Προ των πυλών το πρώτο High Definition βινύλιο!

Η αυστριακή startup εταιρεία "Rebeat Innovation”, εξασφάλισε 4,8 εκατομμύρια δολάρια προκειμένου να ολοκληρώσει τη δημιουργία του πρώτου High Definition βινυλίου.
Ο ιδρυτής της εταιρείας  Gunter Loibl δήλωσε ότι είναι πολύ πιθανό το νέο επαναστατικό προϊόν να βρίσκεται στις προθήκες των δισκοπωλείων μέσα στο καλοκαίρι του 2019. 

Η δημιουργία ενός HD βινυλίου πραγματοποιείται με την ψηφιακή μετατροπή ήχου σε 3D τοπογραφικό χάρτη. Στη συνέχεια με λέιζερ θα γίνεται η εγγραφή από τον τοπογραφικό χάρτη στο stamper, το οποίο στην ουσία είναι το αρνητικό καλούπι χάραξης και δημιουργεί μετά τη συμπίεσή του επάνω στην πλάκα του βινυλίου, τις γνωστές αυλακώσεις του που «διαβάζει» η βελόνα του πικάπ.

Η σχετική πατέντα κατοχυρώθηκε το 2016 και οι δημιουργοί της ευαγγελίζονται ένα νέο τρόπο παραγωγής βινυλίου o οποίος θα προσφέρει υψηλότερη πιστότητα ήχου, μεγαλύτερη ένταση και μεγαλύτερο χρόνο αναπαραγωγής σε σχέση με το συμβατικό προϊόν. Ο Loibl υποστηρίζει ότι η νέα μέθοδος αποτύπωσης επιτρέπει την ακριβέστερη καταγραφή των δίσκων, με λιγότερες απώλειες πληροφοριών ήχου. Οι δίσκοι βινυλίου υψηλής ανάλυσης θα εξασφαλίζουν 30% περισσότερο χρόνο παιξίματος, μεγαλύτερη χωρητικότητα και συνολικά πιο πιστή αναπαραγωγή ήχου. Η συγκεκριμένη διαδικασία παραγωγής δίσκων έχει επίσης και το πρόσθετο πλεονέκτημα ότι δεν απαιτεί τις χημικές ουσίες της παραδοσιακής κατασκευής βινυλίου.

Το καλό νέο είναι ότι τα βινύλια υψηλής ανάλυσης θα μπορούν να παίξουν σε όλα τα συμβατικά πικάπ.Όσο το αγαπημένο format θα αυξάνει το εμπορικό του ενδιαφέρον, τόσο θα πληθαίνουν και οι νέοι τρόποι προσαρμογής του στις σύγχρονες απαιτήσεις των μουσικόφιλων.Το ερώτημα με το High Definition βινύλιο είναι αν θα διαθέτει το «βάθος» και την πλαστικότητα του ήχου που διαθέτει το παραδοσιακό βινύλιο.

www.ogdoo.gr

Η Ελλάδα του Ογδόντα στην Τεχνόπολη

 Ραντεβού με την ιστορία (25.1. έως 12.3.2017 με ωράριο λειτουργίας: Τρίτη - Παρασκευή 12:00-20:00 & Σάββατο, Κυριακή 10:00-22:00) - To περιεχόμενο της έκθεσης θα οδηγήσει τον επισκέπτη σε όλα εκείνα τα γεγονότα που σημάδεψαν την ελληνική δεκαετία του '80

Η θρυλική δεκαετία των '80s αναβιώνει στην Τεχνόπολη του Δήμου της Αθήνας μέσα από τις τέχνες, την τεχνολογία, την πολιτική και τον τρόπο ζωής εκείνης της εποχής. 

View master και βιντεοταινίες, σημαίες πλαστικές και ντισκομπάλες, walkman και ελεύθερη ραδιοφωνία, Γκάλης, βάτες και πάρτυ στη Βουλιαγμένη. Κωδικός: #GR80s. Όσοι σε όλα αυτά βλέπουν κάτι από τη δική τους ζωή αλλά και εκείνοι που θέλουν να συστηθούν με τη «θρυλική» δεκαετία του 80, για την οποία έχουν ακούσει πολλά και αντιφατικά, δίνουν το δικό τους μεγάλο ραντεβού με την ιστορία, στην Τεχνόπολη του δήμου Αθηναίων.

Aπό τη δισκοθήκη των #GR80s

Website: www.gr80s.gr

Facebook: www.facebook.com/GRR80s/ 

Instagram: www.instagram.com/gr_80s/ 

Twitter: https://twitter.com/gr_80s 

YouTube: www.youtube.com/channel/UCCNaJxBUny80J6gFIjfXVwA

Re​:​Waves - I'm Excited​

Οι τρεις "μεγάλες επαναστάσεις" στη σύγχρονη μουσική

Λονδίνο

Πρώτα ήταν οι ροκιές των Rolling Stones και των Beatles. Μετά ήρθε το ξεφάντωμα της ντίσκο, και τέλος η μεγάλη στροφή προς τη ραπ. Αλγόριθμοι που ανέλυσαν χιλιάδες κομμάτια του αμερικανικού Billboard Hot 100, εφαρμόζοντας τις αρχές της εξελικτικής θεωρίας, αποκαλύπτουν τρεις μεγάλες επαναστάσεις στη σύγχρονη μουσική -και διαψεύδουν όσους θεωρούν τη σύγχρονη ποπ επαναλαμβανόμενη και ομογενοποιημένη.

Η ομάδα του Ματίας Μάουχ, επιστήμονα υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Queen Mary του Λονδίνου, ήθελε να μάθει αν η μουσική εξελίσσεται όπως οι ζωντανοί οργανισμοί. Άραγε οι τάσεις της μουσικής αλλάζουν προοδευτικά, ή μήπως πηδούν με μεγάλα άλματα σε νέες τάσεις;

Το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι έρευνες αυτού του είδους είναι η αδυναμία μαζικής πρόσβασης σε τραγούδια που προστατεύονται ως πνευματική ιδιοκτησία. Μια πρώτη λύση έδωσε ο δικτυακός τόπος του Billboard Hot 100, της εβδομαδιαίας λίστας των δημοφιλών κομματικών που εκδίδει η αμερικανική μουσική βιομηχανία. Οι ερευνητές συνέλεξαν έτσι τους τίτλους και τους καλλιτέχνες 17.000 τραγουδιών που μπήκαν στη λίστα το διάστημα 1960-2010.

Η λίστα αυτή ήταν όμως το πρώτο μόνο βήμα, αφού η μελέτη απαιτούσε ανάλυση των ίδιων των ηχογραφήσεων. Ο Δρ Μάουχ ήταν τυχερός, αφού είχε εργαστεί στην υπηρεσία μουσικής Last.fm και απέκτησε πρόσβαση σε μια βάση δεδομένων με αποσπάσματα χιλιάδων τραγουδιών διάρκειας 30 δευτερολέπτων.

Ο αλγόριθμος που ανέλυσε τα δεδομένα εξέτασε χαρακτηριστικά της μουσικής όπως η μελωδία, ο ρυθμός και οι συγχορδίες, εφαρμόζοντας τεχνικές εξελικτικής ανάλυσης.

Τα αποτελέσματα, τα οποία δημοσιεύονται στην ανοιχτή επιθεώρηση Royal Society Open Science, δείχνουν ότι η εξέλιξη της μουσικής δεν είναι σταδιακή αλλά αλματώδης.

Η πρώτη επανάσταση ήρθε το 1964 με τη ροκ και σόουλ μουσική. Η δεύτερη ακολούθησε το 1983, όταν νέες τεχνολογίες όπως τα συνθεσάιζερ έφεραν τη ντίσκο, το νιου γουέιβ και το χαρντ ροκ.

Το μεγαλύτερο όμως άλμα ήρθε το 1991, όταν ο Snoop Dog, ο Jay Z και άλλοι καλλιτέχνες έκαναν μόδα τη ραπ και το χιπ-χοπ, τάσεις που χαρακτηρίζονται από την έλλειψη αρμονίας. Η ραπ «ήταν το σημαντικότερο συμβάν που διαμόρφωσε τη μουσική δομή των αμερικανικών τσαρτ τα τελευταία 50 χρόνια» γράφουν οι ερευνητές.

Διαβεβαιώνουν επίσης ότι τα σημερινά τραγούδια δεν «ακούγονται όλα ίδια» όπως παραπονούνται ορισμένοι -η σύγχρονη ποπ προσφέρει την ίδια ποικιλία που προσέφεραν όλα τα προηγούμενα είδη μουσικής.

Με άλλα λόγια, τα παράπονα για τα επαναλαμβανόμενα και «ξενέρωτα» τραγούδια της Τέιλορ Σουιφτ δεν έχουν επιστημονική βάση.

Ποια μουσική ταιριάζει με το φαγητό σας

  Το παραδοσιακό βρετανικό πιάτο «fish and chips», δηλαδή ο τηγανητός μπακαλιάρος σε κουρκούτι με τηγανητές πατάτες για συνοδευτικό, εκτός από σως ταρτάρ και πουρέ από αρακά ταιριάζει και με… τους Beatles.

Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει μια ομάδα ψυχολόγων, σύμφωνα με τους οποίους η μουσική του διάσημου βρετανικού συγκροτήματος μπορεί να ενισχύσει την απόλαυση του… κλασικού βρετανικού πιάτου.

Οι ερευνητές υποστηρίζουν, ότι συγκεκριμένα είδη μουσικής μπορούν να ενισχύσουν συγκεκριμένες γεύσεις σε μια ποικιλία τροφίμων.

