουσες, πραγματικές ή 'συμβολικές', διάσπαρτες στο χώρο».

Η πρώτη αίθουσα που υπάρχει και λειτουργεί ως έκθεση είναι η γνωστή αίθουσα του κτηρίου προστασίας των Βασιλικών Τάφων της Συστάδας του Φιλίππου. Η δεύτερη, που θα είναι και ο κεντρικός πυρήνας του επισκέψιμου χώρου, είναι το Κεντρικό Κτήριο, το οποίο αναμένεται να παραδοθεί πριν το τέλος του έτους.

Οι χώροι του εκτείνονται σε 5,5 στρέμματα, ενώ στα δύο αίθρια θα φιλοξενούνται μόνιμες εκθέσεις: Στο ένα αίθριο είναι το αναταγμένο έκθεμα, που είναι το κεντρικό τμήμα του άνω ορόφου της πρόσοψης του Ανακτόρου των Αιγών, και στο άλλο αίθριο είναι τα γλυπτά των Αιγών, γλυπτά εξαιρετικά ενδιαφέροντα, καθώς πρόκειται για πρωτότυπα έργα του 4ου αιώνα. Μεταξύ αυτών, το άγαλμα της βασίλισσας Ευρυδίκης, επιγραφές που σχετίζονται με τη βασιλική οικογένεια, μία σπάνια ζωφόρος με ανάγλυφη αρματοδρομία, ακριβώς ίδια με τη ζωφόρο με την παράσταση της αρματοδρομίας που βρίσκεται στον τάφο του Αλέξανδρου Δ’, αλλά και επιτύμβια μνημεία.

Στον εκθεσιακό χώρο των 900 τ.μ., ακριβώς επειδή πρόκειται για έναν ενεργό αρχαιολογικό χώρο που δίνει συνεχώς ευρήματα και επειδή υπάρχει μεγάλο απόθεμα, θα φιλοξενούνται μεγάλες περιοδικές εκθέσεις. Η πρώτη έκθεση θα λέγεται «Αιγών Μνήμη» και, όπως τονίζει η κ. Κοτταρίδη, «θα είναι η χαρά της αρχαίας πόλης που για πρώτη φορά αποκαλύπτεται στο σύνολό της». Χάρη στην έκθεση, στην οποία παρουσιάζονται βασιλικά ευρήματα από τους τάφους των παλαιότερων βασιλιάδων, αλλά και πράγματα από την ίδια την πόλη, καταγράφηκε και αναδεικνύεται η ιστορία των ανθρώπων, των κτηρίων, των μνημείων και του χώρου στο σύνολό του.

Με την κατασκευή του Κεντρικού Κτηρίου, η Βεργίνα αποκτά ένα αμφιθέατρο 150 θέσεων, που θα καλύπτει τις ανάγκες επιστημονικών συνεδρίων, ενώ θα υπάρχουν ένα μεγάλο πωλητήριο, εστιατόριο, αλλά και αίθουσα για εκπαιδευτικά προγράμματα ή άλλες εξωστρεφείς δραστηριότητες, όπως μικρότερες επιμέρους εκθέσεις σε συνέργειες με άλλα μουσεία ή συλλέκτες.

Στο Κτήριο δημιουργείται επίσης ένας μεγάλος αποθηκευτικός χώρος, πλήρως εξοπλισμένος με τα πλέον σύγχρονα μέσα, όπου θα λειτουργούν δύο χώροι μελέτης, με δικό τους αυτόνομο αίθριο. Στον έναν χώρο θα βρίσκονται οι εργαζόμενοι, στον δεύτερο ξένοι ερευνητές, ενώ θα λειτουργεί κι ένα μεγάλο συγκρότημα εργαστηρίων συντήρησης.

Η Ανασκαφή ως Έκθεμα

Με δεδομένο το ενδιαφέρον που δείχνει ο κόσμος για τις ανασκαφές, στο master plan των Αιγών έχει ενταχθεί και το πρωτοποριακό πρόγραμμα της «Ανασκαφής ως Έκθεμα». Οι επισκέπτες του χώρου θα μπορούν να παρακολουθήσουν μία ανασκαφή, όχι να σκάψουν οι ίδιοι όπως σπεύδει να διευκρινίσει η κ. Κοτταρίδη, αλλά να γνωρίσουν τι σημαίνει ανασκαφή, τι κάνουν οι αρχαιολόγοι, γιατί το κάνουν, πώς το κάνουν, ενώ την εικόνα για την ανασκαφή θα συμπληρώνει το έντυπο υλικό που θα τους παρέχεται. Η «Ανασκαφή ως Έκθεμα» θα λειτουργεί στον αύλειο χώρο του Μουσείου, αλλά και στην Βασιλική Νεκρόπολη των Αιγών, έκτασης 500 στρεμμάτων.

Η Βασιλική Νεκρόπολη, όπου πέρυσι αποκαλύφθηκαν άλλοι 20 αρχαίοι τάφοι, είναι, όπως λέει η κ. Κοτταρίδη, η τρίτη «αίθουσα» του Μουσείου και ουσιαστικά ένα μεγάλο αρχαιολογικό πάρκο. Ο χώρος έχει περιφραχτεί, έχουν εντοπιστεί οι αρχαίες διαδρομές και έχουν φυτευθεί δένδρα και φυτά της ντόπιας χλωρίδας. Παράλληλα, διαμορφώνονται σημεία στάσης και επίσκεψης με στέγαστρα, ενώ την περιήγηση στο χώρο θα συμπληρώνει ψηφιακό υλικό.

Το Ψηφιακό Μουσείο

Με εντατικούς ρυθμούς, και με ορίζοντα ολοκλήρωσης στο τέλος του έτους, προχωρά και η δημιουργία του Ψηφιακού Μουσείου «Μέγας Αλέξανδρος: Από τις Αιγές στην Οικουμένη», που θα στεγάζεται στο Κεντρικό Κτήριο. «Στόχος μας είναι να γίνει ραχοκοκαλιά αναφοράς για την έρευνα στο επίπεδο της ελληνιστικής οικουμένης, στον κόσμο του Αλέξανδρου» υπογραμμίζει η κ. Κοτταρίδη, εξηγώντας πως πίσω από τα 304 ψηφιακά εκθέματα του Μουσείου υπάρχει βαριά επιστημονική τεκμηρίωση, η οποία θα είναι μεν ανοιχτή στο κοινό, αλλά απευθύνεται κυρίως σε εξειδικευμένες ομάδες επιστημόνων, οι οποίοι θα μπορούν να έχουν και ελεύθερες σελίδες να υποβάλλουν τα δικά τους αποτελέσματα και τη δική τους έρευνα.

«Τώρα που έχουμε το καινούργιο μουσείο, με τα μεγάλα εργαστήρια, με το μεγάλο αμφιθέατρο, με τους χώρους μελέτης και τα γραφεία, θέλουμε να γίνει ένας τρόπος επικοινωνίας και να έχουμε συνεχώς γεγονότα, όπως διεθνή επιστημονικά συνέδρια ανά δύο χρόνια, είτε workshop, είτε εκπαιδευτικές δράσεις ανοιχτές στο ευρύ κοινό, αλλά πάντα με άξονα την ελληνιστική οικουμένη. Ενδεχομένως θα χρειαστούμε βοήθεια από χορηγούς και ιδιώτες και σε λίγο θα ξεκινήσουμε καμπάνια και προς αυτή την κατεύθυνση» συμπληρώνει.

«Στην πραγματικότητα οι Αιγές, όπως έχει αποδειχθεί τόσο από τη ζωγραφική όσο και από τα ελεφαντοστέινα των βασιλικών τάφων, αλλά κυρίως τώρα με τη μελέτη του Ανακτόρου και του πολεοδομικού συστήματος που δημιουργεί ο Φίλιππος στην πόλη, είναι η κιβωτός στην οποία γεννήθηκαν οι ιδέες που διεσπάρησαν την ελληνική οικουμένη» συνεχίζει η κ. Κοτταρίδη και τονίζει:

«Θέλουμε να αναδείξουμε πώς από τη Μακεδονία ξεκινούν οι ιδέες που δεσπόζουν στη διαχείριση πολλών πραγμάτων: από το τι είναι βασιλεία μέχρι το πώς φτιάχνουμε τον δημόσιο χώρο ή μέχρι τι θα πει ελληνιστικό μπαρόκ. Γι’ αυτό νομίζω ότι είναι ο κατάλληλος τόπος οι Αιγές, όπου έχουμε τόσο εντυπωσιακά ευρήματα, τέτοιους θησαυρούς, που μπορούμε να γεφυρώσουμε τον καιρό από τον Όμηρο μέχρι τον Φίλιππο και μετά από τον Φίλιππο να ταξιδέψουμε με τον Αλέξανδρο στις άκρες του κόσμου. Μας δίνεται η δυνατότητα να βλέπουμε πηγές και συνέπειες και να καταλαβαίνουμε πράγματα που έχουν παρερμηνευθεί ή φαίνονται ώς τώρα ακατανόητα».

Τα βυζαντινά μνημεία

Εκτός από τα έργα στον αρχαιολογικό χώρο των Αιγών, η Εφορεία Ημαθίας έχει αναλάβει και υλοποιεί σειρά παρεμβάσεων σε κορυφαία βυζαντινά μνημεία. Αυτή την περίοδο ολοκληρώνονται οι εργασίες συντήρησης στο Αρχοντικό της Πούλκως, τελειώνει ένα λειτουργικό κομμάτι για το κοινό στο Κάστρο των Σερβίων, ενώ ολοκληρώθηκαν τα έργα στο Ιερό της Μητέρας των Θεών στη Λευκόπετρα, στο Θέατρο της Μίεζας, αλλά και στον Ναό του Αγίου Παταπίου, όπου συναντούμε τον πρώτο υπαίθριο αρχαιολογικό χώρο στη Βέροια. 