Η ένταση της περίφημης άριας «Nessun Dorma», όπως έχει ερμηνευτεί από το Λουτσιάνο Παβαρότι, λέγεται ότι είναι το ιδανικό συνοδευτικό για μια μους μαύρης σοκολάτας ή για τον καφέ. Από την άλλη, το κομμάτι «Autumn in New York» από τη Μπίλι Χόλιντεϊ μπορεί να ενισχύει τη γεύση μιας πουτίγκας από κολοκύθα.

Στο εστιατόριο Ultraviolent της Σαγκάης τα «fish and chips» σερβίρονται σε ένα χώρο, όπου το θέμα διακόσμησης παραπέμπει στους Beatles, ενώ το El Celler de Can Roca στη Χιρόνα της Ισπανίας σερβίρει την περίφημη αρωματική του μαρέγκα με περιγραφές από τη δράση του ποδοσφαιριστή της Μπαρτσελόνα, Λιονέλ Μέσι, στα γήπεδα, καθώς λέγεται ότι «βγάζει» τα αρώματα και τη γεύση εσπεριδοειδών στο γλυκό.

Τα «ψηφιακά καρυκεύματα» φαίνεται ότι βρίσκουν εφαρμογή και στο κρασί, αυξάνοντας την ευχαρίστηση στους λάτρεις του οίνου έως και κατά 15%, εάν σερβιριστεί με την κατάλληλη μουσική συνοδεία.

Οι ερευνητές βρήκαν, ότι οι άνθρωποι απολάμβαναν περισσότερο το κρασί τους αν το «ταίριαζαν» με την κατάλληλη μουσική, αντί με… απόλυτη ησυχία.

Το String Quartet No 1 σε ρε ματζόρε του Τσαϊκόφσκι συνοδεύει ιδανικά ένα Chateau Margaux του 2004, ενώ το Flute Quartet σε ρε ματζόρε του Μότζαρτ με ένα ξηρό λευκό Puilly-Fume.

Ο καθηγητής συμπεριφορικής ψυχολογίας Charles Spence στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης μιλώντας στον Observer εξήγησε, ότι η γεύση δεν είναι τόσο κυρίαρχη όσο μπορεί να πιστεύουμε και πως τα αυτιά μας μπορεί υποσυνείδητα να «μιλούν» στους γευστικούς μας υποδοχείς.

«Η μουσική δε μπορεί να δημιουργήσει γεύσεις που δεν υπάρχουν ήδη στο στόμα, όμως μπορεί να επιστήσει την προσοχή σε συγκεκριμένες ‘νότες’ ενός κρασιού ή ενός φαγητού… είναι κάτι σαν ένα ψηφιακό καρύκευμα» δήλωσε χαρακτηριστικά ο ίδιος.

Χωρίς μουσική η ζωή δεν θα είχε χρώμα, οι αναμνήσεις δεν θα ήταν ζωντανές

«Η μουσική είναι μία θύμηση του παρελθόντος, σπουδαίων στιγμών της ζωής σου, των δικών σου στιγμών. Η μουσική είναι το φτερούγισμα της καρδιά σου σε ρυθμούς δίχως κανόνες, απροσάρμοστους ρυθμούς. Η μουσική σε κάνει να μοιραστείς τον αυθορμητισμό σου,  βγάζει λέξεις χωρίς λόγια, αγκαλιάσματα χωρίς σώματα, φωνές χωρίς ήχους, εικόνες χωρίς σύνορα… η μουσική είναι μέσα σου, είσαι εσύ!»

Πέθανε ο Ντέμης Ρούσσος

Σε ηλικία 69 ετών πέθανε ο διεθνούς φήμης τραγουδιστής Ντέμης Ρούσσος, μετά από μακρόχρονη νοσηλεία σε νοσοκομείο της Αθήνας.

Την είδηση επιβεβαίωσε τόσο το νοσοκομείο Υγεία, όσο και η κόρη του Έμιλι, μιλώντας στη Figaro.

Η Έμιλι δήλωσε ότι ο Ντέμης Ρούσσος πέθανε τα ξημερώματα της Κυριακής.

Τον θάνατο του διάσημου τραγουδιστή είχε ανακοινώσει πρώτος ο παρουσιαστής Νίκος Αλιάγας μέσω του λογαριασμού του στο Twitter.

Ο διεθνούς φήμης έλληνας καλλιτέχνης μετρούσε εκατομμύρια πωλήσεις και πολυάριθμες επιτυχίες. 

Γεννημένος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από έλληνες γονείς, ο Αρτέμης Ρούσσος -γνωστός ως Ντέμης-, σημείωσε μεγάλη επιτυχία με τους «Aphrodite's child», ερμηνεύοντας τραγούδια όπως τα «Rain and tears»,  τα οποία σημείωναν επιτυχία σε όλο τον κόσμο.

Το LP τους «666» αναγνωρίζεται διεθνώς ως ένα από τα καλύτερα LP που έχουν κυκλοφορήσει

Μετά τη διάλυση των «Aphrodite's Child», συνέχισε με διάφορες ηχογραφήσεις. Από τη συνεργασία του με τον διάσημο συνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασίου, κυκλοφόρησαν το 1970 τον δίσκο «Sex Power», και το 1977 το «Magic». Η πιο επιτυχημένη όμως συνεργασία τους ήρθε με το «Race to the End», μια φωνητική προσαρμογή του μουσικού θέματος από το βραβευμένο με Oscar «Οι Δρόμοι της Φωτιάς», που κυκλοφόρησε και στα ισπανικά με τον τίτλο «Tu Libertad». Το 1982 ο Ρούσσος πήρε μέρος με έκτακτη συμμετοχή στο soundtrack της κινηματογραφικής ταινίας «Blade Runner».

Aκολουθεί σόλο καριέρα και σημειώνει επιτυχία τόσο στη Γαλλία, όσο και στο εξωτερικό.

Ανάμεσα στις μεγάλες του επιτυχίες ήταν το Forever and Ever, τα My Friend the Wind, My Reason, Velvet Mornings, Goodbye my love Goodbye, Someday Somewhare. 

Τα τραγούδια κυκλοφόρησαν σε διάφορες γλώσσες.

Το 1985, ο Ρούσσος πέφτει θύμα αεροπειρατείας, αλλά όταν οι αεροπειρατές συνειδητοποιούν ποιος βρισκόταν στο αεροσκάφος, αποφάσισαν να γιορτάσουν εν πτήσει τα γενέθλιά του.

Αγαπούσε πολύ την Ελλάδα και είχε σπίτι στη Βούλα όπου διέμενε αρκετούς μήνες τον χρόνο.






Το 2013 ανακηρύχθηκε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής.

Giuseppe Mango, πέθανε κατά τη διάρκεια συναυλίας

Αισθάνθηκε αδιαθεσία κατά τη διάρκεια ενός τραγουδιού του και καθισμένος στο πιάνο ζήτησε συγγνώμη από το κοινό του, ενώ σταμάτησε να τραγουδά - Κοντά του έσπευσαν οι μουσικοί και οι τεχνικοί για να διαπιστώσουν ότι η καρδιά του είχε πάψει να χτυπά

Ο Ιταλός τραγουδιστής Giuseppe Mango, πέθανε χθες κατά τη διάρκεια μιας συναυλία ςτου στην περιφέρεια Μπαζιλικάτα της Κάτω Ιταλίας. Ο 60χρονος τραγουδιστής, που πρόσφατα είχε γιορτάσει τα τριάντα χρόνια των καλλιτεχνικών επιτυχιών του, αισθάνθηκε αδιαθεσία κατά τη διάρκεια ενός τραγουδιού του και καθισμένος στο πιάνο ζήτησε συγγνώμη από το κοινό του, ενώ σταμάτησε να τραγουδά. Κοντά του έσπευσαν οι μουσικοί και οι τεχνικοί για να διαπιστώσουν ότι η καρδιά του είχε πάψει να χτυπά.

Ο Mango, ήταν ένας από τους σημαντικότερους ερμηνευτές της γενιάς του, ενώ στα πιο γνωστά του τραγούδια συγκαταλέγεται το Bella d'Estate, τους στίχους του οποίου είχε γράψει με τον Λούτσιο Ντάλλα, το Sirtaki, του 1990, το οποίο έδωσε τον τίτλο και στο δίσκο που το περιείχε, αλλά και τα κομμάτια Oro, Bella d' Estate, Nella mia città, Lei verrà.

H Eλευθερία Αρβανιτάκη διασκεύασε, επίσης, το τραγούδι του Come Μοnna Lisa, επιλέγοντας, ως νέο τίτλο, το Μην ορκίζεσαι.

Χιλιάδες θαυμαστές του Ιταλού τραγουδιστή, εκφράζουν την θλίψη τους, χρησιμοποιώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με ιδιαίτερες αναφορές στην «μεσογειακή ψυχή» του Pino Mango, και στην μεγάλη αδυναμία του στην ζωή και τους ανθρώπους της Νότιας Ιταλίας, απ΄ όπου και καταγόταν.

Στην μακρά του και αξιόλογη καριέρα, ο Mango έγραψε και στίχους για τραγούδια των Aντρέα Μποτσέλλι, Μια Μαρτίνι και Πάττι Πράβο.

Γιατί η μουσική κάνει καλό

  Η μουσική έχει δύναμη. Όχι μόνο μας κάνει να θέλουμε να… ξεβιδώσουμε το κορμί μας, χορεύοντας στο ρυθμό (στον όποιο ρυθμό), αλλά η μελωδία και οι νότες μας βοηθούν να αντιμετωπίσουμε πολλές προκλήσεις που σχετίζονται με θέματα υγείας.

Δείτε παρακάτω μερικούς λόγους, για να… ανεβάσετε την ένταση της μουσικής…

Απαλύνει τον πόνο

Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Frontiers in Psychology, οι ασθενείς με ινομυαλγία που άκουσαν για 10 λεπτά το είδος της μουσικής που ήθελαν –από ποπ μέχρι κλασική μουσική, αρκεί να ήταν πιο αργή από 120 beats το λεπτό- εμφάνισαν μειωμένο αίσθημα πόνου, καθώς επίσης και αυξημένη κινητικότητα.

Βοηθά στη συγκέντρωση

Μια έρευνα του 2007 από ερευνητές της σχολής Ιατρικής του πανεπιστημίου του Στάνφορντ ανέφερε, ότι η κλασική μουσική οδηγεί σε αλλαγές στον εγκέφαλο, οι οποίες βοηθούν στη συγκέντρωση της προσοχής και την αποθήκευση πληροφοριών στη μνήμη.

Ενισχύει τις σωματικές επιδόσεις

Σύμφωνα με δημοσίευμα του health.com, η έντονη σωματική άσκηση με μουσικά διαλείμματα όχι μόνο είναι πιο ευχάριστη, αλλά κάνει τους συμμετέχοντες να γυμνάζονται ακόμη πιο σκληρά.

Βελτιώνει τη διάθεση

Μια έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2011 στο περιοδικό Nature Neuroscience, αναφέρει ότι συγκεκριμένοι κλασικοί τόνοι προκαλούν τη βελτίωση της διάθεσης του ατόμου, η οποία οδηγεί στην απελευθέρωση ντοπαμίνης, της χημικής ουσίας που προκαλεί ευφορία.

Ηρεμεί

Μετά από μια δύσκολη και κουραστική ημέρα, ο καλύτερος τρόπος για να χαλαρώσει κανείς είναι με λίγη απαλή μουσική. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε μια έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2013 στο επιστημονικό περιοδικό Ergonomics.

Γιατί το YouTube ετοιμάζεται να μπλοκάρει δημοφιλείς καλλιτέχνες

Κόντρα για τη νέα μουσική υπηρεσία χωρίς διαφημίσεις

Στα χαρακώματα βρίσκονται YouTube και ανεξάρτητοι καλλιτέχνες για τη μουσική χωρίς διαφημίσεις… Μετά από παράπονα που δέχθηκε το YouTube από εκατομμύρια χρήστες, η Google αποφάσισε να «χοντρύνει» το παιχνίδι και να δημιουργήσει μια νέα υπηρεσία στο πλαίσιο της οποίας οι χρήστες θα πληρώνουν συνδρομή για να παρακολουθήσουν μουσικά βίντεο χωρίς διαφημίσεις.

Αυτό όμως σημαίνει κακά μαντάτα για τους ανεξάρτητους καλλιτέχνες. Και αυτό για το YouTube ενδέχεται να «μπλοκάρει» τα μουσικά βίντεο καλλιτεχνών όπως η Adele, οι Arctic Monkeys και οι Radiohead, επειδή δεν έχουν υπογράψει συμφωνίες με τους νέους όρους με τη δημοφιλή ιστοσελίδα.

Ήδη, οι τρεις μεγάλες δισκογραφικές, Universal, Sony και Warner, έχουν έρθει σε συμφωνία με το YouTube, για τους νέους όρους της νέας μουσικής συνδρομητικής υπηρεσίας, όρους που όμως πολλά ανεξάρτητα labels χαρακτηρίζουν ως πολύ κακούς.

Σύμφωνα μάλιστα με το BBC, ο κιθαρίστας των Radiohead Εντ Ο΄ Μπράιαν κατηγόρησε τη Google ότι προσπαθεί να εξαναγκάσει στην αποδοχή χαμηλών αμοιβών.

Η εταιρεία υποστηρίζει ότι η νέα υπηρεσία θα βοηθήσει τους τραγουδιστές να βγάζουν περισσότερα χρήματα από το site του YouTube, κάτι που συμμερίζεται η πλειονότητα των καλλιτεχνών.

Το YouTube αναμένεται να αρχίσει τις δοκιμές της νέας υπηρεσίας μέσα σε μερικές ημέρες, και μόνο μέσα στη Google σε πρώτη φάση.

Γιατί δεν ευχαριστιούνται όλοι τη μουσική

  Κάποια τραγούδια σε κάνουν να θέλεις να σηκωθείς και να χορέψεις. Άλλα σου προκαλούν μελαγχολία κι άλλα σε κάνουν να πιστεύεις ότι όλα θα πάνε καλά και σου μεταδίδουν μια ανεξήγητη αισιοδοξία.

Ή μπορεί να μη σου προκαλούν απολύτως τίποτα. Μηδέν. Δε νιώθεις το παραμικρό.

Επιστήμονες υποστηρίζουν ότι κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν την ικανότητα να νιώσουν ευχαρίστηση από τη μουσική, ακόμη κι αν οι ίδιοι άνθρωποι είναι σε θέση να απολαμβάνουν το φαγητό, το σεξ κι άλλες δραστηριότητες στη ζωή τους.

Ψυχολόγοι από το πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης διαπίστωσαν με έκπληξη κατά τη διάρκεια ενός πειράματος, ότι η μουσική δεν προκαλούσε κανένα συναίσθημα σε περίπου 5% των συμμετεχόντων σε αυτό, οι οποίοι ανέφεραν ότι οι μελωδίες δεν τους προκαλούσαν κανένα ρίγος συγκίνησης –είτε χαράς, είτε στεναχώριας.

Ήταν σαν να μην ένιωθαν απολύτως τίποτα από τη μουσική.

Οι άνθρωποι που πάσχουν από μια διαταραχή, που ονομάζεται αμουσία, δε μπορούν να ακούσουν μουσικούς τόνους. Έτσι, η ερευνητική ομάδα από τη Βαρκελώνη, αποφάσισε να κάνει ένα πείραμα, προκειμένου να διαπιστώσει αν οι άνθρωποι αυτοί μπορούσαν να προσδιορίσουν κάποια συναισθήματα με διαφορετικά είδη μουσικής.

«Η πρώτη μας έκπληξη ήταν ότι ορισμένοι από τους συμμετέχοντες δυσκολεύτηκαν να φέρουν μουσική από το σπίτι τους. Δεν είχαν καθόλου μουσική, ούτε CD, ούτε MP3s… τίποτα» ανέφερε ο αναπληρωτής καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης και επικεφαλής της μελέτης Josep Marco-Pallares.

Στη συνέχεια οι ερευνητές ζήτησαν από τους 30 συμμετέχοντες να ακούσουν μουσικούς ήχους, τους οποίους κάποιοι άλλοι συμμετέχοντες στην έρευνα είχαν κρίνει ως «ευχάριστους». Μέτρησαν τους καρδιακούς παλμούς και την αγωγιμότητα του δέρματός τους, τα οποία θεωρούνται φυσιολογικές μετρήσεις συναισθημάτων.

Όσοι είχαν δηλώσει ότι δεν απολάμβαναν καμία ευχαρίστηση από τη μουσική, δεν εμφάνισαν καμία φυσιολογική αντίδραση, ενώ το αντίθετο συνέβη με τους λάτρεις της μουσικής. «Οι υπόλοιποι συμμετέχοντες ανέφεραν ότι ένιωσαν ρίγη συγκίνησης όταν άκουγαν τη μουσική, ενώ αυτοί απολύτως τίποτα. Δεν παρουσίασαν καμία αντίδραση» είπε ο Marco-Pallares.

Θα μπορούσαν να είναι απλά… αναίσθητοι, σχολίασε σε κείμενό της στο npr.org η αρθρογράφος Nancy Shute.

Όμως οι ερευνητές το είχαν λάβει και αυτό υπόψη τους, και στη συνέχεια έκαναν ένα ψυχολογικό τεστ, κατά το οποίο οι συμμετέχοντες μπορούσαν να κερδίσουν χρηματικά βραβεία. Σε αυτό παρατήρησαν, ότι οι άμουσοι τα πήγαν μια χαρά, με την προοπτική της νίκης να αυξάνει τους καρδιακούς τους παλμούς και να προκαλεί αντιδράσεις και στο δέρμα τους.

«Αυτό υποδηλώνει ότι δεν παρουσιάζουν κάποιου είδους ανεπάρκεια στο σύστημα ανταμοιβής τους» πρόσθεσε ο Marco-Pallares, εξηγώντας ότι η «αναισθησία» τους σχετίζεται καθαρά με τη μουσική.

Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Cell Biology.

Ίσως λοιπόν, εκείνος ο μακρινός συγγενής που συναντάτε σε γάμους και βαφτίσια να μη σηκώνεται ποτέ να χορέψει, όχι γιατί δε θέλει, αλλά γιατί… η μουσική δεν του προκαλεί κανένα ρίγος συγκίνησης!

Οι Daft Punk σάρωσαν στην 56η απονομή των Γκράμι

Οι Daft Punk από τη Γαλλία ήταν οι μεγάλοι νικητές στην 56η απονομή των βραβείων Γκράμι. Κέρδισαν για το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς Random Access Memories, καθώς και άλλα τέσσερα βραβεία (καλύτερου τραγουδιού για το Get Lucky, καλύτερης εμφάνισης ποπ συγκροτήματος, καλύτερου άλμπουμ dance/electronica μουσικής και καλύτερης επεξεργασίας ήχου).