Το Θέατρο της Μίεζας

«Εκεί βρίσκεται ένα κομμάτι ρωμαϊκού νυμφαίου που έγινε βαπτιστήριο, δηλαδή ο πρώτος τόπος δημιουργίας χριστιανών επισήμως στην πόλη, που χρονολογείται στο τέλος του 4ου με αρχές 5ου αιώνα, ενώ δίπλα υπήρχε επισκοπικό μέγαρο» σημειώνει η κ. Κοτταρίδη, τονίζοντας πως ουσιαστικά είναι ο πυρήνας της χριστιανικής λατρείας ως επίσημης πια θρησκείας στη Βέροια. Στο πλαίσιο των εργασιών συντηρήθηκαν η εκκλησία και οι τοιχογραφίες, δημιουργήθηκε ο αρχαιολογικός χώρος, ενώ στον νάρθηκα του ναού η Εφορεία προωθεί την διεξαγωγή ενός εκπαιδευτικού προγράμματος από τον επόμενο μήνα, εν είδει κρυφού σχολειού, για παιδιά δημοτικού και νηπιαγωγείου, για να γνωρίζουν τη χριστιανική Βέροια.

Η «Καπέλα Σιξτίνα» βυζαντινής ζωγραφικής

Μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου θα ολοκληρωθούν οι εργασίες στα «σπιτάκια», τις δύο οθωμανικές κατοικίες που ήταν επάνω στο βυζαντινό τείχος, αλλά τα έργα στην Παλαιά Μητρόπολη. «Πρόκειται για ένα τρομακτικής δυσκολίας έργο, με πάρα πολλά στοιχεία, διότι το ίδιο το μνημείο έχει πάρα πολλές φάσεις, ενώ υπέστη πάρα πολλές ζημιές από σεισμό στα τέλη του 17ου-αρχές του 18ου αιώνα» σημειώνει η κ. Κοτταρίδη.

Από το εσωτερικό του Αγίου Παταπίου

Εντυπωσιακό ψηφιδωτό στον υπαίθριο αρχαιολογικό χώρο του Αγίου Παταπίου

Ο Άγιος Πατάπιος

Από τον εξωτερικό χώρου του Αγίου Παταπίου

«Προσπαθούμε να κρατήσουμε όσο πιο πολύ μπορούμε από όλες τις περιόδους, διατηρώντας ως κεντρικό το βυζαντινό στοιχείο, έχουμε ανατάξει το νότιο κλίτος που είχε πέσει, έχουμε αποκαταστήσει και καθαρίσει όλο το εσωτερικό με τις απίστευτες τοιχογραφίες. Αυτό θα είναι μια 'Καπέλα Σιξτίνα' βυζαντινής ζωγραφικής, διότι δεν πρόκειται για ένα επαρχιακό μνημείο, είναι ένα από τα κεντρικά μνημεία των Βαλκανίων για τα βυζαντινά χρόνια. Όλο μαζί θα είναι ένα μουσείο βυζαντινής ζωγραφικής» επισημαίνει.

«Είναι μία κιβωτός της ιστορίας της Βέροιας. Το μνημείο είναι πολύ μεγάλο, πολύ εντυπωσιακό και σίγουρα θα γίνει το νέο μεγάλο προσκύνημα, για θρησκευτικό και μη τουρισμό. Πιστεύω πως θα αλλάξει το κέντρο βάρους της πόλης και θα ξανανεβάσει Βεροιώτες και επισκέπτες προς τα επάνω όπου βρίσκεται και η βυζαντινή ακρόπολη» προσθέτει.

«Βυζαντινή Πομπηία»

Κλείνοντας τη συνέντευξη ρωτήσαμε την κ. Κοτταρίδη και για την απόφαση του ΚΑΣ να διατηρηθούν τα αρχαία στον σταθμό Βενιζέλου του Μετρό Θεσσαλονίκης. Η απάντησή της είναι αφοπλιστική: «Αυτό είναι η καρδιά της Θεσσαλονίκης, είναι η καρδιά της πόλης, αυτό δεν μπορεί να διαλυθεί, δεν μπορείς να μεταφέρεις την καρδιά της πόλης» τονίζει, υπογραμμίζοντας πως η δημιουργία ενός υπόγειου μουσείου θα συμβάλλει ουσιαστικά στην ανάδειξη της περιοχής. 

«Το μετρό περνάει έτσι κι αλλιώς. Το ότι ο σταθμός εμποδίζει να γίνει το μετρό είναι μεγάλες αστειότητες και όλα εκ του πονηρού και όσοι τα λένε καλό σκοπό δεν έχουν, ούτε για την πόλη, ούτε για τους κατοίκους. Εμείς στο ΚΑΣ είμαστε εκεί για να αποφασίζουμε για τη σωτηρία των αρχαίων, βεβαίως όχι αντικοινωνικά» συνεχίζει, επισημαίνοντας χαρακτηριστικά πως πρόκειται για ένα μοναδικό μνημείο.

«Βυζαντινή Πομπηία δεν έχουμε από τις γνωστές μεγάλες πόλεις. Είμαι υπερήφανη που συμμετείχα στο ΚΑΣ που πήρε αυτή την απόφαση» καταλήγει.

Πηγή: Άννα Ανδίρα, in.gr

Βρέθηκε ευγενής του 17ου αιώνα με την καρδιά του συζύγου της

Άρτια διατηρημένη βρέθηκε σορός γυναίκας ευγενούς του 17ου αιώνα στη βορειο-δυτική πόλη Ρεν της Γαλλίας. Κοντά της βρέθηκε η καρδιά του συζύγου της.

Γάλλοι επιστήμονες εξετάζουν τη σορό που πιστεύουν ότι ανήκε στην Λουίζ ντε Κουένγκο, η οποία πέθανε το 1656.

Η σορός της γυναίκας βρέθηκε 359 χρόνια μετά την ταφή της σε σαρκοφάγο που βρισκόταν σε εργοτάξιο της πόλης.

Σε πολύ καλή κατάσταση διατηρούνται τα παπούτσια και το καπέλο της γυναίκας, ενώ με «χειρουργική μαεστρία» -όπως δηλώνουν γάλλοι επιστήμονες- αφαιρέθηκε και η καρδιά της γυναίκας.

Η καρδιά του συζύγου της, Τουσέν ντε Περεΐν βρέθηκε σε καρδιόσχημο δοχείο.

Η γαλλίδα αρχαιολόγος Ροζέν Κολετέρ έκανε λόγο για μία «πολύ όμορφη ανακάλυψη». Το γεγονός ότι η σαρκοφάγος ήταν πλήρως σφραγισμένη βοήθησε να διατηρηθεί καλά η σορός.

Τα ρούχα θα εκτεθούν, ενώ η σορός θα ταφεί ξανά στη Ρεν.

Newsroom ΔΟΛ

Περίτεχνο ψηφιδωτό αποκαλύφθηκε στον τάφο της Αμφίπολης

Στο φως ήλθε το μεγαλύτερο τμήμα του ψηφιδωτού δαπέδου το οποίο καλύπτει όλη την επιφάνεια του δεύτερου χώρου του αρχαίου τάφου στην Αμφίπολη. 

Το ψηφιδωτό αποκαλύφθηκε κατά την αφαίρεση μέρους της επίχωσης, που είναι σε εξέλιξη. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού, καλύπτει όλη την επιφάνεια του χώρου δηλαδή 4,5μ. πλάτος επί 3 μ. μήκος. Είναι κατασκευασμένο από μικρά βότσαλα, λευκού, μαύρου, γκριζωπού, μπλε, κόκκινου και κίτρινου χρώματος.

Στα νότια του ψηφιδωτού δαπέδου και ανάμεσα στα βάθρα των Καρυάτιδων αποκαλύφθηκε πώρινο κατώφλι, καλυμμένο με λευκό κονίαμα. Στα βόρεια του δαπέδου αποκαλύφθηκε το μαρμάρινο κατώφλι της θύρας, που οδηγεί στον τρίτο χώρο, διακοσμημένο με ιωνικό κυμάτιο, στο κάτω μέρος του.

Επίσης, εντοπίστηκαν, ακριβώς κάτω από το θύρωμα, προς το εσωτερικό του τρίτου χώρου, δύο ακόμη τμήματα από τα μαρμάρινα θυρόφυλλα.

Απαράμιλλης τέχνης ψηφιδωτό

Την κεντρική παράσταση του ψηφιδωτού περιβάλλει διακοσμητικό πλαίσιο, πλάτους 0,60μ.,το οποίο συντίθεται από διπλό μαίανδρο, τετράγωνα και τρέχουσα σπείρα, ενώ το φόντο της παράστασης είναι σε αποχρώσεις γκρί-μπλέ.

Η κεντρική παράσταση απεικονίζει άρμα σε κίνηση, που σύρεται από δύο λευκά άλογα, το οποίο οδηγεί γενειοφόρος άνδρας, με στεφάνι δάφνης στο κεφάλι. Μπροστά από το άρμα απεικονίζεται ο θεός Ερμής ως ψυχοπομπός, ο οποίος φορά πέτασο, μανδύα, φτερωτά σανδάλια και κρατά κηρύκειο. Η σύνθεση έχει κατεύθυνση από ανατολικά προς τα δυτικά.

Η παράσταση διακρίνεται για την εξαίρετη τέχνη στην απόδοση των λεπτομερειών των χαρακτηριστικών, τόσο των μορφών, όσο και των αλόγων, όπως και για την αρμονία των χρωμάτων. Η σύνθεση είναι σύγχρονη του ταφικού συγκροτήματος και χρονολογείται στο τελευταίο τέταρτο του 4ου αιώνα π.Χ.