Το ντουέτο της ραπ Macklemore & Ryan Lewis παρέλαβε τέσσερα Γκράμι: καλύτερου νέου καλλιτέχνη, καλύτερης ερμηνείας ραπ, καλύτερου τραγουδιού ραπ (Thrift Shop) και καλύτερου άλμπουμ ραπ (The Heist).

Γκράμι για το καλύτερο άλμπουμ R&B παρέλαβε η Αλίσια Κις για το Girl on Fire.
Γκράμι για το καλύτερο άλμπουμ της μουσικής κάουντρι παρέβαλε ο Κέισι Μάσγκρεϊβ για το Same Trailer Different Park.
Η 17χρονη Νεοζηλανδή Λορντ βραβεύτηκε με δύο Γκράμι: καλύτερου ποπ τραγουδιού της χρονιάς και καλύτερης ποπ σόλο εμφάνισης για το Royals.
Γκράμι καλύτερου ροκ άλμπουμ της χρονιάς παρέλαβαν οι Led Zeppelin για το Celebration Day, καλύτερης ροκ εμφάνισης οι Imagine Dragons για τοRadioactive, καλύτερου εναλλακτικού άλμπουμ οι Vampire Weekend για τοModern Vampires Of The City και για τα καλύτερα φωνητικά σε ποπ άλμπουμ βραβεύτηκε ο Bruno Mars για το Unorthodox Jukebox.
Στην τελετή εμφανίστηκαν οι Πολ Μακάρτνεϊ και Ρίνγκο Σταρ -σε μία σπάνια κοινή τους εμφάνιση.

Ο Λεωνίδας Καβάκος διεκδικούσε Γκράμι στην κατηγορία της Καλύτερης Ερμηνείας Μουσικής Δωματίου/Μικρού Συνόλου.

Ωστόσο, το Γκράμι στη συγκεκριμένη κατηγορία πήγε στο Roomful of Teethτων Brad Wells & Roomful Of Teeth.

"Έφυγε" ο μύθος της ροκ JJ Cale

O θρύλος της μουσικής ροκ σκηνής, ο JJ Cale άφησε την τελευταία του πνοή, την Παρασκευή στο  νοσοκομείο Λα Χόγια, στην Καλιφόρνια, προδομένος από την καρδιά του, σε ηλικία 74 ετών.

O JJ Cale ήταν τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός. Τραγούδια του είχαν τραγουδήσει μερικοί από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας, όπως ο Eric Clapton, o Carlos Santana, o Bryan Ferry, o Tom Retty και άλλοι.

Έγινε γνωστός όταν τη δεκαετία του '70, ο Clapton τραγούδησε το "After Midnight" και αργότερα το "Cacaine".

Η είδηση έγινε γνωστή μέσω του προσωπικού του blog.

 Θυμηθείτε τον στην μεγάλη του επιτυχία "Cocaine"...

Το ελληνικό ποπ-ροκ

Η δεκαετία αυτή είναι η αρχή, το ξεκίνημα: Είναι η δεκαετία των: πάρτυ, των μουσικών πρωινών, των μικρών δίσκων, των πρώτων (Ελληνικών) συγκροτημάτων.... Είναι - για όσους την έζησαν - μια δεκαετία θρυλική! Δεν υπήρχαν τα σύγχρονα μηχανήματα, τα - άριστα - εξοπλισμένα studios, οι καλές κιθάρες  και τα ντραμς. Υπήρχε όμως αγάπη, μεράκι και "ψυχή". Τα γκρουπς αυτής της δεκαετίας, δεν θα μπορούσαμε να τα πούμε "ροκ". Η μουσική τους  ήταν - κυρίως - ποπ η (όπως συνήθιζαν εκείνη την εποχή να την αποκαλούν) απλά:  "μοντέρνο Ελληνικό τραγούδι". Ήταν η δεκαετία του "Jeronimo Yanka" (Forminx), του "Τρελλοκόριτσου" (Charms), του θρυλικού  - "Τρόπου" (Olympians)...

Η μουσική ομορφαίνει τη ζωή

Η μουσική μας ενώνει.. Ακόμα και στην δουλειά. Μας φέρνει πιο κοντά. Μας κάνει πιο παραγωγικούς. Η μουσική βοηθάει τις πωλήσεις μας. Η μουσική μειώνει το στρες και την ένταση. 

Οι επιστήμονες το λένε με αποδείξεις: η μουσική κάνει καλό στις νοητικές λειτουργίες  νοημοσύνη, συγκέντρωση, μνήμη. 

Ξέρατε ότι ακόμα και τα σταφύλια μεγαλώνουν πιο γρήγορα στους αμπελώνες όπου ακούγεται μουσική σε καθημερινή βάση Ή ότι τα adagios λειτουργούν θεραπευτικά και συστήνονται σε όσους θέλουν να χαλαρώσουν και να νιώσουν ασφαλείς H μουσική θεραπεύει, ξεκουράζει, ηρεμεί. Από τα μωρά μέχρι τους ενήλικες, από τους μαθητές, μέχρι τους πολυάσχολους managers, όλοι αναζητούν τη χαρά και την απόλαυση μιας αγαπημένης μελωδίας. Η μουσική ομορφαίνει τη ζωή μας..

Πέθανε ο κιμπορντίστας και συνιδρυτής των Doors Ρέι Μάνζαρεκ

Την τελευταία του πνοή σε ηλικία 74 ετών άφησε ο Ρέι Μάνζαρεκ, κιμπορντίστας και ένα από τα ιδρυτικά μέλη του θρυλικού ροκ συγκροτήματος της δεκαετίας του '60 The Doors.

Ο Μάνζαρεκ πέθανε στο Ροζενχάιμ της Γερμανίας, μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο, ανέφερε το συγκρότημα σε ανακοίνωσή του.

Ο πολωνικής καταγωγής μουσικός μεγάλωσε στο Σικάγο όπου έμαθε πιάνο. Το μουσικό του μέλλον καθορίστηκε από την αγάπη του για τον κινηματογράφο, καθώς οι σπουδές του για την έβδομη τέχνη την τριετία 1962-65 στην Καλιφόρνια τού επεφύλασσαν τη γνωριμία του με τον Τζιμ Μόρισον, τη μεγάλη μορφή του μετέπειτα ροκ συγκροτήματος των Doors.

Οι δυο τους συναντήθηκαν σε μια παραλία όπου ο Τζιμ Μόρισον του ζήτησε να ακούσει ορισμένα από τα τραγούδια που είχε γράψει. Ο Μάνζαρεκ ενθουσιάστηκε από το ταλέντο του και πρότεινε να δημιουργήσουν ένα ροκ συγκρότημα. Κάπως έτσι γεννήθηκαν οι Doors.

Με τη συμμετοχή του κιθαρίστα Ρόμπι Κρίγκερ και του ντράμερ Τζον Ντένσμορ άρχισε η πορεία προς την επιτυχία και την παγκόσμια καθιέρωση.

Τον Ιανουάριο του 1967 οι Doors εξέδωσαν το πρώτο άλμπουμ τους με τίτλο το όνομά τους, ενώ τον Απρίλιο του 1971 κυκλοφόρησε το «L.Α. Woman» που αποτέλεσε το κύκνειο άσμα τους.

Συνδρομητική υπηρεσία μουσικής λανσάρει η Google

To ανδροειδές της Google αποκτά το δικό του τζούκμποξ: στο συνέδριο για προγραμματιστές που διοργάνωσε στο Σαν Φρανσίσκο, η εταιρεία ανακοίνωσε ότι λανσάρει στις ΗΠΑ συνδρομητική υπηρεσία μουσικής με τεχνολογία ροής (streaming).

Οι χρήστες του Google Play, του καταστήματος εφαρμογών για συσκευές Android, μπορούσαν μέχρι σήμερα να παίζουν μόνο τα τραγούδια που είχαν αγοράσει από το ίδιο το Google Play. Χάρη στη νέα υπηρεσία, με την υπηρεσία All Access, θα μπορούν να αναπαράγουν στη συσκευή τους χιλιάδες ακόμα κομμάτια.

Όταν ο χρήστης επιλέγει ένα τραγούδι, το All Access εμφανίζει μια λίστα με παρόμοια κομμάτια. «Θέλαμε να δημιουργήσουμε μια υπηρεσία μουσικής που δεν δίνει απλά πρόσβαση στην καλή μουσική αλλά επιπλέον καθοδηγεί το χρήστη» είπε ο Κρις Γιέργκα της Google στο συνέδριο «Ι/Ο» του Σαν Φρανσίσκο.

Το All Access θα έχει πάντως να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό δημοφιλών υπηρεσιών όπως το Pandora και το Spotify, οι οποίες πάντως δεν είναι διαθέσιμες στην Ελλάδα. Ανάλογη υπηρεσία φέρεται εξάλλου να ετοιμάζει και η Apple.

Ασαφές παραμένει εξάλλου το εάν και πότε θα διατεθεί το All Access στην ευρωπαϊκή αγορά.

Στις ΗΠΑ, η συνδρομή κοστίζει 9,99 δολάρια το μήνα με 30 μέρες δωρεάν δοκιμή. Για όσους εγγραφούν ως τις 30 Ιουνίου θα είναι 7,99 το μήνα

Σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα του πρακτορείου Bloomberg, η Google έχει καταλήξει σε συμφωνία με τρεις μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες: Sony, Warner και Universal.

Στο συνέδριο Ι/Ο η Google παρουσίασε επίσης βελτιώσεις στο Google Play για τους λάτρεις των βιντεοπαιχνιδιών, οι οποίοι θα έχουν στο εξής τη δυνατότητα να αποθηκεύουν το σκορ στο cloud της Google και να βρίσκουν αυτόματα άλλους παίκτες στα μέτρα τους με τους οποίους μπορούν να αναμετρηθούν.

Τρεις υπάλληλοι της εταιρείας επιχείρησαν να επιδείξουν τις νέες λειτουργίες στους σύνεδρους, ωστόσο η προσπάθεια απέτυχε λόγω προβλήματος στο ασύρματο δίκτυο.

Μουσική = Υγεία

Είτε παίζεις είτε ακούς μουσική ωφελείς τόσο την ψυχική όσο και τη σωματική σου υγεία υπογραμμίζουν ερευνητές. Με την μουσική μπορείς να τονώσεις τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος και ταυτόχρονα να μειώσεις τα επίπεδα του στρες στον οργανισμό.

Η επιστημονική διαπίστωση ήρθε μετά την επανεξέταση 400 ερευνητικών μελετών που ασχολήθηκαν με την επίδραση της μουσικής στον άνθρωπο.

Η μουσική μάλιστα μειώνει το άγχος κάποιου που πρόκειται να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση πιο επιτυχημένα από τα φάρμακα που χορηγούνται στον ασθενή για να είναι ήρεμος.

Βάση έρευνας ακόμη και ασθενείς με καρκίνο μπορούν να μειώσουν αποτελεσματικά το άγχος τους μέσω της μουσικής.

Οι ερευνητές δηλώνουν: «Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η μουσική αυξάνει ένα αντίσωμα που παίζει σημαντικό ρόλο στην ανοσία του βλεννογόνου σύστημα, γνωστό ως ανοσοσφαιρίνη Α. Ακούγοντας και παίζοντας μουσική μπορείς επίσης να μειώσεις τα επίπεδα της κορτιζόλης (η ορμόνη του στρες).

Έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “British Journal of Psychiatry” έδειξε ότι η θεραπεία με μουσική, όταν συνδυάζεται με φροντίδα, είναι μια επιτυχημένη θεραπεία για την κατάθλιψη.

Μια άλλη μελέτη υποστήριξε ότι μια μουσική που μας συναρπάζει έχει παρόμοια επίδραση με το φαγητό ή το σεξ, αυξάνει τη ντοπαμίνη και προσφέρει περισσότερη ευχαρίστηση, σύμφωνα με το healthpress

Η έκθεση των ερευνητών για την επίδραση της μουσικής στην ψυχική και σωματική υγεία δημοσιεύθηκε στο «Trends in Cognitive Sciences».

«Αύρα», ένα τραγούδι που φέρει τον αέρα της δικής του ιστορίας

Η «Αύρα» του Δημήτρη Παναγόπουλου και τα χνάρια που άφησε η πνοή της στην ιστορία της ελληνικής ροκ μουσικής.

Η «Αύρα» είναι ένα αγαπημένο τραγούδι που έχει διαγράψει τη δική του πορεία στην ιστορία της ελληνικής ροκ μουσικής τόσο από άποψη σύνθεσης όσο και αναγνωρισιμότητας. Στο δεύτερο αυτό σκέλος, μάλιστα, παρατηρήθηκε η ιδιαιτερότητα, στην αρχή τουλάχιστον, του να έχει ξεπεράσει η φήμη του τραγουδιού εκείνη του δημιουργού του. 
Ο δημιουργός του δεν είναι άλλος από τον πολύ γνωστό πλέον τραγουδοποιό και έναν από τους καλύτερους κιθαρίστες στην Ελλάδα σήμερα Δημήτρη Παναγόπουλο! Ίσως ο καρπός της αυθεντικής δημιουργίας να φαίνεται ακριβώς έτσι, αποδεικνύοντας περίτρανα την αξία του μέσα από τη μη κατευθυνόμενη διάδοσή του, ιδίως όταν αυτός δεν υποστηρίζεται από τις playlist (λίστες αναπαραγωγής) ως προϊόν που πρέπει οπωσδήποτε να προωθηθεί ανεξάρτητα από την ποιότητά του.
Με το Δημήτρη μιλήσαμε μεταξύ άλλων και για τους λόγους που για χρόνια ίσχυσε αυτό το καθεστώς. Και, καθώς η κουβέντα εξελισσόταν, με παρέσυρε με την ποιητική διάθεση των περιγραφών του, ταξιδεύοντάς με σε άλλες εποχές. 

Το πλαίσιο δημιουργίας της «Αύρας»

Όπως είναι γνωστό, ο Μάνος Χατζιδάκις είχε χαρακτηρίσει το τραγούδι αυτό ως το καλύτερο ελληνικό τραγούδι της δεκαετίας 1980-90. Το πλαίσιο δημιουργίας της «Αύρας» είναι ένας ολόκληρος κόσμος, σύμφωνα με το Δημήτρη Παναγόπουλο, που περιστρέφεται χρονικά μετά το κλείσιμο του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του ’85. 
Οι αποτυπωμένες εικόνες στο μυαλό του από εκείνη την εποχή προέρχονται από τις γειτονιές της Νέας Φιλαδέλφειας, τα Πατήσια, τις διάφορες παρέες μουσικών, από τραγουδοποιούς και συγκροτήματα, όπως οι Doors, ο Phil Ochs, ο John Lennon, οι Beatles, από παλιότερα ακούσματα, που υπήρχαν μέσα του πολύ ζωντανά, από παρέες φίλων με τους οποίους ανέλυαν τους στίχους των Doors, είχαν κοινωνικούς και πολιτικούς προβληματισμούς, από ξενύχτια σε πάρκα με κιθάρες και μπίρες, όπου εξέφραζαν ανησυχίες για το μέλλον, τον κοινωνικό περίγυρο και για το τι θα έκαναν στη ζωή τους αργότερα. 
Γίνονταν πολλές ζυμώσεις τότε, ισχυρίζεται ο Δημήτρης. Αυτή ήταν η καθημερινότητά του, με βόλτες με τα χέρια στις τσέπες χωρίς να διαθέτει τίποτα χειροπιαστό από λεφτά, δουλειά και μέλλον. Αλλά ένιωθε ότι είχε τον κόσμο όλο χωρίς να έχει τίποτα. Μένει σαν παράπονο πλέον αυτή η χαμένη στο παρελθόν αίσθηση, όταν ένιωθε βασιλιάς χωρίς να έχει τίποτα!
Και αναρωτιέμαι αν πρόκειται για την αθωότητα της ηλικίας ή αν οι εποχές όντως τελικά διαφοροποιούνται, καθώς τα πράγματα μπορεί σε ένα βαθμό να παραμένουν ίδια αλλάζοντας απλώς τη μορφή της εκδήλωσής τους! Οι εποχές ίσως να επαναλαμβάνονται, παρατηρεί ο Δημήτρης. Γιατί και σήμερα υπάρχει προβληματισμός στους νεότερους, αλλά ίσως πιο επιφανειακός. Αφήνει στον εαυτό του, όμως, την πιθανότητα του λάθους με την αιωρούμενη ελπίδα να αποδειχτεί το αντίθετο.

Οι επιρροές για τη σύνθεση και το στίχο της «Αύρας»

Ο συνθέτης και δημιουργός του τραγουδιού άκουγε πάρα πολύ Phil Ochs εκείνη την εποχή. Είχε ανακαλύψει αυτό τον «τεράστιο τραγουδοποιό, μεγάλο ποιητή, επαναστάτη και μουσικό», όπως ο ίδιος τον χαρακτηρίζει, γνωστό ως έναν από τους πιο πολιτικοποιημένους της δεκαετίας του ’60. Το τραγούδι του Phil Ochs «Changes» αναφέρεται στις δημιουργικές αλλαγές που συμβαίνουν όταν κάποιος φεύγει από μία σχέση πραγματοποιώντας μία αλλαγή στη ζωή του.
Ο πρώτος στίχος της πρώτης στροφής της «Αύρας» ξεκινάει, λοιπόν, με την περιγραφή ενός χωρισμού: «Από την πόρτα σαν θα βγω…». Αυτό ίσως να ήταν αρκετά επηρεασμένο από το κλίμα του Phil Ochs και από το συγκεκριμένο τραγούδι, το οποίο ως αγαπημένο του το έπαιζε τότε ο Δημήτρης στις μουσικές του εμφανίσεις. Ο Phil Ochs για το Δημήτρη αποτέλεσε μία τεράστια πόρτα, του άνοιξε ορίζοντες στη μουσική και στην καλλιτεχνική του συνείδηση, στη γνώση του περί σύγχρονης τραγουδοποιίας και στην πολιτικοκοινωνική του αντίληψη για τα πράγματα.