Το ψηφιδωτό έχει υποστεί φθορά στο κέντρο, σε σχήμα κύκλου, διαμέτρου 0,80μ. Ωστόσο, πολλά μέρη από το φθαρμένο τμήμα έχουν βρεθεί στην αμμώδη επίχωση. Τις επόμενες μέρες θα γίνει προσπάθεια συγκόλλησης και αποκατάστασής του, προκειμένου να συντεθεί, στο μέτρο του δυνατού, η συνολική εικόνα της παράστασης.

Το ψηφιδωτό δάπεδο, ανατολικά και δυτικά, δεν έχει αποκαλυφθεί στο σύνολό του, καθώς η ανασκαφή είναι ακόμη σε εξέλιξη στα τμήματα αυτά.

Τα 4 σενάρια για τον «ένοικο» του τάφου της Αμφίπολης

Μπορεί η ανασκαφή από την περασμένη Παρασκευή και μετά να προχωρά με πιο αργούς ρυθμούς λόγω των προβλημάτων που διαπιστώθηκαν στον τρίτο θάλαμο του τύμβου Καστά, ωστόσο, η σεναριολογία για το ποιος ή ποιοι είναι οι ένοικοί του δεν σταματά.

Η... ονοματολογία για τους πιθανούς ενοίκους από την πρώτη στιγμή που τα φώτα στράφηκαν στην Αμφίπολη δίνει και παίρνει. Στο χορό των σεναρίων και οι αρχαιολόγοι, οι οποίοι βασιζόμενοι στα ιστορικά δεδομένα της τότε εποχής προβάλλουν τις δικές τους εικασίες για τους πιθανούς ενοίκους του τάφου στηριζόμενοι ο καθένας στα δικά του επιχειρήματα.

Αλλα από τα σενάρια αυτά είναι  πολύ... φιλόδοξα (υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν ότι μπορεί να βρίσκεται εκεί ο Μέγας Αλέξανδρος, σενάριο που εξασθενεί όσο περνά ο καιρός, με μόνο τον ιστορικό Σαράντο Καργάκο να επιμένει σε αυτό) και άλλα εντελώς... απαισιόδοξα, καθώς διακινείται και το σενάριο ο τύμβος να είναι ένα κενοτάφιο, ή ένα μνημείο που χτίστηκε προς τιμήν κάποιου νεκρού και συγκεκριμένα του Μέγα Αλέξανδρου, χωρίς, όμως να ετάφη εκεί.

Πάντως, καθώς περνά ο καιρός η λίστα των πιθανών ενοίκων του τύμβου μικραίνει, με τους αρχαιολόγους, Ελληνες και ξένους, να φωτογραφίζουν πέντε ιστορικά πρόσωπα. 

Συγκεκριμένα,  φαβορί θεωρούνται ο επικεφαλής του στόλου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Νέαρχος, η αδερφή του Μακεδόνα βασιλιά Κλεοπάτρα, η μητέρα του Ολυμπιάδα και η σύζυγός του Ρωξάνη η οποία όμως, σύμφωνα με το σενάριο που διακινείται είναι πιθανό να έχει ταφεί εκεί μαζί με τον γιο της Αλέξανδρο τον Δ'.
 

• Η οικογένεια του Νεάρχου εγκαταστάθηκε στην Αμφίπολη όταν εκείνος ήταν ακόμη παιδί. Επομένως, σύμφωνα με τον κ. Καργάκο,  θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια από τις μεγάλες προσωπικότητες της πόλης, προς τιμήν του οποίου θα μπορούσε να είχε χτιστεί ένας τόσο μεγαλοπρεπής τύμβος. Επιπλέον ο Νέαρχος δεν ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας και γι' αυτό δεν θα μπορούσε να ταφεί στις Αιγές / Βεργίνα.

• Οσον αφορά την αδελφή του Μ. Αλέξανδρου, Κλεοπάτρα, η οποία δολοφονήθηκε το 309 π.Χ. - πιθανόν στην Αμφίπολη, θα μπορούσε να έχει ταφεί στον συγκεκριμένο τύμβο αλλά λόγω του ότι ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας παραμένει σε ισχύ το σενάριο να έχει ταφεί και στις Αιγές / Βεργίνα.

• Το σενάριο στον μεγαλοπρεπή τύμβο να βρίσκεται η μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου διακινείται ιδιαίτερα τελευταία, με τον διεθνούς φήμης αιγυπτιολόγο Αντριου Τσανγκ να το προβάλλει ως το πιο πιθανό σενάριο.

• Τέλος, όσον αφορά την σύζυγο του Αλέξανδρου, Ρωξάνη δεν είχε βασιλικό μακεδονικό αίμα, δεν είναι απαραίτητο ότι θα θαβόταν στις Αιγές/ Βεργίνα και επομένως ίσως να έχει θαφτεί κοντά στην Αμφίπολη. Όσο για τον γιο της, ίσως να θάφτηκε με τη μητέρα του, ίσως στις Αιγές/ Βεργίνα.

Η Αρχαία Λάππα

Σπουδαία και ισχυρή κρητική πόλη που κατά τις μυκηναϊκές παραδόσεις ιδρύθηκε από τον Αγαμέμνονα. Ο επισκέπτης την συναντά νοτιοδυτικά της πόλης του Ρεθύμνου και σε απόσταση 27 χλμ.από αυτήν. 
Σχεδόν πάνω στην αρχαία πόλη είναι σήμερα χτισμένη αμφιθεατρικά, η πλούσια σε βλάστηση και πηγές, Αργυρούπολη στην οποία παρατηρεί κανείς αρχαίο και ενετικό αρχιτεκτονικό υλικό να αποτελεί τμήμα πολλών σπιτιών σε όλη την έκταση της. 
Σήμερα, στο άνω και κάτω χωριό, διασώζονται αρκετά από τα υπέροχα βενετσιάνικα αρχοντικά που αποτελούν ακόμα τόπο κατοικίας. 
Οι αρχαιολογικές έρευνες έφεραν στο φως πολλά και εντυπωσιακά ευρήματα, με παλαιότερα αυτά της Ύστερης Γεωμετρικής Περιόδου.

Η αρχαία Λάππα εκτείνονταν σε μεγάλο μέρος του Νομού Ρεθύμνου, από το Κρητικό ως το Λυβικό πέλαγος καθως και σε τμήματα του σημερινού Νομού Ρεθύμνου. Κατά τον 2ο αιώνα π.Χ. συμμάχησε με την Λύττο και με άλλες πόλεις εναντίον της Κνωσού. 
Σε αυτήν κατέφυγαν για φιλοξενία πολλοί Λύττιοι μετά τον ολοκληρωτικό αφανισμό της Λύττου από τους Κνωσίους. Αργότερα η Λάππα σύναψε συμμαχία και την Τέω της Ιωνίας (193 π.Χ.) καθώς και με την Πέργαμο (183 π.Χ.).

Κατά τον Ρωμαικό εμφύλιο τάχθηκε με τον Οκτάβιο εναντίον του Αντώνιου. Η νίκη του

Οκτάβιου της έδωσε τη δυνατότητα ειδικών προνομίων και αυτοδυναμίας. Αυτή είναι και η καλύτερη και σε ευρύτερη έκταση βεβαιωμένη περίοδος. 
Ετσι κατά την Υστερη Ρωμαική περίοδο (2ος έως 4ος αιώνας), η ευημερία της κρητικής πόλης γίνεται φανερή μέσα απο τα τα πλούσια και εντυπωσιακά αρχιτεκτονικά οικοδομήματα, που εκτείνονται σε ολόκληρη την επιφάνεια του λόφου μεταξύ των ποταμών Μουσέλα και Πετρέ, καθώς από την ύπαρξη θερμών και την κοπή νομισμάτων.

Τα πρώτα 24 νομίσματα που έκοψε εμφανίζουν αναπαραστάσεις του Απόλλωνα, του Ποσειδώνα, της Άρτεμής και της Αθηνάς ενώ τα νομίσματα της ρωμαιοκρατίας, 12 σε αριθμό, έφεραν αναπαραστάσεις Ρωμαίων αυτοκρατόρων. Παράλληλα η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φώς θραύσματα γλυπτών, αγάλματα, οστείνα αντικείμενα, ψηφιδωτά, κεραμικά αντικείμενα, επιγραφέ.ς κ.α.

Από τις παλαιότερες της Κρήτης θεωρείται η επισκοπή της Λάππας, γιατί ιδρύθηκε από τον Απόστολο Τίτο. Η πόλη καταστράφηκε από τους Σαρακηνούς, όταν κατέκτησαν την Κρήτη. Κατά τις επαναστάσεις του 13ου και 14ου αιώνα το χωριό χρησιμοποιήθηκε σαν ορμητήριο και καταφύγιο. 
Πιο συγκεκριμένα, κατά τη Β΄ Βυζαντινή περίοδο αποτελούσε φέουδο της οικογένειας Χορτάτση. Στην συνέχεια όμως, κατά την επανάσταση των Χορτάτσηδων ενάντια στους Ενετούς, πέρασε στα χέρια του Αλέξιου Καλλέργη πού είχε συνάψει συμμαχία με αυτούς.

Αργότερα, κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας το χωριό ονομάζονταν Γαϊδουρόπολη ή Σαμαρόπολη, ενώ την σημερινή της ονομασία η Αργυρούπολη απέκτησε το 1822 από την επαναστατική επιτροπή.
 Η γεωγραφική θέση της πόλης την κατέστησε σημαντική έδρα για τις επαναστάσεις του 19ου αιώνα. Εκεί πραγματοποιήθηκε η Γενική Συνέλευση των Κρητικών το 1867 και το 1878, χρονιά κατά την οποία αποφασίστηκε η ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα.

Στα βοριοδυτικά του σημερινού χωριού Αργυρούπολη είναι πλουσιότερη η βλάστηση, η οποία συνοδεύεται απο μικρούς αλλα γραφικούς καταρράκτες. Οι πηγές αυτές παλαιότερα κινούσαν νερόμυλους για την άλεση των σιτηρών, γεγονός που δικαιολογεί και την ύπαρξη νερόμυλων στην περιοχή.

Η χλωρίδα της περιοχής είναι πραγματικά μοναδική και αξίζει να την ανακαλύψει κανέις, μέσα απο ένα περίπατο σε πλακόστρωτο μονοπάτι. Εκεί μπορεί να επισκεφθεί κανείς και το μεγάλο σπήλαιο από όπου πηγάζει ο Μουσέλας ποταμός, στο εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννου ή αλλιώς Αγία Δύναμις.

Μάλιστα, το νερό που ρέει μέσα στο εκκλησάκι λέγεται πως είναι θαυματουργό. Παράλληλα η περιοχή φημίζεται, γιατι ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να γευτεί εκεί παραδοσιακή κρητική κουζίνα, στις εξαιρετικές ταβέρνες του χωριού. 

Πολλοί τουρίστες αλλά και ντόπιοι που επισκέπτονται την Αργυρούπολη για το μοναδικό περιβάλλον και τις ταβέρνες της, συνδυάζουν την περιήγηση τους με ένα απολαυστικό μπάνιο στην παραλία της Επισκοπής που βρίσκεται μόλις λίγα λεπτά από τη χωριό.

Κοντά στο χωριό συναντά κανείς και τον ναό των Πέντε Παρθένων με ενσωματωμένο στο εσωτερικό του θαλαμοειδή Ρωμαικό τάφο. Η εκκλησία αφιερώθηκε στις Πέντε Άγιες Παρθένες, Θέκλα, Μαριάννα, Αιθανά ή Αθηνά, Μάρθα και Μαρία που πιστεύεται ότι πέθαναν εκεί.

Δύο εξαιρετικής τέχνης καρυάτιδες έφερε στο φως η έρευνα στην Αμφίπολη

Την Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου, απομακρύνθηκαν τα χώματα, πίσω από τον δεύτερο διαφραγματικό τοίχο, προκειμένου να εξισορροπηθούν οι γεωστατικές ωθήσεις των γαιών μεταξύ των δύο χώρων. 

Με την αφαίρεση των χωμάτων αποκαλύφθηκε, σε απόσταση 2 περίπου μέτρων από τη θόλο και 4,5 μέτρων, περίπου, από το δάπεδο, μαρμάρινη ορθογώνια πλάκα, μήκους 4.2μ, πλάτους 1μ. και πάχους 0.21μ, σε άριστη κατάσταση.

Εδράζεται οριακά σε πώρινο λίθο του τρίτου διαφραγματικού τοίχου και στο ανώτερο τμήμα ορθομαρμάρωσης, το οποίο φέρει κυμάτιο.

Στο κάτω μέρος της πλάκας υπάρχει γραπτός διάκοσμος σε γαλάζιο, κόκκινο και κίτρινο χρώμα, όπου παριστάνονται φατνώματα με ρόδακα στο κέντρο. Πρόκειται για τμήμα της οροφής του συγκεκριμένου χώρου.

Στον ίδιο χώρο, που δημιουργείται μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου διαφραγματικού τοίχου, διαπιστώθηκε σημαντική απομείωση διατομής των θολιτών, σε τμήματα τόσο του δυτικού, όσο του ανατολικού τμήματος της θόλου. Αντιστηρίχθηκε η στέψη της θόλου, με την τοποθέτηση ξύλινων δοκών σε επαφή με αφρώδες υπόστρωμα και κατακόρυφη υποστύλωση.

Έγιναν εργασίες αντιστήριξης και του δεύτερου διαφραγματικού τοίχου, το οποίο φέρει επιστύλιο και γείσο, με ξύλινο πλαίσιο και εγκάρσια στηρίγματα από μεταλλικές σωληνωτές δοκούς. Επιπλέον, αποκαλύφθηκαν οι συνθήκες έδρασης του επιστυλίου. Διαπιστώθηκε ότι η κατακόρυφη ρωγμή του επιστυλίου εκτείνεται σε όλο το ύψος του και είναι διαμπερής. 
Στον χώρο μπροστά από το επιστύλιο τοποθετήθηκε τριγωνικό μεταλλικό πλαίσιο, παράλληλα με την νότια πλευρά του. Το επιστύλιο αντιστηρίχθηκε με τέσσερα πλάγια στηρίγματα, τα οποία εδράζονται στο μεταλλικό πλαίσιο.
Το Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου, η αφαίρεση του χώματος μπροστά από το επιστύλιο, επέτρεψε την σοβαρή ενίσχυση της υποστύλωσης του θραυσμένου τμήματος του, με κατακόρυφες σωληνωτές δοκούς, σε ξύλινη επαφή.

Με την αφαίρεση των αμμωδών χωμάτων, στο χώρο μπροστά από τον δεύτερο διαφραγματικό τοίχο, αποκαλύφθηκαν κάτω από το μαρμάρινο επιστύλιο, ανάμεσα στις, επίσης, μαρμάρινες παραστάδες, δύο εξαιρετικής τέχνης καρυάτιδες, από θασίτικο μάρμαρο συμφυείς με πεσσό, διατομής 0,20Χ0,60 μ.

Το πρόσωπο της δυτικής καρυάτιδας σώζεται σχεδόν ακέραιο, ενώ από την ανατολική λείπει.

Οι καρυάτιδες έχουν πλούσιους βοστρύχους, που καλύπτουν τους ώμους τους, φέρουν ενώτια, και φορούν χειριδωτό χιτώνα. 

Το δεξί χέρι της μιας και το αριστερό της άλλης ήταν προτεταμμένα, ώστε με την κίνηση τους να αποτρέπουν συμβολικά εκείνους οι οποίοι θα επιχειρούσαν την είσοδο στον τάφο και ήταν ένθετα. Ακολουθείται, δηλαδή, η ίδια τεχνική, όπως στις κεφαλές και στα φτερά των Σφιγγών. 

Οι μορφές, επί των οποίων σώζονται ίχνη κόκκινου και μπλε χρώματος, παραπέμπουν στον τύπο της Κόρης. 

Ανάμεσα στα αμμώδη χώματα βρέθηκαν θραύσματα των γλυπτών, όπως τμήμα παλάμης και μικρότερα θραύσματα από τα δάκτυλα τους. Η διάταξη της δεύτερης εισόδου με τις καρυάτιδες αποτελεί σημαντικό εύρημα, το οποίο συνηγορεί στην άποψη ότι πρόκειται για εξέχον μνημείο, ιδιαίτερης σπουδαιότητας.

Μπροστά από τις καρυάτιδες, και από το ύψος της μέσης τους και κάτω, αποκαλύπτεται τοίχος σφράγισης από πωρόλιθους σε όλο το πλάτος των 4,5μ. 

Πρόκειται για δεύτερο τοίχο σφράγισης που ακολουθεί την ίδια τεχνική, όπως και στην πρόσοψη του ταφικού μνημείου. Είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό της προσπάθειας των κατασκευαστών για την αποτροπή εισόδου στο μνημείο.

Έτσι ήταν η αρχαία Αθήνα…(Βίντεο) !!!

Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί μία συναρπαστική απεικόνιση της χρυσής Αθήνας και του Ιερού Βράχου της Ακρόπολης.

Για το εν λόγω… τεχνολογικό θαύμα εργάστηκαν για πέντε εβδομάδες 14 καλλιτέχνες, γραφίστες και ειδικοί στα σχεδιαστικά προγράμματα, ώστε να πετύχουν αυτό το αποτέλεσμα.

10 αρχαιολογικά μνημεία που καλύπτονται από πέπλο μυστηρίου…

Ο κόσμος είναι γεμάτος με αρχαία μνημεία που χτίστηκαν για να τιμήσουν βασιλείς, θεότητες και θρησκευτικές προσωπικότητες. Για τα περισσότερα από αυτά χάρη στην σκληρή δουλειά αρχαιολόγων, ιστορικών και ερευνητών γνωρίζουμε αρκετά.
Υπάρχουν όμως και κάποια μνημεία που ακόμη και σήμερα διχάζουν την επιστημονική κοινότητα για τους λόγους για τους οποίους δημιουργήθηκαν.
Δείτε παρακάτω 10 απ΄τα πιο διάσημα ιστορικά μνημεία εξακολουθούν να βασανίζουν τους ανθρώπους που τα μελετούν μέχρι σήμερα:


1. Sacsayhuaman

Όχι πολύ μακριά από την περίφημη πόλη των Ίνκας Μάτσου Πίτσου, βρίσκεται το Sacsayhuaman, ένα παράξενο ανάχωμα από τεράστιους πέτρινους βράχους. Τα εντυπωσιακά τείχη, κοντά στην παλιά πρωτεύουσα Cuzco, είναι τόσο καλά οικοδομημένα που ούτε η λάμα ενός μικρού μαχαιριού δεν χωρά να περάσει μέσα στις ενώσεις. Ο αμφιθεατρικός σχεδιασμός του σε μια στρατηγικής σημασίας περιοχή σε συνδυασμό με την αρχιτεκτονική τελειότητα της κατασκευής δεν επέτρεψε ποτέ στους Ισπανούς κονκισταδόρ να λεηλατήσουν τη πόλη-οχυρό των Ινκας.
Πολλοί ερευνητές είναι εντυπωσιασμένοι με την τελειότητα των μνημείων και την τεχνογνωσία που κατείχαν οι Ινκας, οι οποίοι, δίχως να γνωρίζουν τη χρήση του τροχού και του σιδήρου, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια αυτοκρατορία που εκτεινόταν για 3.680 χλμ. πάνω στα υψίπεδα των Άνδεων.
Το μνημείο είναι σε εκπληκτικά καλή κατάσταση για την ηλικία του, ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι βρίσκεται πάνω σε μια περιοχή που συχνά πλήττεται από σεισμούς. Γύρω από το μνημείο έχουν ανακαλυφθεί πολλές υπόγειες κατακόμβες που ονομάζονται chincanas, που χρησιμοποιούνταν σαν συνδετικές διόδους σε άλλα κτίρια των Ίνκας στην περιοχή.