Η κυκλοφορία της «Αύρας» και η διάδοση της ανανεωτικής της πνοής

Το τραγούδι γράφτηκε το ’86 και κυκλοφόρησε στα τέλη του ’87 με αρχές του ’88, όπου βγήκε ο πρώτος δίσκος. Η «Αύρα», όπως ο αέρας που δε φυλακίζεται, έμεινε ελεύθερη, μετουσιώνοντας με την ιστορία της το νόημα των στίχων, στην ουσία. Και αυτό γιατί ξέφυγε από τον έλεγχο της μουσικής βιομηχανίας από άποψη πνευματικών δικαιωμάτων, αλλά ξέφυγε και από τον ίδιο το δημιουργό του σε σχέση με τη διάδοσή του. 
Καταρχήν με το που έγραψε ο Δημήτρης το τραγούδι πήγε στρατιώτης μη γνωρίζοντας ακριβώς τι συνέβαινε με την «Αύρα»! Τότε η τεχνολογία δεν ήταν τόσο προχωρημένη, για να κρατάει, έστω και παράτυπα, στενή επαφή με τον «έξω κόσμο». Κάνοντας σκοπιά με το ραδιοφωνάκι του στις τσέπες άκουγε το τραγούδι, που σιγά σιγά άρχισαν κάποιοι να το παίζουν. Και έτσι τα πράγματα πήραν το δρόμο τους.
Έναν δρόμο, όμως, διάσπαρτο με παράδοξα εμπόδια. Ως εντελώς ανεξάρτητος δισκογραφικά από το ξεκίνημά του ακόμα ο Δημήτρης Παναγόπουλος δεν ήταν καταχωρημένος στις playilist των ραδιοφωνικών σταθμών. 
Διάφοροι καλοπροαίρετοι ραδιοφωνικοί παραγωγικοί έπαιζαν, όμως, το τραγούδι χωρίς να αναφέρουν ούτε το όνομά του, ενδεχομένως για να μην έχουν πρόβλημα με τον εργοδότη τους και τη διεύθυνση του εκάστοτε σταθμού, περνώντας το τραγούδι «στα μουλωχτά». Το αποτέλεσμα ήταν να παίζεται για πολλά χρόνια και κανείς να μην ξέρει ποιος είναι ο δημιουργός του! Αυτό δεν τον ενδιέφερε, βέβαια. Αλλά η «Αύρα» έσπασε ένα κατεστημένο, όπως λέει και ο ίδιος. Ίσως να είναι το μοναδικό τραγούδι που έγινε τόσο μεγάλη επιτυχία όντας πραγματικά ανεξάρτητο από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του έως σήμερα. Τα δικαιώματα ηχογράφησής του εξακολουθούν να ανήκουν στον ίδιο. Δεν τα παραχώρησε ποτέ σε εταιρεία, απορρίπτοντας τις κατά καιρούς διόλου ευκαταφρόνητες προσφορές.

Παρ’ όλη την επιτυχία που σημείωσε, η ζωή του Δημήτρη, όπως ο ίδιος άλλωστε δηλώνει πολύ ειλικρινά και προσγειωμένα, δεν άλλαξε καθόλου. Το όλο γεγονός, ωστόσο, του πρόσφερε τεράστια ηθική ικανοποίηση. Εξάλλου η εμπορική επιτυχία δεν αποτέλεσε για το Δημήτρη αυτοσκοπό! Ούτε καν μία προσδοκώμενη επιδίωξη. Τον ενδιέφερε μόνο να καταγράψει όσο καλύτερα μπορούσε τα συναισθήματά του με έναν όσο το δυνατόν μουσικά πιο άρτιο τρόπο. Στόχος του υπήρξε το να αισθάνεται καλά με το αποτέλεσμα ως άνθρωπος και μουσικός. Ο Δημήτρης, άλλωστε, δεν είναι φίλος των κλισέ και, όταν ξεκινάει ένα ταξίδι, πόσο μάλλον δημιουργικό, αφήνεται στο να τον οδηγήσει μόνη της η εξέλιξή του, και όπου τον βγάλει!

Τα μηνύματα της «Αύρας»

Ο Δημήτρης ήδη μας αποκάλυψε ένα από τα στοιχεία της «Αύρας» για την αποκρυπτογράφηση των μηνυμάτων του τραγουδιού, λέγοντας ότι ξεκινάει με την εικόνα ενός χωρισμού: «Από την πόρτα σαν θα βγω…». Προσωπικά, ακούγοντάς το ποτέ δεν πήγε το μυαλό μου σε χωρισμό! Φυσικά, αυτό είναι ένα πρώτο στοιχείο, όπως παραδέχεται και ο ίδιος, καθώς δεν πρόκειται για κάτι πεσιμιστικό. Μπορεί να μιλάει για χωρισμό, αλλά εκπέμπει κάτι υγιές, δεν κλαίει τη μοίρα του! Υπονοεί τις στροφές που πρέπει να πάρουμε κάποιες φορές στη ζωή μας, για να τη γεμίσουμε με αέρα ανανέωσης. Και αυτό το καταλαβαίνω, βέβαια.

Η «Αύρα» είναι, άραγε, ο ίδιος ο άνεμος που βγαίνει έξω από την πόρτα, σαν να τελειώνει κάτι, και περιγράφει τα όσα βλέπει ταξιδεύοντας στα στενά της πόλης ή είναι η αύρα ενός ανθρώπου με όλη την εμπειρία που φέρει μαζί του; Κατά το δημιουργό είναι και τα δύο στον ίδιο βαθμό. Με την ιδιότητα του φυσικού, μάλιστα, έκανε τη διπλωματική του εργασία στο φαινόμενο Kirlian, που αφορά την αποτύπωση της ανθρώπινης αύρας. Και εκείνη ακριβώς την περίοδο το μελετούσε καθαρά επιστημονικά.
Έπειτα, όταν ένα κείμενο είναι ζωντανό, μπορεί να επιδέχεται τόσες ερμηνείες όσες και οι άνθρωποι που πραγματικά θα ασχοληθούν με αυτό. 

Αλλά και ο δημιουργός του, συλλογιζόμενος ξανά τους στίχους, ανακαλύπτει νέες πτυχές, καθώς με τα χρόνια και την εμπειρία η οπτική γωνία εμπλουτίζεται και διευρύνεται. Και αναπόφευκτα οι εικόνες και οι σκέψεις του ξεκινούν από το παρελθόν και καταλήγουν στο σήμερα και την επικρατούσα κατάσταση: «Στο στίχο “μέσα στης πόλης τα στενά” θα μπορούσε να περνάει κάποιος με μία μηχανή αργά τη νύχτα μέσα στην Αθήνα, που μπορεί να την έχουν κάνει άσχημη, αλλά κουβαλάει τεράστια ενέργεια μέσα από τις ιστορίες όσων ανθρώπων πέρασαν από εδώ, και αποτυπώνονται ή κρύβονται πίσω από τις κλειστές πόρτες. 
Όπως όταν βλέπεις ανάμεσα στις πολυκατοικίες ένα παλιό σπίτι μόνο του και αναρωτιέσαι τι ιστορία να κρύβει! 
Είναι μυθολογία ολόκληρη αυτό. Η Αθήνα τον έχει αυτόν το μύθο, αρκεί να αγαπάει κάποιος αυτή την πόλη και να μη στέκεται μόνο στα φαινόμενα που είναι άθλια, αλλά να έχει τη γνώση, για να μπορεί να αντιληφθεί, για παράδειγμα, το ποτάμι που έχει γίνει υπόνομος και περνάμε από πάνω του. Αυτό, ωστόσο, είναι ακόμα εκεί. Υπάρχει! Να μπορεί να αντιληφθεί την ενέργεια, δηλαδή, του Ιλισού και του Κηφισού, που ήταν ιερά ποτάμια στην Αρχαιότητα και δίπλα έχτιζαν ναούς, ενώ σήμερα είναι υπόνομοι κάτω από μία πανάθλια λεωφόρο ελλείψει χώρου. Μεταφορικά  αυτό μπορεί να ισχύει για την οποιαδήποτε πόλη με τα παλιά σπίτια, που φέρει τη δική της ιστορία, όσο πνιγμένη κι αν είναι στο μπετόν με αλλαγμένη πλέον όψη. Όποιος έχει συναισθηματικό δέσιμο με τον τόπο του και κάποια στοιχειώδη γνώση διαθέτει αυτή την ευαισθησία. Και εδώ, λοιπόν, αντίστοιχα κάποιος φέρει τα ίδια χαρακτηριστικά στην ύπαρξή του, στην αύρα του. Η ενέργεια αυτών των στοιχείων κάνει “τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν”, κουβαλάει την ανυπότακτη κραυγή, που θα μπορούσε να την ανακαλύψει ο κάθε εσωτερικά ζωντανός άνθρωπος. Ο κάθε άνθρωπος με ζωντανή ψυχή, που θέλει να κραυγάσει απέναντι στα λαμόγια που μας κυβερνούν σήμερα, αυτή την κραυγή τη διατηρεί μέσα του ζωντανή. Μπορεί να την έχει καταπιέσει ή θάψει, αλλά ακόμα υπάρχει!».

Το ragtime ένα κλειδί για το παίξιμο της «Αύρας»