Το μυστήριο ... Οι περισσότεροι επιστήμονες συμφωνούν ότι το Sacsayhuaman κατασκευάστηκε ως ένα οχυρωματικό έργο, άποψη που όμως έχει αμφισβητηθεί έντονα από κάποιους. Το περίεργο σχήμα και οι γωνίες του τείχους έχουν οδηγήσει αρκετούς να εικάζουν ότι μπορεί να είχε μια πιο συμβολική λειτουργία. Για παράδειγμα το τείχος δίπλα στο Cuzco από ψηλά, σχηματίζουν το σχήμα του κεφαλιού ενός πούμα. Ακόμα πιο μυστηριώδες όμως από τη χρήση του μνημείου, είναι οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του.
Όπως και τα περισσότεροι έργα των Ίνκας χτίστηκε με μεγάλες πέτρες που ταιριάζουν μεταξύ τους με εκπληκτική ακρίβεια. Πώς οι Ίνκας κατάφεραν να το κατασκευάσουν ή ακόμη περισσότερο πως μετέφεραν τους τεράστιους βράχους στην περιοχή παραμένει εως σήμερα ένα μεγάλο μυστήριο. Ίσως τελικά να είχαν δίκιο οι Ίνκας όταν έλεγαν στους Ισπανούς κατακτητές ότι δεν ήταν αυτοί που έκτισαν το Sacsayhuamαn, αλλά «οι γίγαντες».
2. Το μυστηριώδες «Νησί του Πάσχα»


Το Νησί του Πάσχα βρίσκεται στο Νότιο Ειρηνικό, μεταξύ της Χιλής και της Ταϊτής και η ύπαρξή του είναι το αποτέλεσμα μίας σειράς ηφαιστειακών εκρήξεων, ενώ ήταν κατοικήσιμο μόνο από πουλιά και λιβελούλες της θάλασσας για εκατομμύρια χρόνια. Οι απότομες πλαγιές του νησιού, κατοικήθηκαν αρχικά από μια ομάδα πολυνησιακών ναυτικών..
Οι πρώτοι άποικοι βρήκαν ένα πλούσιο σε βλάστηση νησί, γεμάτο με γιγαντιαίους φοίνικες, που χρησιμοποίησαν για να φτιάξουν τις βάρκες και τα σπίτια τους. Διάφορες κοινότητες διαμορφώθηκαν καθώς ο πληθυσμός αυξανόταν και διάφορα πληθυσμιακά κέντρα δημιουργήθηκαν σε διάφορες περιοχές του νησιού. Ένα πράγμα τους έδενε όλους μαζί, η κατασκευή αγαλμάτων και η λατρεία που διαμόρφωσαν γύρω από αυτά.

Είναι ασαφές γιατί οι κάτοικοι του νησιού του Πάσχα κατασκεύαζαν αγάλματα σε τέτοιο μεγάλο βαθμό. Το πως κατασκευάζονταν, είναι σχεδόν γνωστό. Κάθε άγαλμα φτιαχνόταν στο λατομείο. Η μαλακή ηφαιστειακή τέφρα ήταν το απόλυτο υλικό για τη χάραξη και κατασκευή των αγαλμάτων. Χρησιμοποιούσαν μία σκληρότερη ηφαιστειακή πέτρα, για να σκαλίσουν το άγαλμα στον βράχο.
Τελικά όταν ένα άγαλμα τελείωνε, αποκόπτονταν από τον βράχο και το μετακινούσαν προσεκτικά χρησιμοποιώντας τους γιγαντιαίους κορμούς των φοινίκων για να τα κυλούν στο έδαφος. Αυτή είναι και μία βασική άποψη για την παντελή έλλειψη δένδρων στο νησί. Ένα στοιχείο της μεγάλης δυσκολίας της μετακίνησης των αγαλμάτων, είναι τα κατά μήκος των αρχαίων μονοπατιών σπασμένα και εγκαταλελειμμένα αγάλματα.
Πρόσφατες προσομοιώσεις υπολογιστών έχουν εμφανίσει ότι ένα μέσο άγαλμα θα μπορούσε να μετακινηθεί από το λατομείο σε απόσταση 10 χιλιομέτρων, σε λιγότερο από 5 ημέρες, χρησιμοποιώντας περίπου 70 άτομα. Οι θεωρία αυτή, τέθηκε πρόσφατα σε εφαρμογή δοκιμής σε ένα επιτυχές πείραμα για να μετακινήσουν ένα αντίγραφο αγάλματος. Μόλις γινότανε η μετακίνηση, το άγαλμα τοποθετούνταν επάνω σε μεγάλες πλατφόρμες, με μία απίστευτη ακρίβεια στις συναρμολογήσεις των πετρών.

Το Μυστήριο.... Είναι ένα από τα ποιο μεγάλα μυστήρια το γιατί έφτιαχναν αυτού του είδους αγάλματα. Ακόμα και ο τρόπος που είναι στραμμένα, (όλα σε μία κατεύθυνση κοιτούν) αποτελεί ένα μυστήριο.
Όταν τα βλέπεις μεμονωμένα ή και σε σειρές, σου δίνουν την εντύπωση πως κάτι περιμένουν από τον ουρανό ή την θάλασσα.
3. Στόουνχεντζ


Το Στόουνχεντζ θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα και εντυπωσιακότερα μεγαλιθικά μνημεία στον κόσμο. Οι λόγοι για τους οποίους κατασκευάστηκε είναι άγνωστοι, αν και οι υποθέσεις που υπάρχουν είναι πολλές. Βρίσκεται τοποθετημένο στην πεδιάδα Salisbury τρία χιλιόμετρα από την πόλη Wiltshire στην νοτιοδυτική Αγγλία.

Η κατασκευή του χωρίστηκε σε τρία μέρη και χρειάστηκαν συνολικά 25 γενιές για να ολοκληρωθεί. Η πρώτη φάση της κατασκευής του έγινε την περίοδο 2950-2900 π.Χ. όπου δημιουργήθηκε ο κύκλος της κατασκευής, διαμέτρου 100 μέτρων και τοποθετήθηκαν ξύλα σε 56 τρύπες που δημιουργήθηκαν γύρω από την περιφέρεια του κύκλου. Η δεύτερη φάση κάλυψε την περίοδο 2900-2400 π.Χ. όπου τοποθετήθηκαν οι πρώτες πέτρες και δημιουργήθηκε και το κέντρο του μνημείου με την τοποθέτηση ξύλων. Τέλος στην Τρίτη φάση που διήρκεσε μεταξύ 2550-1600 τοποθετήθηκαν και οι υπόλοιπες πέτρες και πήρε την σημερινή του μορφή.
Υπάρχουν συνολικά 60 πέτρες όπου η μεγαλύτερη από αυτές έχει ύψος 7 μέτρα πάνω από τη γη και 2,4 κάτω από αυτή. Το βάρος τους φτάνει μέχρι και τους 45 τόνους.

Το μυστήριο... Από όλα τα διάσημα μνημεία του κόσμου, κανένας δεν έχει αποκτήσει τόσο μεγάλη φήμη για το μυστήριο που το περιβάλλει. Το Στόουνχεντζ αποτέλεσε πηγή έμπνευσης ατέλειωτων συζητήσεων μεταξύ μελετητών, επιστημόνων και ιστορικών από τον Μεσαίωνα. Υπάρχουν πάμπολλες μυθικές ιστορίες που προσπαθούν να εξηγήσουν τη ύπαρξη του. Μια τέτοια ιστορία αναφέρει ότι οι πέτρες είναι διέξοδοι από το μέρος απ’ όπου προήλθαμε. Κάποια άλλη θέλει ένα δαίμονα, να αγοράζει μαγικούς λίθους από μία Ιρλανδή γυναίκα, να τις μεταφέρει δια μέσου του αέρα στην πεδιάδα Σόλσμπερι και στη συνέχεια να προκαλεί τους κατοίκους να υπολογίσουν τον αριθμό τους. Ο μοναχός του χωριού, του απάντησε ότι είναι πάρα πολλές για να υπολογιστούν και ο δαίμονας εξοργίστηκε τόσο πολύ που έριξε πάνω του μία από τις πέτρες με αποτέλεσμα να τον πετύχει στην φτέρνα. Παρόλο που ο μοναχός δε χτυπήθηκε πολύ, η πέτρα έκανε ένα βαθούλωμα και από τότε ονομάστηκε Πέτρα της Φτέρνας (Heel Stone).

Ο πιο διαδεδομένος όμως μύθος είναι αυτός του βασιλιά Αρθούρου. Σύμφωνα με αυτόν ο βασιλιάς των Βρετανών Αυρήλιος Αμβρόσιος θέλησε να χτίσει ένα μνημείο προς τιμή 300 περίπου άγγλων ευγενών που σφαγιάστηκαν τον 5ο αιώνα από τον προδότη αρχηγό των Σαξόνων Χένγκεστ. Ο βασιλιάς Αμβρόσιος, πατέρας του Αρθούρου, ζήτησε τη βοήθεια του μάγου Μέρλιν για το που μπορεί να βρεθεί ένα τέτοιο μνημείο. Ο μάγος του είπε να κοιτάξει σε ένα ιρλανδικό βουνό όπου τοποθετούταν ένας κύκλος από συμπαγείς πέτρες, το Δαχτυλίδι ου Γίγαντα. Πίστευαν ότι αυτές οι πέτρες είχαν θεραπευτικές ιδιότητες κι είχαν ονομαστεί έτσι επειδή η μεταφορά τους από την Αφρική όπου βρίσκονταν, είχε γίνει από γίγαντες πολύ καιρό πριν. Ο βασιλιάς Αυρήλιος και ο στρατός του προσπάθησαν να αποσυναρμολογήσουν τις πέτρες αυτές ανεπιτυχώς. Ο Μέρλιν βοήθησε για μια ακόμη φορά χρησιμοποιώντας τη δική του συλλογή από μηχανές και τεχνάσματα για να γίνει η μεταφορά του μνημείου.
Άλλοι μύθοι συσχετίζουν το Στόουνχεντζ με του Δρυίδες. Οι Δρυίδες πράγματι είχαν σχέσεις με το μνημείο αυτό, καθώς το είχαν ως τόπο λατρείας, παρόλα αυτά όμως δε μπορούμε να τους αποδώσουμε την κατασκευή του. Σύγχρονοι μελετητές, με τη χρήση μοντέρνων τεχνολογικών μηχανημάτων, αποδεικνύουν ότι αυτοί που έχτισαν το Στόουνχεντζ το ολοκλήρωσαν 1000 χρόνια προτού κατοικήσουν οι Κέλτες στην περιοχή αυτή, αποκλείοντας έτσι και του Δρυίδες.
Φυσικά η παρουσία των εξωγήινων σχετικά στο χτίσιμο του μεγαλιθικού αυτού μνημείου δε θα μπορούσε να λείπει από τη σύγχρονη μυθολογία -όπως άλλωστε και σε πολλά άλλα τέτοια μεγαλειώδη οικοδομήματα…
4. Η Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας


Η Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας είναι ένα άγαλμα το οποίο απεικονίζει μια σφίγγα (μυθολογικό πλάσμα με σώμα λιονταριού και κεφάλι ανθρώπου) σε καθήμενη στάση. Το άγαλμα αυτό βρίσκεται στο οροπέδιο της Γκίζα στην Αίγυπτο και μέσα στη διάσημη Νεκρόπολη της.
Με μήκος 73,5 μέτρα, πλάτος 6 και ύψος 20.22 μέτρα, αποτελεί το μεγαλύτερο μονολιθικό άγαλμα στον κόσμο. Είναι επίσης το αρχαιότερο γνωστό άγαλμα μνημειακού τύπου, και θεωρείται ότι κτίστηκε από τους αρχαίους Αιγύπτιους του Παλαιού Βασιλείου, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φαραώ Χεφρήνου (2558 – 2532 π.Χ.

Το μυστήριο... Παρά τη φήμη του ως ένα από τα πιο διάσημα μνημεία της αρχαιότητας, λίγα πράγματα έχουν γίνει ως σήμερα γνωστά για τη Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας. Οι Αιγυπτιολόγοι μπορεί να γνωρίζουν κάποια πράγματα για τον λόγο για τον οποίο χτίστηκε το άγαλμα αλλά το πότε και από ποιον παραμένει ένα μυστήριο.
Σύμφωνα με την επίσημη σκοπιά των σύγχρονων Αιγυπτιολόγων, η Σφίγγα χτίστηκε γύρω στο 2500 π.Χ. από τον φαραώ Χεφρήνο, στον οποίο πιστώνεται επίσης και η δεύτερη μεγάλη πυραμίδα. Ορισμένοι Αιγυπτιολόγοι και γεωλόγοι όμως έχουν κατά καιρούς διαφωνήσει με την πεπατημένη θεωρία κατασκευής και ταυτοποίησης της Σφίγγας. Οι πρώτοι Αιγυπτιολόγοι και εκσκαφείς του συγκροτήματος της Γκίζα πίστευαν ότι τόσο η Σφίγγα όσο και τα υπόλοιπα οικοδομήματα στη περιφέρειά της, ήταν προγενέστερα της θεωρούμενης χρονολογίας κατασκευής τους ενώ ο ιδρυτής του Αρχαιολογικού Μουσείου του Καΐρου, Αύγουστος Μαριέτ, το 1857 έφερε στο φως μια στήλη απογραφής εμπορευμάτων. Ανάμεσα στα υπόλοιπα, αναφέρεται ότι ο Φαραώ Χέοπας βρήκε τυχαία το άγαλμα το οποίο ήταν ήδη μισοθαμένο στην άμμο.
Η θεωρία της ύπαρξης της Σφίγγας πριν από τον Φαραώ Χεφρήνο μπορεί να έχει λίγους σύγχρονους οπαδούς, αλλά αν αληθεύει αυτό θα σημαίνει ότι η Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας είναι ακόμα πιο μυστηριώδης από ότι πίστευαν παλαιότερα.
5. Κατευθυντήριοι Λίθοι της Γεωργίας



Οι «Κατευθυντήριοι Λίθοι της Γεωργίας» (στα Αγγλικά Georgia Guidestones) είναι ένα τεράστιο κατασκεύασμα από γρανίτη, το οποίο βρίσκεται στην κορυφή του λόφου Elbert County, στην Γεωργία των ΗΠΑ. Συχνά αναφέρεται και ως το «Αμερικάνικο Στόουνχεντζ», στην πραγματικότητα είναι ένα μήνυμα αποτελούμενο από δέκα οδηγίες, οι οποίες είναι χαραγμένες σε οκτώ σύγχρονες γλώσσες, ενώ ένα μικρότερο μήνυμα είναι επίσης χαραγμένο στην κορυφή της κατασκευής, σε τέσσερα αρχαία συστήματα γραφής: Βαβυλωνιακά, Αρχαία Ελληνικά, Σανσκριτικά και Αιγυπτιακά Ιερογλυφικά.
Το κατασκεύασμα έχει σχεδόν έξι μετρά ύψος (είκοσι πόδια) και είναι κατασκευασμένο από έξι πλάκες γρανίτη, που ζυγίζουν πάνω από 100 τόνους συνολικά. Μία πλάκα βρίσκεται στο κέντρο, με τις άλλες τέσσερις διατεταγμένες γύρω απ’ αυτήν. Στην κορυφή βρίσκεται η έκτη πλάκα, ως κορωνίδα του κατασκευάσματος. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι πλάκες είναι ευθυγραμμισμένες αστρονομικά. Μια πρόσθετη πέτρινη πλάκα, είναι τοποθετημένη στο έδαφος και σε μικρή απόσταση προς τα δυτικά της κατασκευή, η οποία παρέχει ορισμένες διευκρινίσεις σχετικά με την ιστορία και τον σκοπό των «Κατευθυντηρίων Λίθων».

Το μυστήριο... Η δημιουργία του επιβλητικού αυτού κατασκευάσματος καλύπτεται από αρκετό μυστήριο. Κατασκευάστηκε στις 22 Μαρτίου 1980, όπως αναφέρει η επεξηγηματική πλάκα, δίπλα απ’ αυτό. Οι μοναδικές πληροφορίες που υπάρχουν σχετικά με την κατασκευή του, αναφέρουν ότι τον Ιούνιο του 1979 μετέβη στην περιοχή ένας άνθρωπος ονόματι R.C. Christian, όνομα το οποίο αποτελούσε ψευδώνυμο, όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος. Προσέγγισε την εταιρεία φινιρίσματος γρανίτη Elberton και ζήτησε την οικοδόμηση ενός μνημείου το οποίο θα μεταβίβαζε ένα μήνυμα στην ανθρωπότητα. Όπως ο ίδιος είχε πει, αντιπροσώπευε μια ομάδα ατόμων που ήθελαν να προσφέρουν οδηγίες στην ανθρωπότητα.
Ένα μήνυμα, το οποίο αποτελείται από ένα σύνολο δέκα κατευθυντήριων γραμμών ή αρχών, είναι χαραγμένο στους «Κατευθυντήριους Λίθους της Γεωργίας» σε οκτώ διαφορετικές γλώσσες, καθεμιά στη μεγάλη πλευρά των τεσσάρων λίθων. Ξεκινώντας από βόρεια και με κατεύθυνση προς τα δεξιά, οι γλώσσες αυτές είναι: Αγγλικά, Ισπανικά, Σουαχίλι, Χίντι, Εβραϊκά, Αραβικά, Αρχαία Κινέζικα, και Ρώσικα.

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί την μετάφραση του μηνύματος από τα Αγγλικά:
-Διατηρήστε την ανθρωπότητα κάτω από 500.000.000, σε συνεχή ισορροπία με τη φύση.
-Κατευθύνετε σοφά την αναπαραγωγή, βελτιώνοντας την φυσική κατάσταση και την πολυμορφία.
-Ενώστε την ανθρωπότητα μέσω μιας ζωντανής νέας γλώσσας.
- Τιθασεύστε το πάθος, την πίστη, την παράδοση και όλα τα πράγματα με ψύχραιμη λογική.
-Προστατεύστε τους ανθρώπους και τα έθνη με δίκαιους νόμους και δίκαια δικαστήρια.
-Αφήστε όλα τα έθνη να κυβερνούν εσωτερικά, επιλύοντας τις εξωτερικές διαφορές σ” ένα παγκόσμιο δικαστήριο.
-Αποφύγετε ασήμαντους νόμους και άχρηστους αξιωματούχους.
-Εξισορροπήστε τα προσωπικά δικαιώματα με τα κοινωνικά καθήκοντα.
-Να εκτιμάτε την αλήθεια, την ομορφιά, την αγάπη, αναζητώντας την αρμονία με το άπειρο.
-Να μην είστε καρκίνος για τον πλανήτη – Αφήστε χώρο για τη φύση – Αφήστε χώρο για τη φύση.

Ένα μικρότερο μήνυμα εμφανίζεται στις τέσσερις κάθετες επιφάνειες της κορωνίδας λίθου, σε διαφορετική γλώσσα και γραφή σε κάθε πλευρά. Στο ανατολικό της μέτωπο το μήνυμα στα Αρχαία Ελληνικά αναφέρει: «Οἴτε οί λίθοι την ὀδών δεικνύντων οἰῶνοι σωφροσύνης».
Οι υπόλοιπες τρεις νεκρές γλώσσες του συγκεκριμένου μηνύματος είναι: Βαβυλωνιακή Σφηνοειδής (στα βόρεια), Σανσκριτικά (στα νότια), και Αιγυπτιακά Ιερογλυφικά (στα δυτικά).