Επειδή πολύς κόσμος προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει το παίξιμο του τραγουδιού  στην κιθάρα, ο Δημήτρης Παναγόπουλος πολύ ευχαρίστως μας εξηγεί τι είναι εκείνο που καθιστά τόσο ιδιαίτερη μουσικά την «Αύρα».
Το παίξιμο, έτσι όπως είναι στο δίσκο, είναι ragtime guitar. Πρόκειται για ένα παλιό είδος μουσικής ταυτόχρονο με το μπλουζ (blues) και προγενέστερο της τζαζ (jazz). Τα κοινωνικά χαρακτηριστικά του ragtime αρχίζουν να διαμορφώνονται από την εποχή του μεσοπολέμου και της οικονομικής Ύφεσης στην Αμερική, τις δεκαετίες του ’20 και του ’30. 
Τα μουσικά χαρακτηριστικά του είναι ότι στο πιάνο το αριστερό χέρι παίζει ένα σταθερό μοτίβο, που είναι ανεξάρτητο από αυτό που παίζει το δεξί χέρι. Και οι νότες που παίζει το δεξί χέρι δε συμπίπτουν χρονικά με τις νότες του αριστερού χεριού αλλά πέφτουν ενδιάμεσα, και έτσι δημιουργείται ένας αντιχρονισμός θέσης άρσης. Η θέση είναι η ισχυρή αξία και η άρση η πιο ασθενής αξία του μέτρου. Υπάρχει, λοιπόν, μία ανεξάρτητη μελωδία στα μπάσα που αντιστοιχεί στις θέσεις και μία ανεξάρτητη μελωδία στις πιο υψηλές συχνότητες του δεξιού χεριού ή στις κάτω χορδές της κιθάρας που αντιστοιχεί στις άρσεις. Στην κιθάρα το ragtime παίζεται συχνά με πένα στον αντίχειρα. Δεν υπάρχουν, ωστόσο, κλισέ. Μπορεί κάποιος να παίζει στα μπάζα κάτι πιο ρυθμικό που να έχει και μελωδία ή αντίστροφα. Οι θέσεις με τις άρσεις, τελικά, εμπλέκονται με έναν τέτοιο τρόπο, που το παίξιμο ακούγεται πολύπλοκο αν δεν έχεις καταλάβει πώς παράγεται, αλλά γίνεται πάρα πολύ απλό αν αποκρυπτογραφήσεις αυτό το μουσικό ιδίωμα.
Επειδή, λοιπόν, πολλά νέα παιδιά ψάχνουν το πώς παίζεται η «Αύρα» στην κιθάρα, μας λέει ο Δημήτρης, είναι ίσως δύσκολο να το καταλάβουν αν ψάχνονται στα τυφλά. Για όποιον ενδιαφέρεται για αυτό το μουσικό είδος υπάρχουν πολύ καλοί μουσικοί που έπαιζαν ragtime guitar. Ενδεικτικά αναφέρει το Mississipi John Hurt, έναν εξαιρετικό μαύρο ragtime κιθαρίστα, performer (ερμηνευτής με καλή σκηνική παρουσία) και τραγουδιστή. Έδινε εξαιρετικές παραστάσεις μόνος του με μία κιθάρα. Επίσης, τον Τσέχο Sammy Vomáčka, ο οποίος παίζει μπλουζ και ragtime μόνος του με μία ακουστική κιθάρα, το Γερμανό Wermer Laemmerhirt και βέβαια το Dave Van Ronk, τον εξαιρετικό αυτό μουσικό, τον οποίο στάθηκε πολύ τυχερός να γνωρίσει προσωπικά και να παίξει μαζί του στη Νέα Υόρκη. 
Διευκρινίζει, ακόμα, ότι όλοι οι φολκ ροκ (folk rock) τραγουδοποιοί πήραν στοιχεία αυτού του είδους στο παίξιμό τους. Δηλαδή, ο τρόπος που παίζουν κιθάρα, για παράδειγμα, οι Phil Ochs, Stephen Stills, Jim Croce, Gordon Lightfoot, σε κάποια κομμάτια ο Bob Dylan, η Joan Baez, η Joni Mitchell, για να αναφερθούν και κάποιες πολύ σημαντικές γυναικείες παρουσίες του χώρου, και όλοι όσοι προέρχονται από αυτήν τη σχολή βασίζεται στο ragtime παίξιμο. Όποιος θέλει πλέον μπορεί να τα βρει όλα αυτά. Όταν ο ίδιος τα έψαχνε ως πιτσιρικάς, ήταν πιο δύσκολο να εντοπιστούν χωρίς το διαδίκτυο. 
Η αναζήτηση περιοριζόταν στα μεγάλα δισκάδικα στο κέντρο της Αθήνας, 2-3 ήταν όλα κι όλα, όπου έψαχνε εναγωνίως για δίσκους του John Hammond, του Dave Van Ronk, του Mississipi John Hurt και, αν έβρισκε κάτι, αισθανόταν ευτυχισμένος και για τον επόμενο μήνα! Μετά σταδιακά τους αποκρυπτογραφούσε.
Αφορμή της δυσκολίας εντοπισμού των διάφορων καλλιτεχνών, όπως και της αποκωδικοποίησης του παιξίματός τους, καθώς η διάχυση των πληροφοριών ήταν ασύγκριτα μικρότερη σε σχέση με σήμερα, ο Δημήτρης μάς αφηγείται την πρώτη του επαφή με το ragtime guitar ήχο! 
Θυμάται τον εαυτό του δεκαπέντε χρονών να παίζει με κάποιον μεγαλύτερό του κιθαρίστα. Κάποια στιγμή σε μία πρόβα τού έφερε μία κασέτα. Ο νεαρός Δημήτρης την άκουσε χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις και θεώρησε ότι έπαιζαν δύο κιθαρίστες instrumental κομμάτια με ακουστική κιθάρα. Έτσι νόμιζε, τουλάχιστον, και ότι μάλιστα ο καθένας τους ήταν ένας από τους καλύτερους στον κόσμο! Ένιωσε τεράστια έκπληξη όταν ο μεγαλύτερος φίλος του του είπε πως ο ήχος αυτός έβγαινε από έναν κιθαρίστα. Ήταν η πρώτη φορά που άκουγε ragtime guitar! Εκείνη η στιγμή σήμανε την αρχή μίας σχέσης που διατηρείται ζωντανή μέχρι σήμερα, ανοίγοντας νέο ορίζοντα στη μουσική του αντίληψη και επηρεάζοντας το κομμάτι της προσωπικής του δημιουργίας. Στην κασέτα εκείνη, λοιπόν, έπαιζε ο Τσέχος Sammy Vomáčka. 
Αν κάποιος ενδιαφέρεται, ο τίτλος του δίσκου είναι «Ragtime Guitar» και περιέχει αποκλειστικά instrumental ragtime κομμάτια.
H διαδικασία αποκρυπτογράφησης, βέβαια, του ragtime δεν ήταν ένας δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα, καθώς όλα χρειάζονται το σωστό τρόπο και τη μέθοδο. Καταρχήν ο φίλος που του έδωσε την κασέτα δεν το είχε αποκρυπτογραφήσει, απλώς είχε καταλάβει ότι μπορεί να συμβεί και να εκτελεστεί. Άρχισε, έτσι, ένα μακρύ ταξίδι μοναχικής αναζήτησης. Προσπαθούσε να παίξει διάφορα φολκ τραγούδια γνωστών ροκ τραγουδοποιών, όπως των Bob Dylan, Beatles, Rolling Stones κτλ., αλλά βγάζοντάς τα με κλασικούς αρπισμούς, που μάθαινε στις σπουδές του στο ωδείο ή από φίλους μουσικούς, και παρ’ όλη την ευκινησία του στα δάχτυλα, ακουγόταν μεν κάτι περίπλοκο και γεμάτο, στο οποίο όμως πάντα κάτι έλειπε. 
Κάτι άλλο ήταν εκείνο που θα έδινε τη λύση και δεν το είχε ακόμα καταλάβει. Στα δεκαοχτώ του, λοιπόν, γνώρισε έναν Αμερικάνο μουσικό, που ζούσε στην Αθήνα και έπαιζε σε παρέες φίλων. Όταν εκείνος είδε πού ψαχνόταν ο Δημήτρης, τι ήδη γνώριζε και πόσο τον ενδιέφερε, τον κάλεσε σπίτι του να του δείξει! Μέσα σε πέντε λεπτά, λέει χαρακτηριστικά, με πολύ απλό τρόπο και με αργές κινήσεις τού έδειξε τι παίζει πρώτα μόνος του ο αντίχειρας του δεξιού χεριού στα μπάσα και μετά σιγά σιγά άρχισε να προσθέτει νότες με τα υπόλοιπα δάχτυλα. Δηλαδή, του έπαιζε στην αρχή τις θέσεις και στη συνέχεια έπλεκε σταδιακά και τις άρσεις ενδιάμεσα στις νότες του αντίχειρα. Μην αντέχοντας μεγαλύτερο όγκο πληροφοριών εκείνη τη στιγμή ο Δημήτρης, πήγε σπίτι του και μέχρι την επόμενη μέρα είχε βγάλει από την αρχή δεκάδες φολκ ροκ κομμάτια που ήδη έπαιζε. Τότε τα άκουσε επιτέλους όπως έπρεπε. «Αυτό ήταν αποκάλυψη για μένα!» λέει «Σε πέντε λεπτά αυτός ο άνθρωπος μου άνοιξε μία πόρτα που άλλαξε τη ζωή μου. Βέβαια, ήμουν και εγώ έτοιμος να το δεχτώ. Με την ίδια λογική συνιστώ στα νέα παιδιά να ακούσουν παλιότερους ragtime κιθαρίστες για να μπουν στο πνεύμα. Η δυσκολία είναι να το καταλάβουν νοητικά, δεν είναι θέμα δαχτύλων. Όταν συνηθίσεις να παίζεις έτσι, το μπλέξιμο που γίνεται ανάμεσα στις θέσεις και τις άρσεις μπορεί να γίνει τόσο γρήγορο, που να ακούγεται περίπλοκο για όποιον δεν το γνωρίζει».