Η έλλειψη πληροφοριών δημιουργεί μια ατμόσφαιρα μυστήριου η οποία αφήνει χώρο σε πολλές εκδοχές. Ομάδες όπως οι Ροδόσταυροι και οι Μασόνοι θεωρούνται κατά πολλούς οι πιθανοί κατασκευαστές του. Το RC στο ψευδώνυμο του μυστηριώδη κυρίου “Christian RC” από πολλούς εξηγείται σαν «Rosicrucian”, δηλαδή «Ροδόσταυρος».
Επίσης αυτό το οποίο προκαλεί τρομερή εντύπωση, είναι η αναφορά στον έλεγχο του πληθυσμού και συγκεκριμένα στην μείωση του σε κάτω από 500.000.000, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι περίπου το 80% του πληθυσμού θα πρέπει να πεθάνει. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί αποκαλούν το μνημείο «ταφόπλακα της ανθρωπότητας».
Επίσης, με αναφορά σ” αυτό το περίεργο μνημείο ξεκινάει και τελειώνει η ταινία-ντοκιμαντέρ «Endgame: Blueprint for global enslavement», του ανεξάρτητου Αμερικάνου δημοσιογράφου Alex Jones, η οποία κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη του 2006.
6. Circle Goseck


Ένα από τα πιο μυστηριώδη μνημεία στη Γερμανία είναι το Circle Goseck, ένα μνημείο φτιαγμένο από χώμα, χαλίκι, και ξύλινα περιφράγματα που θεωρείται ως ένα παράδειγμα πρωτόγονου «ηλιακού παρατηρητηρίου.» Ο κύκλος αποτελείται από μια σειρά από κυκλικά αυλάκια και ένα υπερυψωμένο ανάχωμα στο κέντρο. Τα περιφράγματα έχουν τρία ανοίγματα ή πύλες, προς νοτιοανατολικά, νοτιοδυτικά και βόρεια. Πιστεύεται ότι το μνημείο χτίστηκε γύρω στο 4900 π.Χ. από λαούς της Νεολιθικής εποχής, και ότι τα τρία ανοίγματα αντιστοιχούν προς την κατεύθυνση προς την οποία ο ήλιος ανατέλλει για το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Το μυστήριο... Προσεκτική κατασκευή του μνημείου έχει οδηγήσει πολλούς επιστήμονες να πιστεύουν ότι ο Κύκλος Goseck χτίστηκε για να χρησιμεύσει ως ένα είδος πρωτόγονου ηλιακού ή σεληνιακού ημερολογίου, αλλά η ακριβής χρήση του εξακολουθεί μέχρι σήμερα να αποτελεί πηγή συζήτησης. Τα στοιχεία έχουν δείξει ότι η λεγόμενη «ηλιακή λατρεία» ήταν διαδεδομένη στην αρχαία Ευρώπη. Αυτό έχει οδηγήσει στην άποψη ότι ο κύκλος χρησιμοποιούνταν σε τελετουργίες, ίσως ακόμη και σε ανθρώπινες θυσίες. Αυτή η υπόθεση δεν έχει ακόμη αποδειχθεί, αλλά οι αρχαιολόγοι έχουν αποκαλύψει πολλά ανθρώπινα οστά, όπως ένα ακέφαλο ανθρώπινο σκελετό, ακριβώς έξω από το περίφραγμα.
7. Οι Γραμμές της Νάσκα


Οι Γραμμές της Νάσκα είναι μία σειρά αρχαίων γεωγλυφικών στην έρημο Νάσκα του Περού. Καλύπτουν μία έκταση μεγαλύτερη των 500 τετραγωνικών μέτρων, ανάμεσα στις πόλεις της Νάσκα και της Πάλπα και αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Παρόλο που μερικά από τα γεωγλυφικά μοιάζουν με χαρακτηριστικά σχέδια της φυλή Παράκας, οι επιστήμονες πιστεύουν πως οι Γραμμές της Νάσκα δημιουργήθηκαν από τη φυλή Νάσκα γύρω στο 200π.κ.χ – 700κ.χ. Οι εκατοντάδες ξεχωριστές μορφές που σχηματίζονται από τις γραμμές, ποικίλουν από τα πιο απλά γεωμετρικά σχήματα, μέχρι σχέδια λάμα, αραχνών, καρχαριών, μαϊμούδων κ.α.
Οι γραμμές δημιουργήθηκαν σκάβοντας την κοκκινωπή επιφάνεια της ερήμου, έως ότου φανεί το ασπριδερό στρώμα άμμου που βρίσκεται από κάτω. Υπάρχουν εκατοντάδες απλές γραμμές ή γεωμετρικά σχήματα, και περισσότερα από 70 σχέδια ζώων, πτηνών, ιχθύων και ανθρώπων. Οι μεγαλύτερες φιγούρες έχουν μήκος μεγαλύτερο των 200 μέτρων.

Το μυστήριο... Η σημασία των γραμμών αποτελεί αμφιλεγόμενο ζήτημα μέχρι σήμερα για τους επιστήμονες. Μια υπόθεση είναι ότι ο λαός Νάσκα τις δημιούργησε για να τις βλέπουν από ψηλά οι θεοί. Οι Kosok και Reiche πρότειναν έναν πιθανό σκοπό δημιουργίας σχετικό με την αστρονομία και την κοσμολογία: οι γραμμές είχαν ως στόχο να διατελέσουν ως είδος παρατηρητηρίου, που να δείχνει προς το μακρινό σημείο του ορίζοντα όπου ανατέλλουν ή δύουν ο ήλιος και άλλα ουράνια σώματα κατά τα ηλιοστάσια. Πολλοί προϊστορικοί πρωτόγονοι πολιτισμοί στην Αμερική και σε άλλα μέρη κατασκεύαζαν έργα με τη γη που συνδύαζαν την αστρονομική παρατήρηση με την θρησκευτική κοσμολογία τους, όπως έγινε με τον πολιτισμό του Μισισίπι στην Καχόκια των σημερινών Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και στο Στόουνχετζ της Αγγλίας.
Οι Gerald Hawkins και Anthony Aveni, επαΐοντες στην αρχαιοαστρονομία, έφτασαν το 1990 στο συμπέρασμα ότι τα διαθέσιμα στοιχεία για την υποστήριξη μιας τέτοιας αστρονομικής αιτιολόγησης είναι ανεπαρκή.

Η Reiche υποστήριξε πως κάποιες ή και όλες οι φιγούρες αναπαριστούσαν αστερισμούς. Ως το 1998, η Phyllis B. Pitluga, μία προστατευόμενη της Reiche και ανώτερη αστρονόμος του Πλανηταρίου Άντλερ (Adler Planetarium) στο Σικάγο, κατέληξε ότι οι φιγούρες ζώων αποτελούσαν «αναπαραστάσεις ουράνιων μορφών». Υποστήριξε όμως ότι δεν ήταν σχήματα αστερισμών αλλά αντί-αστερισμών όπως θα αποκαλούσε κανείς αυτά τα σκοτεινά μπαλώματα ακανόνιστου σχήματος στη λαμπυρίζουσα άκρη του Γαλαξία.» Ο Aveni επέκρινε το έργο της για την αδυναμία να αιτιολογήσει τις λεπτομέρειες στο σύνολό τους.
Το 1985 ο αρχαιολόγος Johan Reinhard δημοσίευσε αρχαιολογικά, εθνογραφικά και ιστορικά δεδομένα που υποδείκνυαν ότι στη θρησκεία και οικονομία της φυλής Νάσκα, από την αρχαία περίοδο ως και πιο πρόσφατα, ήταν κυρίαρχη η λατρεία των βουνών και άλλων πηγών νερού. Διατύπωσε τη θεωρία ότι οι γραμμές και οι μορφές ήταν μέρος θρησκευτικών πρακτικών που περιελάμβαναν τη λατρεία θεοτήτων σχετιζόμενων με τη διαθεσιμότητα νερού, που με τη σειρά της σχετίζεται άμεσα με τις επιτυχημένες και παραγωγικές σοδειές. Επεξήγησε τις γραμμές ως ιερά μονοπάτια που οδηγούν σε μέρη λατρείας αυτών των θεοτήτων. Οι φιγούρες όπου τα σύμβολα αναπαριστούν ζώα και αντικείμενα είχαν ως στόχο την επίκληση βοήθειας των θεών για την παροχή νερού. Όμως, η ακριβής έννοια πολλών ξεχωριστών γεωγλυφικών παρέμεινε ασαφής ως και το 2012.

Ο Henri Stierlin, ένας Ελβετός ιστορικός τέχνης εξειδικευμένος στην Αίγυπτο και τη Μέση Ανατολή, δημοσίευσε ένα βιβλίο το 1983 που συνέδεε τις Γραμμές Νάσκα με την παραγωγή αρχαίων υφασμάτων που οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ότι περιτυλίγουν μούμιες στον πολιτισμό των Παράκας. Υποστήριξε ότι οι λαοί μπορεί να χρησιμοποίησαν τις γραμμές και τα τραπέζια ως γιγάντιους, πρωτόγονους, αργαλειούς, ώστε να υφάνουν τις εξαιρετικά μεγάλου μήκους κλωστές και ευρέως πλάτους τμήματα υφασμάτων που είναι συνήθη στην περιοχή. Βάσει της θεωρίας του, τα σχήματα μορφών (μικρότερα και λιγότερο συνήθη) προορίζονταν μόνο για τελετουργικούς σκοπούς. Αυτή η θεωρία δεν έγινε ευρέως αποδεκτή, παρόλο που οι μελετητές σημείωσαν ομοιότητες στα σχέδια των υφασμάτων με τις Γραμμές Νάσκα, τις οποίες εκλαμβάνουν ως κοινό σημείο ενός πολιτισμού.
8. Yonaguni Monument


Το 1985 ο Kihachiro Aratake, ένας δύτης που διοργάνωνε ταξίδια στον βυθό της Ιαπωνίας έψαχνε να βρει ένα νέο μέρος για να παρατηρεί τους σφυροκέφαλους καρχαρίες. Έκανε λοιπόν κατάδυση στο νοτιοανατολικό μέρος του μικρού νησιού Γιοναγκούνι(Yonaguni) στο σημείο που λεγόταν Arakawa και περίμενε να δει τα φυσιολογικά, θαλάσσια κοράλλια, μεγάλες ποσότητες από πλαγκτόν και καμιά είσοδο σε υποβρύχια σπηλιά, πράγματα δηλαδή που υπάρχουν στο βυθό της θάλασσας. Όμως αυτό που υπήρχε εκεί κάτω δεν το είχε δει κανείς επί χιλιάδες χρόνια!