Ακούγοντας τη ragtime κιθάρα στο ξεκίνημα της «Αύρας», χωρίς να είμαι ειδήμων, με παραπέμπει σε κάτι «τρελαμένο», παρότι υπάρχει λογική και είναι ένα μετρημένο είδος από μουσική άποψη. Η πορεία του Δημήτρη, άλλωστε, για τη διαφώτιση των κρυφών πτυχών του, έστω κι αν είναι φαινομενικά κρυφές και, στην ουσία, ανοιχτές και διαθέσιμες κυρίως για όποιον επιθυμεί να τις ανακαλύψει, αποδεικνύει τη δυσκολία του πράγματος. Υπάρχει μεν λογική, που δεν αποκωδικοποιείται όμως εύκολα. Το είδος ragtime αναδείχτηκε στο μεσοπόλεμο, που ήταν εξ ορισμού μία εποχή πολύ δύσκολη, γεμάτη ζυμώσεις, και αντανακλά όλη την υποβόσκουσα αναταραχή, τη συχνά επιφανειακά κραυγαλέα, που έφτασε στα άκρα εκφραστικά μέσα από την τέχνη, η οποία λειτούργησε και ως εκτόνωση για τις υπάρχουσες εντάσεις. Μην ξεχνάμε τον όρο «Roaring ’20s». Δείχνει ακριβώς τον κραυγαλέο χαρακτήρα ή το βρυχηθμό που δυναμώνει, προκειμένου να γίνει κραυγή. Αυτό βγαίνει και μουσικά στη διάσπαση της συμμετρίας, που τελικά ισορροπείται, αλλά μες στην πολυπλοκότητά της
.
Ο όρος ragtime, ισχυρίζεται ο Δημήτρης διευρύνοντας το συλλογισμό μου,  εμπεριέχει την κοινωνική κατάσταση. Rag σημαίνει κουρέλι, κουρελιασμένος χρόνος. Αυτό έχει διπλή σημασία. Μουσικά εννοείται ο αναλυμένος χρόνος, γιατί έχουμε σπάσει τις θέσεις από τις άρσεις, έχουμε κουρελιάσει και κομματιάσει το χρόνο ενός μουσικού ακούσματος. Κοινωνικά παραπέμπει σε εποχή μεγάλης φτώχειας. Ο όρος συνδυάζει και τις δύο έννοιες, και τη μουσική και την κοινωνική. Το μήνυμα αυτό καταγράφεται σε ένα τραγούδι του 1928 του Blind Blake, ενός τυφλού μαύρου ragtime μουσικού, με τίτλο «Ragtime Millionaire». Είναι ένα ειρωνικό κομμάτι που μιλά για τους εκατομμυριούχους στην εποχή της φτώχειας, όπως είναι, για παράδειγμα, τα σημερινά «golden boys» (έμμισθοι υπάλληλοι παχυλών μισθών, που προκύπτουν μέσα από τις οικονομικές συγκυρίες της εκάστοτε εποχής). Μιλάει για τους κυρίους και τις κυρίες με τις λιμουζίνες έξω από τα καζίνο όταν, ενώ μπροστά τους κάποιοι πέθαιναν της πείνας, αυτοί δεν έδιναν δεκάρα. Σήμερα η αντίστοιχη εικόνα υπάρχει σε όσους παίρνουν πόσες χιλιάδες ευρώ μισθό, τη στιγμή που ο μέσος άνθρωπος, συχνά πολύ πιο έξυπνος και μορφωμένος, τρομάζει να βγάλει το μήνα.

Πτωχευμένος, συλλογίζομαι, σημαίνει ανύπαρκτος για ένα κοινωνικό και οικονομικό σύστημα, που, προκειμένου να λειτουργήσει, χρειάζεται μία υγιή διάδραση με τους «μύστες» του. Διαφορετικά, αυτοί γίνονται βάρος. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η δυσλειτουργία που οδηγεί στην πτώχευση δεν προκαλείται από τους λάθος χειρισμούς του εκάστοτε Χ επαγγελματία της Ψ δραστηριότητας, αλλά όταν το κράτος γίνεται το φίδι που δαγκώνει την ουρά του, ξεζουμίζοντας το ίδιο του το δυναμικό. Αυτό οδηγεί μάλλον με μαθηματική ακρίβεια στην αυτοκαταστροφή.
Και συμπληρώνει ο Δημήτρης κάνοντας το συσχετισμό με όσα συμβαίνουν σήμερα: «Η εποχή της οικονομικής Ύφεσης στην Αμερική είχε μεγάλες ομοιότητες με όσα βιώνουμε τώρα. Προκλήθηκε από το μεγάλο κεφάλαιο, που έριξε το Χρηματιστήριο. Κάποιοι απέσυραν μαζικά χρήματα και επήλθε η τεχνητή πτώση του Χρηματιστηρίου, καταλήγοντας μετά από πολλές φάσεις στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η τεράστια κρίση στην Αμερική επηρέασε την Ευρώπη και κατέληξε εκεί που κατέληξε. Και σήμερα κάτι τέτοιο συμβαίνει και η μουσική δεν είναι έξω από αυτό».

Το ragtime, σκέφτομαι τελικά, μπορεί να φαίνεται δύσκολο μέχρι να αποκρυπτογραφηθεί, αλλά δεν είναι ακατόρθωτο να γίνει. Πρέπει να βρεθούν τα κλειδιά του. Αυτό το μουσικό πάντρεμα των δύο χεριών, όπου «συνδιαλέγονται» μεταξύ τους, καθώς το ένα δένει και μπαίνει μέσα στο άλλο, μεταφράζεται και κοινωνικά ίσως. Σε μια κρίση ψάχνεις αντίστοιχα τα αίτια, τις αφορμές και τα κλειδιά κατανόησης και ερμηνείας της. Οι κρίσεις δεν προκύπτουν από το τίποτα. Αν κοιτάς αδιάφορος και ανέγγιχτος τα βήματα που προοδευτικά οδηγούν εκεί, ξυπνάς ένα πρωί βουτηγμένος μέσα της και σου φαίνεται ως κάτι τρελό. Όλοι αναρωτιόνταν στην αρχή πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο! Μιλάμε καταρχήν για το μεσοπόλεμο κάνοντας και τον παραλληλισμό με το σήμερα. Στο «τρελαμένο» παίξιμο, λοιπόν, υπάρχει μία λογική από πίσω, αλλά πρέπει να ψάξεις να τη βρεις. 
Μήπως, λοιπόν, κοινωνικά το ragtime περιγράφει αυτή την κοινωνική κατάσταση; Αν δεν υπήρχε η κρίση, μπορεί να μην υπήρχε το ragtime! «Είναι σίγουρο ότι δε θα υπήρχε ή μπορεί να υπήρχε με άλλη μορφή» διατείνεται ο Δημήτρης. «Ακριβώς, όλα εξηγούνται αν ψάξεις. Και σε μία τέτοια δυσάρεστη κατάσταση, ίσως το μόνο καλό να είναι ότι η συνειδητότητα του κόσμου αυξάνεται, όπως συμβαίνει συνήθως στις δυσάρεστες καταστάσεις. Αυτό τουλάχιστον είναι καλό. Μιλάμε για ανθρώπους εξάλλου. Αν μπορούν να ελέγξουν τις μηχανές, τους ανθρώπους είναι πολύ πιο δύσκολο να τους ελέγξουν. Ο άνθρωπος ξυπνά, θέτει ερωτήματα, αναζητάει. Και παρότι τον φέρνουν σε δύσκολη θέση, εκείνος αντιδρά και αντιμάχεται!». 

 Ο στίχος θα πρέπει να μπορεί να σταθεί μόνος του σαν ποίηση

Ο Δημήτρης Παναγόπουλος θεωρεί ότι ένα καλό τραγούδι πρέπει να μπορεί να σταθεί αυτόνομα ως ορχηστρική μουσική και ταυτόχρονα ως στίχος που να είναι από μόνος του ποίηση. Ελπίζει να το καταφέρνει αυτό στα τραγούδια του, καθώς θεωρεί ότι μόνο έτσι αξίζει κανείς να ασχολείται σοβαρά με τη σύνθεση τραγουδιών.
Η αίσθηση που αφήνει σε μένα το τραγούδι του είναι μιας αύρας που, βγαίνοντας από την πόρτα, μαζί με ό,τι βρίσκει έξω ή με ό,τι αφήνει πίσω, διαχέεται στα κύτταρά μας. Αντιπροσωπεύει την ιδέα πώς ό,τι ζούμε το φέρουμε πάντα μαζί μας και με κάποιον τρόπο έτσι δεν τελειώνει, αλλά μετουσιώνεται μέσα από την εμπειρία που αποκτάμε στην πορεία και μεταμορφώνεται όπως και εμείς. Είναι ένα τραγούδι που αυτήν τη ροή της συνέχειας την έχει ενσωματωμένη στη μουσική και στο στίχο του. Δεδομένης μάλιστα της παρούσας κατάστασης, από την καρδιά του και μουσικά με το ragtime guitar παίξιμο και στιχουργικά προβάλλει την ανάγκη και τη διάθεση για υγιή αλλαγή, γεγονός που ίσως να το καθιστά πιο επίκαιρο από ποτέ.
Ο καθένας, βέβαια, φτιάχνει τις δικές του εικόνες και έτσι η διαρκής ροή συνεχίζει ολοένα να προσθέτει κρίκους στην αλυσίδα της…
Δείτε εδώ το επίσημο βίντεο κλιπ της «Αύρας»:


«Αύρα»
Από την πόρτα σαν θα βγω
θα δω τον ήλιο στρογγυλό
και με το όμορφο στερνό χαμόγελό σου.

Μια καλημέρα θα σου πω
μετά θα φύγω θα χαθώ
κι ίσως με ξαναδείς μονάχα στ’ όνειρό σου.

Γιατί είμ’ αέρας που περνά
μέσα στις πόλης τα στενά
και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν.

Γιατί είμαι αύρα εσπερινή
πνοή καθάρια ζωντανή
που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν.

Φεύγω ψηλά για το βουνό
κι ύστερα πέφτω στον γκρεμό
και ταλαντεύομαι στα βάθη και στα ύψη.

Και κουβαλάω μες στη σιγή
μιαν ανυπότακτη κραυγή
και κάποια ανείπωτη ελπίδα που ’χεις κρύψει.

Ιουλία Λυμπεροπούλου
ευχαριστούμε το http://www.musicheaven.gr