Στα απίστευτα ολοκάθαρα νερά της περιοχής και για όσο έβλεπε το μάτι, υπήρχε ένας μεγαλιθικός σχηματισμός που φαινόταν να είναι φτιαγμένος από τον άνθρωπο, με αρκετά μεγάλα κατασκευασμένα σκαλιά και όλος αυτός ο σχηματισμός δενόταν από μεγάλους και κατακόρυφους τοίχους. Επιπλέον έρευνα που έγινε στη περιοχή απέδειξε ότι υπήρχαν μεγάλα συμμετρικά κανάλια με γωνίες και βάθος 2 μέτρων. Αυτό το μεγαλιθικό μνημείο εκτείνεται σε απόσταση μεγαλύτερη των 100 μέτρων. Τα νέα για την μεγάλη αυτή ανακάλυψη διαδόθηκαν αργά και έξω από την Ιαπωνία. Χρειάστηκαν περίπου 10 χρόνια για να αρχίσει να εμφανίζεται η πληροφορία στα διάφορα μέσα τα οποία ήταν κυρίως ανθρωπολογικά περιοδικά. Τα άρθρα αυτά ήταν δημιουργικά και μοναδικά, είχαν όμως κάποιες ελλείψεις. Οι πρώτες σοβαρές επιστημονικές μελέτες ξεκίνησαν το 1996 από τον καθηγητή Masaaki Kimura, που ήταν γεωλόγος στο Πανεπιστήμιο Ryukyus στην Okinawa. Αυτός και η ομάδα του κατέγραψαν την αρχική δομή των σχηματισμών. Μέχρι και τώρα, έχουν βρεθεί αρκετά άλλα ερείπια βυθισμένα στην περιοχή όμως οι δύτες απαγορεύεται να τα επισκεφτούν γιατί η καταγραφή τους από τους επιστήμονες δεν έχει ακόμα τελειώσει.

Ο καθηγητής Kimura παρέχει μια ισορροπία μεταξύ αυτών των ερειπίων που είναι στοιχεία για κάποιον προϊστορικό πολιτισμό και στην αρνητική ψήφο ορισμένων που απλά υποστηρίζουν ότι πρόκειται μόνο για κάποιους λαξευμένους βράχους που πιθανώς δημιουργήθηκαν από κάποια φυσικά φαινόμενα. Ο καθηγητής πιστεύει (και μπορεί να υποστηρίξει τα πιστεύω του με επιστημονικά στοιχεία) ότι αυτή οι μεγαλιθικοί σχηματισμοί έχουν τροποποιηθεί από ανθρώπους. Στο τέλος αυτού του πανάρχαιου μνημείου υπάρχει ένας μεγάλος βράχος με σχήμα σαν οβάλ που κάθεται πάνω σε μια γωνιώδη βάση. Η αιχμή αυτού του βράχου δείχνει τον Βορρά. Είναι αρκετοί αυτοί που πιστεύουν ότι αυτή η κατασκευή χρησιμοποιούνταν για να δείχνει την ώρα της ημέρας! Κάτι σαν ηλιακό ρολόι!
Ο καθηγητής Kimura σκέφτεται ότι όποιος και να είναι υπεύθυνος για την χάραξη αυτής της κατασκευής (γιατί από τα επιστημονικά ευρήματα και τις μελέτες φαίνεται ότι κάποτε υπήρχε ένας ατόφιος βράχος και το όλο σχήμα σκαλίστηκε πάνω του), πιθανότατα πολύ πριν αρχίσουν να χρησιμοποιούνται τα εργαλεία φτιαγμένα από μέταλλο, εισήγαγε ξύλινες σφήνες τυλιγμένες από κάποιας μορφής ύφασμα ή φυτικό προϊόν μέσα στις τρύπες του βράχου. Μετά χρησιμοποίησαν νερό έτσι ώστε το ξύλο να φουσκώσει και ο βράχος αποκόπηκε. Σε ορισμένα μέρη αυτού του σχηματισμού, εντελώς ευθείες γραμμές έχουν χαραχτεί στην κορυφή του βράχου με στενές τριγωνικές τρύπες με διάστημα 1 ποδιού η καθεμία στις οποίες μπορεί να είχαν εισαχθεί σφήνες.

Το μυστήριο... Μετά από 23 χρόνια περίπου, η πραγματική φύση του Yonaguni παραμένει ένα μυστήριο. Όταν κάποιος κάνει κατάδυση στην περιοχή που βρίσκεται το μνημείο γυρνάει πίσω σε μια εποχή για την οποία δεν γνωρίζουμε τίποτα. Είναι ένα απομεινάρι μιας προϊστορικής εποχής. Μια εικασία που κάνω είναι ότι λόγω της κατασκευής του πρόκειται για έναν πανάρχαιο ναό λατρείας. Υπάρχουν κάποιες δομικές ομοιότητες με ερείπια που βρέθηκαν στην Okinawa(Οκινάουα) Τα στοιχεία που έχουμε οδηγούν και σε ένα ακόμη ερώτημα: Από πήραν οι αρχαίοι τον βράχο?

Είδαμε επίσης ότι πρόκειται για μια γιγάντια κατασκευή και φυσικά αφού ξέρουμε ότι το όλο μνημείο είναι σκαλισμένο, φαντάζεστε πόσος θα ήταν ο αρχικός βράχος. Ας πούμε ακόμα ότι βρίσκουμε το σημείο από όπου πήραν τον βράχο υπάρχει ένα άλλο ερώτημα: Πώς τον μετέφεραν.
Ότι και να είναι αυτό το μνημείο, όποιον σκοπό και να εκπροσωπούσε, το σίγουρο είναι ότι συνεχίζει να βρίσκεται εκεί και μας προσκαλεί να αναζητήσουμε πληροφορίες για παλαιότερους κατοίκους αυτού του κόσμου…..»


9. Το Newgrange


Θεωρείται ότι είναι ο παλαιότερος και ο πιο γνωστός προϊστορικός χώρος σε ολόκληρη την Ιρλανδία. Το Newgrange είναι ένας τάφος που χτίστηκε από χώμα, ξύλο, πηλό, πέτρα γύρω στο 3100 π.Χ., περίπου 1000 χρόνια πριν από την κατασκευή των πυραμίδων στην Αίγυπτο.

Αποτελείται από ένα μακρύ πέρασμα που οδηγεί σε ένα σταυροειδή θάλαμο που προφανώς χρησιμοποιήθηκε ως τάφος, καθώς περιέχει πέτρινες λεκάνες γεμάτες με αποτεφρωμένα λείψανα. Το μοναδικό χαρακτηριστικό του Newgrange είναι ο προσεκτικός και ανθεκτικός σχεδιασμός του, που έχει βοηθήσει τη δομή να παραμείνει εντελώς αδιάβροχη εσωτερικά. Το πιο εκπληκτικό όμως είναι ο τρόπος με τον οποίο έχει τοποθετηθεί η είσοδος στον τάφο. Ακόμη και το χειμερινό ηλιοστάσιο, οι ακτίνες του ήλιου μπαίνουν στο εσωτερικό και φωτίζουν το δάπεδο του κεντρικού δωματίου του μνημείου.
Το μυστήριο... Οι αρχαιολόγοι γνωρίζουν ότι το Newgrange χρησιμοποιήθηκε ως τάφος, αλλά ο επίπονος σχεδιασμός που απαιτήθηκε για να εξασφαλιστεί ο συνεχής φωτισμός του εσωτερικού του, δημιουργούν ερωτήματα που μέχρι σήμερα παραμένουν αναπάντητα.
10. Cahokia 


Cahokia ονομάζεται ένας αρχαίος οικισμός έξω από Collinsville, του Ιλινόις. Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι η πόλη ιδρύθηκε το 650 μ.Χ., και διατηρούσε ένα περίπλοκο δίκτυο από χώρους ταφής αλλά και εξελιγμένη αρχιτεκτονική σπιτιών. Έχει υπολογιστεί ότι στο αποκορύφωμά της, η πόλη είχε περισσότερους από 40.000 κατοίκους, αριθμός που την κάνει την πιο πυκνοκατοικημένη κοινότητα στην Αμερική πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων.
Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της Cahokia ήταν τα 80 αναχώματα, μερικά με ύψος που ξεπερνούσε τα 30 μέτρα, και που βρίσκονταν διάσπαρτα στην περιοχή των 2.200 στρεμμάτων. Αυτά βοήθησαν να δημιουργηθεί ένα δίκτυο με πλατείες σε όλη την πόλη, και πιστεύεται ότι σημαντικά κτίρια, όπως το σπίτι του επικεφαλής του οικισμού, χτίστηκαν πάνω τους.

Το μυστήριο... Αν και οι επιστήμονες ανακαλύπτουν συνεχώς νέα στοιχεία σχετικά με την κοινότητα της Cohokia, το μεγαλύτερο μυστήριο που εξακολουθεί να υφίσταται είναι αν αποτελούν πρόγονοι της ινδιάνικης φυλής καθώς και τι ακριβώς ήταν αυτό που τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.